© me.

FCI 52/VI.1  |  Polska

Dzięki ożywionym kontaktom miedzy Polska a Francją psy św. Huberta dotarły do Polski, gdzie skrzyzowano je z miejscowymi psami myśliwskimi podobnymi do chartów. Polowanie z dużą sfora psów w stylu francuskim nie przyjęło sie jednak. Ogar polski poluje przeważnie pojedynczo lub w parze. Ten cieżki pies tropi zwierzyne spokojnie, z rozwagą, ale wytrwale, takze w najtrudniejszych warunkach. Nadaje sie doskonale na polowanie na zwierzyne płową i czarną. Jest bardzo dobrym płochaczem, zwłaszcza na terenie bagnistym i w gestym lesie. Może pracować jako posokowiec; jest bardziej ruchliwy niż posokowiec hanowerski i silniejszy niż posokowiec bawarski, a do tego pewniej porusza się w wysokich górach i na śniegu. W przeciwieństwie do innych gończych ogar ma przyszłość jako pies rodzinny i trzymany w domu. Nie jest ostry, lecz miły i przyjacielski. Jakkolwiek bardzo oddany swemu przewodnikowi i rzadko poluje na własną reke, lubi jednak pewna samodzielność i swobode na spacerach, choc nie traci kontaktu ze swoim panem. Wrażliwy, pojetny pies uczy sie szybko, chętnie i bez przymusu. W domu jest spokojny, a nawet leniwy, nie lubi szczekać inie domaga się przesadnie ruchu. Dla ludzi lubiacych ruch jest jednak wytrwałym towarzyszem.

Nazwy: Ogar polski, Polish hound, Sabueso polaco, Brachet polonais, Polnische bracke, Braco polonês.
Przeznaczenie pierwotne: tropienie grubej zwierzyny.
Przeznaczenie obecne: pies do towarzystwa, pies myśliwski.
Długość życia  około 12-14 lat.
Waga i wzrost 25-32 kg, 56-66 cm.
Umaszczenie: Czarno-brązowe.

Zobacz też

VI grupa FCI