Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


© tollerka.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 269
CHART PERSKI – SALUKI
Kraj pochodzenia: Bliski Wschód
Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.10.2000
Przeznaczenie: Polowanie i coursing.
Klasyfikacja FCI: Grupa 10 – Charty. Sekcja 1 – Charty długowłose lub z piórem (półdługowłose). Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Typ saluki jest zmienny, a zmienność ta jest pożądana i typowa dla rasy. Jest ona spowodowana szczególnym miejscem, jakie saluki zajmuje w tradycji arabskiej i rozległości terytoriów Bliskiego wschodu, gdzie od tysiącleci saluki używany jest do polowania. Początkowo każdy szczep miał saluki najlepiej przystosowane do polowania na zwierzynę charakterystyczną dla danego terenu. Zgodnie z tradycjami Bliskiego Wschodu saluki nie były ani sprzedawane, ani kupowane, a tylko ofiarowywane jako dar. W związku z tym saluki ofiarowane Europejczykom i przewiezione przez nich na kontynent różniły się znacznie między sobą, ponieważ pochodziły z różnych terenów i stref klimatycznych. Angielski wzorzec z 1923 roku był pierwszym oficjalnym europejskim wzorcem rasy i sformułowany był tak aby obejmował wszystkie różniące się między sobą typy saluki.
WYGLĄD OGÓLNY: Wygląd saluki powinien cechować wdzięk i harmonia kształtów, a także powinien znamionować dużą prędkość i wytrzymałość, połączone z siłą i energią. Odmiana krótkowłosa: wszystkie cechy są identyczne z wyjątkiem włosa, który nie tworzy frędzli.
WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia od stawu barkowego do guza kulszowego jest w przybliżeniu równa wysokości w kłębie, choć często pies sprawia wrażenie dłuższego niż jest w rzeczywistości.
ZACHOWANIE / CHARAKTER: W stosunku do obcych zachowuje się z rezerwą, ale nie jest lękliwy, ani agresywny. Godny, inteligentny i niezależny.

GŁOWA: Długa i wąska, o szlachetnym wyrazie.
Mózgoczaszka:
Czaszka: Umiarkowanie szeroka między uszami, niewysklepiona
Stop: Nieznacznie zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Wierzchołek nosa: Czarny lub brązowy (wątrobiany).
Szczęki/zęby: Szczęki i zęby mocne, zgryz idealny nożycowy, uzębienie pełne i regularne.
Oczy: Koloru ciemnobrązowego do orzechowego, błyszczące, duże i owalne, ale nie wyłupiaste. Wyraz powinien być łagodny i godny, spojrzenie wierne, odległe.
Uszy: Długie, porośnięte długim, jedwabistym włosem, wysoko osadzone, ruchliwe, opadające po bokach czaszki.
SZYJA: Długa, giętka, dobrze umięśniona.

TUŁÓW:
Grzbiet: Odpowiednio szeroki.
Lędźwie: lekko wysklepione, dobrze umięśnione.
Zad: Guzy biodrowe szeroko rozstawione.
Klatka piersiowa: wysoka, długa i umiarkowanie wąska. Ani beczkowata, ani o płaskich żebrach.
Linia dolna: Brzuch wyraźnie podkasany.
OGON: Długi, nisko osadzony, noszony naturalnie zakręcony. Na spodniej stronie  obfite frędzle z długich, jedwabistych włosów, nie jest puszysty. U osobników dorosłych nie powinien być noszony powyżej linii grzbietu chyba, że podczas zabawy. Koniec ogona sięga co najmniej do guza piętowego.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatki: Dobrze nachylone, dobrze umięśnione, ale nie nabite,
Ramię: W przybliżeniu tej samej długości co łopatka, kąt łopatkowo-ramienny wyraźny.
Przedramię: Długie, proste od łokcia do nadgarstka.
Śródręcze: Możne i giętkie, lekko pochyłe.
Łapy przednie: Łapy umiarkowanej długości, palce długie, zwarte, dobrze wysklepione, ale nie „kocia łapa”. Całość jest mocna i elastyczna. Frędzle między palcami.
KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, stanowiące niezbędną siłę napędową do galopu i skoków.
Udo i podudzie: Dobrze rozwinięte.
Kolano: Umiarkowanie ukątowane.
Staw skokowy: Nisko.
Łapy tylne: Podobne do przednich
CHODY: Kłus regularny, harmonijny, swobodny. Chody lekkie, wydłużone, o dużej sile napędowej. Chody ani niezbyt wysokie, ani nie drobiące.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: Gładki, miękki i jedwabisty, z frędzlami na tylnej stronie kończyn. U osobników dorosłych może tworzyć też tworzyć frędzle pod gardłem. Szczenięta mogą mieć nieznaczne wełniste frędzle na udach i łopatkach. Odmiana krótkowłosa nie ma frędzli.
Umaszczenie: Wszystkie kolory i kombinacje kolorów są dopuszczalne. Pręgowanie jest niepożądane.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: Średnio od 58 do 71 cm (23 do 28 cali), suki są proporcjonalnie mniejsze.
WADY: Wszelkie rozbieżności z powyższym wzorcem powinny być uważane za wady powodujące obniżenie oceny w zależności od stopnia wyrażenia.
UWAGA: Samce musza mieć oba jądra normalnie wykształcone i całkowicie opuszczone do moszny.

© Załoga Chartykasa