Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


© ektelonn / flickr

Wzorzec FCI nr 53
KOMONDOR
Kraj pochodzenia: Węgry
Data publikacji obowiązującego wzorca: 08.04.2000
Użytkowanie: Pies pasterski.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
Komondor to dawna rasa węgierskich psów pasterskich, pochodzenia azjatyckiego. Jego przodkowie w rejon Karpat przywędrowali niemal na pewno z dawnymi Madziarami, koczowniczym ludem hodowców bydła i owiec.
WYGLĄD OGÓLNY: Komondor jest psem dużym i potężnie zbudowanym. Jego imponujący wygląd i pełne godności zachowanie wzbudzają respekt, a nawet obawę. Pies ten z natury swej nie jest przymilny. Jego potężne ciało pokryte jest masą długich sznurów, utworzonych ze spilśnionego włosa. Tułów, oglądany z boku, ma format krótkiego prostokąta, niewiele odbiegającego od kwadratu. Obficie owłosiona głowa wznosi się powyżej tułowia. Ogon wiszący, z końcem wzniesionym niemal poziomo do góry. Maść w kolorze kości słoniowej.
WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia nieznacznie większa od wysokości w kłębie. Najniższy punkt klatki piersiowej znajduje się na wysokości mniej więcej połowy wysokości w kłębie. Długość kufy stanowi nieco mniej niż połowę długości głowy.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT:Komondor jest niewiarygodnie odważny i nigdy nie zawodzi w obronie swego pana czy powierzonego jego opiece dobytku. Atakuje cicho i zdecydowanie. Swój teren uważa za swą wyłączną własność, i nie toleruje na nim żadnego intruza. Z natury jest podejrzliwy. Za dnia obserwuje teren leżąc, w nocy jest natomiast w bezustannym ruchu.

GŁOWA: Szeroka, proporcjonalna do tułowia, nawet obfity włos nie zmienia tego wrażenia.
Czaszka: wysklepiona, łuki brwiowe silnie rozwinięte.
Stop: Wyraźny, ale nie za mocny.
Nos: Prosty, tępo zakończony, czarny.
Wargi: Czarne, przylegające do szczęk, w kącikach postrzępione.
Uzębienie: Szczęki silnie umięśnione, mocne. Zgryz nożycowy, uzębienie zgodne z wzorem zębowym.
Policzki: Szerokie.
Oczy: Poziomo osadzone, ciemnobrązowe. Czarne powieki ściśle przylegają do gałki ocznej.
Uszy: Osadzone średnio wysoko na wysklepionej czaszce. Obwisłe już od podstawy, kształtu litery V lub U. Nigdy nie wznoszone.
SZYJA: Bardzo dobrze umięśniona. Powinna tworzyć kąt 35 stopni do poziomu, w spokoju stanowi niemal przedłużenie linii grzbietu, długości mniej niż średniej. Bez podgardla czy grzywy.

TUŁÓW:
Linia górna: Wszystkie odcinki linii górnej szerokie i bardzo dobrze umięśnione.
Kłąb: Dostatecznie długi, wyraźnie widoczny od przodu.
Grzbiet: Krótki.
Lędźwie: Średniej długości.
Zad: Średniej długości, szeroki, lekko opadający.
Klatka piersiowa:  Szeroka, dobrze umięśniona, średniej głębokości, mostek szeroki i długi.
Linia dolna: Trochę podkasana.
OGON: Nisko osadzony i wiszący, na końcu lekko wzniesiony, niemal do poziomu. Pożądane, by sięgał stawu skokowego. Przy pobudzeniu ogon wzniesiony nie wyżej, niż w linii grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Ocena ich jest mocno utrudniona wskutek obfitości spilśnionego włosa. Powinny być mocne i proste, równolegle ustawione, tak przy oglądaniu z przodu, jak i z boku. Rozstawione szeroko wskutek znacznej szerokości klatki piersiowej, swobodnie poruszające się i mocno związane z tułowiem. Kościec masywny i mocny, stawy potężne.
Łopatki: Umiarkowanie skośne, staw barkowy umiejscowiony nad najgłębszym punktem klatki piersiowej.
Łapy: Duże, mocne, z dobrze wysklepionymi palcami. Opuszki łupkowoszare, mocne i twarde. Pazury szare.
Kończyny tylne: Umiarkowanie kątowane, dobrze podpierają tułów. Muszą być masywne i dobrze umięśnione.
Uda: Dobrze umięśnione.
Łapy: Nieco dłuższe od przednich, poza tym takie same. Wilcze pazury należy usunąć.
CHODY: Ruch lekki, swobodny i rytmiczny, przestrzenny i szeroki.

SKÓRA: Zawiera dużo pigmentu, ma barwę łupkowoszarą. Pożądana ciemna pigmentacja warg i podniebienia, słabszy pigment i różowa skóra niepożądane.
OKRYWA WŁOSOWA: Sierść: Całe ciało porośnięte długą sierścią, na którą składają się bardziej szorstki włos okrywowy i delikatniejszy podszerstek. Ostateczny jej kształt zależy od proporcji tych dwóch rodzajów włosa. Sierść musi być koniecznie kosmata i spilśniona w płaty, albo w naturalny sposób tworzyć jednakowej długości zbite sznury. Niewielkie kępki krótszego włosa pilśnią się słabiej lub wcale. Sierść jest najdłuższa na zadzie, udach i lędźwiach, gdzie jej długość wynosi co najmniej 20-27 cm. Na grzbiecie, bokach klatki piersiowej i łopatkach średniej długości (15-22 cm), krótsza na policzkach, czole, wierzchołku głowy, uszach, szyi i kończynach (10-18 cm), najkrótsza na pysku i łapach (9-11 cm). Sierść nie może być wyczesana ani kompletnie zaniedbana. Maść: Kość słoniowa.

WZROST:
Wysokość w kłębie: pies co najmniej 70 cm, suka co najmniej 65 cm. Waga: pies 50-60 kg,
suka 40-50 kg. Rasa, na skutek długotrwałej celowej hodowli, jest bardzo wyrównana i wykazuje niewiele wad typu.
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny. W szczególności wadą są:

  • Brak pigmentu na nosie, wargach i powiekach.
  • Obwisłe powieki.
  • Zakręcony koliście ogon.

Wady dyskwalifikujące:

  • Wiotka budowa, słabe umięśnienie.
  • Entropium lub ektropium.
  • Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki.
  • Stojące lub lekkie uszy.
  • Krótki ogon, nie sięgający przynajmniej 3 cm nad staw skokowy.
  • Bardzo ciężkie kończyny i wadliwy ruch.
  • Wzrost poniżej dolnego limitu, określonego wzorcem.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa