Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

FCI-Standard  230
MASTIF TYBETAŃSKI ( DO-KHYI) (Tibetan Mastiff)
POCHODZENIE:  Tybet.
PATRONAT: FCI.
DATA  PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:  24.03.2004.
UŻYTKOWOŚĆ:  Pies do towarzystwa i stróżujący.
KLASYFIKACJA FCI : Grupa 2 – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.  Sekcja 2.2 – Molosy typu górskiego.  Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Mastyf tybetański (Do Khyi) to prastara rasa psów, pilnujących stad w Himalajach i stróżujących w tybetańskich klasztorach. Od starożytności narosło o niej wiele mitów. Od Arystotelesa (384-322 p.n.e.) po słynne dzieło Marco Polo, który udał się do Azji w roku 1271 wzmianki o tej rasie podkreślają jej siłę, tak fizyczną jak i charakteru,   oraz  imponujący wygląd. Nawet szczekanie tybetańskich mastyfów opisywano jako jedyne w swoim rodzaju i swoiste dla tej rasy. Dawni europejscy kynolodzy, jak Martin, Youatt, Megnin, Beckmann, Siber, Strobel i Bylandt starali się zebrać jak najwięcej wiadomości o tych psach i zafascynowani były jej pochodzeniem i znaczeniem w kulturze Tybetu; niektórzy z nich uważali wręcz,  że są one przodkami wszystkich molosów i psów
górskich(…)
WRAŻENIE OGÓLNE: Pies  masywny, ciężki, proporcjonalnie zbudowany, o mocnym kośćcu. Imponujący, o solidnym, poważnym wyrazie.  Łączy majestatyczną siłę, krzepę i wytrzymałość, przystosowany jest do pracy w różnych warunkach klimatycznych. Długo dojrzewa; suki osiągają  ją w pełni w wieku 2- lat, a psy nie wcześniej, jak w 4 roku życia.
WAŻNE PROPORCJE: – Długość czaszki od stopu do guza potylicznego równa długości kufy, ale kufa może być też trochę krótsza.  – Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie.
ZACHOWANIE/ TEMPERAMENT: Pies niezależny,  z natury obrońca, wzbudzający respekt. Niezawodny stróż terenu i obrońca rodziny.

GŁOWA
: Mocna, ciężka, szeroka. U dorosłych osobników od oka do kąta pyska może rozciągać się fałda skóry.
Czaszka: Duża, bardzo lekko zaokrąglona, z wyraźnym guzem potylicznym.
Stop: Wyraźny.
Nos: Duzy, jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu, o dobrze rozwartych nozdrzach.
Kufa:  Dobrej szerokości, dobrze wypełniona i głęboka, tępo zakończona.
Wargi: Dobrze wykształcone, zakrywające żuchwę.
Uzębienie: Szczęki mocne,  kompletny zgryz nożycowy: siekacze szczęki  ściśle zachodzą przed siekacze  żuchwy. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Zęby równomiernie rozmieszczone.
Oczy: Średniej wielkości, w różnych odcieniach brązu odpowiednio do umaszczenia, im ciemniejsze, tym lepiej. Szeroko rozstawione,  owalne, lekko skośne. Powieki dobrze przylegające. Wyraz pełen
godności.
Uszy:  Średniej wielkości, trójkątne, wiszące, osadzone pomiędzy krawędzią czaszki a okiem, skierowane  do przodu, szczególnie, gdy pies jest pobudzony,  i przylegające do policzków.  Pokryte miękkim, krótkim włosem.
SZYJA:  Mocna, dobrze umięśniona,  łukowato wysklepiona. Podgardle niewielkie.  Gęsta, okazała kryza, zwłaszcza u samców.

TUŁÓW: Mocny.
Grzbiet: Prosty, umięśniony.
Zad: Szeroki, raczej poziomy.
Klatka piersiowa: Raczej głęboka,  średniej szerokości, o dobrze wysklepionych  żebrach, kształtu sercowatego. Spodnia krawędź mostka sięga poniżej łokcia.
OGON:  Średniej długości, osadzony wysoko w jednej linii z grzbietem, w ruchu i przy pobudzeniu noszony wysoko, luźno zawinięty nad grzbietem, dobrze owłosiony.

KOŃCZYNY 
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, dobrze kątowanie i porośnięte obfitą sierścią.
Łopatka:  Skośna, dobrze umięśniona.
Łokcie: Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Podramię: Proste, o mocnym kośćcu.
Śródręcze: Mocne, lekko nachylone.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, dobrze umięśnione i kątowanie. Oglądane z tyłu – równoległe.
Udo:  Dość  długie, mocne, dobrze umięśnione, ale nie przeładowane mięśniami.
Kolano: Dobrze kątowane.
Staw skokowy: Mocny, niski. Wilcze pazury mogą  być pozostawione.
ŁAPY: Dość duże, mocne, okrągłe i zwarte, palce dobrze wysklepione, obfity włos między palcami.
CHODY: Ruch zdecydowany, a przy tym lekki i elastyczny, z dobrym wykrokiem i silnym napędem kończyn tylnych. Przy  większej prędkości z tendencją do zbieżności. Stęp pełen godności. Mastyf tybetański sprawnie i wydajnie porusza się w każdym terenie.

SZATA
SIERŚĆ:  Twarda, gęsta, struktura ważniejsza od obfitości. Włos okrywowy nie przesadnie długi ani gruby, ale szorstki, prosty i nastroszony, w żadnym razie nie jedwabisty, falisty czy  kędzierzawy. Podszerstek gęsty i wełnisty, w miesiącach letnich skromniejszy.  U samców sierść wyraźnie bardziej imponująca, niż u suk. Obfita sierść na szyi i łopatkach tworzy kryzę. Ogon obficie owłosiony, na udach wyraźne portki.
MAŚĆ: Intensywnie czarna, z podpalaniem lub bez; błękitna z podpalaniem lub bez, złota,  śniada. Barwy możliwie czyste; podpalanie od intensywnie kasztanowego po jaśniejsze. Dopuszczalna biała gwiazdka na piersi,  a tolerowane małe białe znaczenia na łapach. Podpalanie występuje nad oczami, na dolnych partiach kończyn i spodzie ogona, na kufie. Tolerowane okulary wokół oczu.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie:  Psy nie mniej jak 66 cm.  Suki nie mniej jak 61 cm.

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu  na zdrowie i sprawność psa.
WADY DUŻE:
– Zła kondycja fizyczna i brak sprawności.
– Głowa lekka lub bardzo pomarszczona.
– Obwisłe wargi.
– Obfite podgardle.
– Uszy duże i/lub nisko osadzone.
– Oczy jasne, przeszywające spojrzenie.
– Słaba pigmentacja, zwłaszcza na nosie.
– Beczkowate żebra.
– Ogon mocno skręcony nad grzbietem.
– Zbyt głębokie lub strome kątowanie tyłu.
– Ruch ciężki, związany.
– Wzrost poniżej minimum (tolerancja 2 cm).
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
– Agresja lub wyraźna lękliwość.
– Przodozgryz lub tyłozgryz.
– Każda maść oprócz wymienionych we wzorcu, np. biała, kremowa, czekoladowa, szara, lila, pręgowana, łaciata.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

© Załoga Chartykasa