Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

© Tudor Seaulean

FCI-Standard N° 350
OWCZAREK RUMUŃSKI CARPATIN (Ciobănesc Românesc Carpatin)
POCHODZENIE: Rumunia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 06. 07. 2005.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies pasterski, wykorzystywany przez rumuńskich pasterzy w Karpatach do pilnowania stad, także doskonały stróż.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 1: Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1: Psy pasterskie. Próby pracy nie obowiązują

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Owczarek rumuński carpatin powstał drogą nastawionej na cechy użytkowe selekcji z endemicznej populacji z  Karpat i znad Dunaju. Rasa zachowała swe cechy w niezmienionej postaci do dzisiaj.  Pierwszy wzorzec powstał w Narodowym Instytucie Zootechniki w roku 1934, a następnie uzupełniany był i zmieniany przez Rumuński Związek Kynologiczny w latach 1982, 1999 i 2001. Ostatecznie Komisja Techniczna związku dnia 30.03.2002 przedstawiła jego wersję, dostosowaną do tak zwanego “Formatu Jerozolimskiego” FCI.
WRAŻENIE OGÓLNE: Pies stosunkowo duży, aktywny, nie ciężki, ma robić wrażenie sprawnego. Tułów prostokątny, zad szeroki, lekko opadający, klatka piersiowa pojemna i głęboka, łopatki długie i trochę ukośnie ustawione. Dymorfizm płciowy wyraźny, psy są wyższe i mocniej zbudowane od suk.
WAŻNE PROPORCJE: – Długość mózgoczaszki nieco większa lub równa połowie długości głowy.  – Długość tułowia jest zawsze większa od wysokości w kłębie. U suk partia lędźwiowa może być nieco dłuższa. – Głębokość klatki piersiowej odpowiada mniej więcej połowie wysokości w kłębie.
ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Urodzony stróż, odważny, wyróżnia się instynktownym i bezwarunkowym przywiązaniem do swego stada i właściciela.  Pies pełen godności, opanowany i przewidywalny.

GŁOWA: Typu lupoidalnego (wilczego).
MÓZGOCZASZKA: Carpatin ma głowę typu mezocefalicznego, mocną, ale nie ciężką. Czoło szerokie, lekko wysklepione, najszersze pomiędzy uszami, zwęża się stopniowo w kierunku stopu. Bruzda czołowa jest  wyraźna i stosunkowo długa.
Stop: Umiarkowany, ani zbyt mocny, ani słabo zaznaczony.
Nos : Duży, szeroki i zawsze czarny.
Kufa: Mocna, na przekroju mniej więcej owalna, kształtu stożka. Jej długość jest nieco mniejsza lub co najwyżej równa długości mózgoczaszki.
Wargi: Grube, dobrze pigmentowane, bez zwisających kącików.
Uzębienie: Szczęki mocne, masywne i proste. Mocne zęby, zgryz nożycowy, linia siekaczy trochę łukowata.
Policzki: Suche, dobrze umięśnione, ale nie przesadnie wykształcone. Skóra przylegająca.
Oczy: Kształtu migdała, trochę  skośnie ustawione, niewielkie w stosunku do wielkości głowy, barwy ciemno brązowej. Ani wypukłe, ani głęboko osadzone. Powieki czarne, dobrze przylegające.
Uszy: Niezbyt duże, osadzone nieco powyżej linii oczu, z zaokrąglonymi końcami, wiszące blisko policzków.
SZYJA: Bardzo mocna, umięśniona, średniej długości, osadzona pod kątem około 50 stopni w stosunku do linii grzbietu.

TUŁÓW:  Mocny, dobrze rozwinięty, lekko prostokątny.
Linia górna: Prosta i mocna.
Kłąb: Tylko lekko zaznaczony.
Grzbiet: Średniej długości, prosty, mocny i dobrze umięśniony.
Lędźwie: Mocne, umięśnione, nie za szerokie,  średniej długości, nie za długie (zbyt długie lędźwie osłabiają grzbiet), ale i nie za krótkie.
Zad: Szeroki i dobrze umięśniony, średnio długie, lekko opadający, ale nie ścięty.
Klatka piersiowa: Dobrze rozwinięta, głęboka, sięga łokcia, stosunkowo szeroka. Żebra mocne, dobrze wysklepione, ale nie beczkowate.
Linia dolna: Umiarkowanie podciągnięta, brzuch nie podkasany, ale i nie obwisły.
OGON: Osadzony stosunkowo wysoko, mocno owłosiony. W spoczynku noszony nisko, prosty lub lekko szablasty, sięga stawu skokowego. Przy pobudzeniu  i w ruchu noszony w linii grzbietu lub nawet powyżej,  ale nie może być zakręcony nad grzbietem lub leżeć na nim.

KOŃCZYNY:  
KOŃCZYNY PRZEDNIE:  O mocnym kośćcu.
Widok ogólny: Oglądane z przodu i z boku proste i prostopadłe do podłoża.
Łopatka: Mocna, umiarkowanie skośnie ustawiona.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Proste, mocne, na przekroju owalne.
Śródręcze: Krótkie, lekko nachylone.
Łapy: Owalne, duże, zwarte.
KOŃCZYNY TYLNE: Proste. Dobrze umięśnione, mocny kościec i dobre kątowanie.
Uda:  Szerokie i bardzo dobrze umięśnione.
Podudzie: Mocne, umięśnione, średniej długości.
Stawy skokowe: Mocne, nie za wysoko umieszczone (co wskazuje na przesadne kątowanie tyłu), ani nie za nisko.
Śródstopie: Mocne, pionowe.
Łapy: Owalne,  zwarte i duże, ale trochę mniejsze  od przednich.  Palce wysklepione i zwarte. Wilcze pazury powinny usunięte, o ile pozwala na to prawo w danym kraju. Opuszki mocne i elastyczne.
CHODY: Swobodne i wyciągnięte. Kłus żwawy  i równy. W ruchu kończyny stawiane równolegle.

SKÓRA: Szaro pigmentowana. Nos, powieki i wargi powinny być czarne. Pazury pożądane szare lub czarne.
SZATA: SIERŚĆ: Twarda, gęsta i prosta. Podszerstek miękki i gęsty. Włos obfity, średniej długości, tylko na głowie i przedniej stronie kończyn krótki i gładki. Najdłuższa sierść na szyi, tylnych stronach kończyn i ogonie. MAŚĆ: Jasno płowa z czarnym (lub wilczastym) nalotem w różnych odcieniach, zwykle jaśniejsza na spodnich częściach ciała. Białe znaczenia nie powinny być zbyt rozległe.

WIELKOŚĆ I WAGA: Wysokość w kłębie: Pies: Idealna 65 – 73 cm w kłębie, suka: Idealna   59 – 67 cm w kłębie. Ogólne wrażenie ważniejsze od wielkości. Waga: Proporcjonalna do wielkości; pies ma sprawiać wrażenie mocnego, ale nie ciężkiego.

WADY:  Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
WADY DUŻE:
– Wszelkie odchylenia od wzorca, które wpływać mogą na użytkowość.
– Budowa lekka lub zbyt ciężka.
– Zbyt jasne oczy.
– Bardzo obwisła dolna powieka,odsłaniająca gałkę oczną, wargi zbyt grube, kąciki warg obwisłe.
– Znaczne niedostatki pigmentacji.
– Tułów zbyt długi (długość większa od wysokości o więcej, jak 10%) lub kwadratowy.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:  
– Agresja, lękliwość lub apatia.
– Wyraźnie nietypowy, molosowaty wygląd.
– Brak P3 i jeszcze  innego zęba, brak kła, brak P4, brak trzonowca, brak trzech lub więcej dowolnych zębów (z wyjątkiem P1).
– Przodozgryz, tyłozgryz lub zgryz cęgowy.
– Bardzo lekki kościec.
– Niedostatecznie rozwinięta klatka piersiowa.
– Brak podszerstka, długa sierść na głowie i przedniej stronie kończyn, włos kędzierzawy lub puszysty, bardzo długi, jedwabisty, wełnisty, rozdzielający siię wzdłuż kręgosłupa.
– Duże braki pigmentacji na powiekach, nosie, wargach i skórze, oko porcelanowe.
– Maść czekoladowa, pręgowana, żółta lub łaciata z tymi kolorami.
– Wysokość mniej niż  62 cm dla psa,  58 cm dla suki. Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

© Załoga Chartykasa