© aville.da.com

FCI 45/II.3  |  Szwajcaria

Pierwsi przodkowie berneńskiego psa pasterskiego pojawili w Szwajcarii ponad dwa tysiące lat temu. Przywieźli je tam najeźdźcy, rzymscy żołnierze. Od tego czasu wygląd berneńczyka bardzo się zmienił, zatracił on cechy charakterystyczne dla berneńczyków z tamtego okresu.

Pies ten jest wytrzymały, silny, zdecydowany i czujny, a ponadto charakterystycznie umaszczony. Nie ma szans, by można było go pomylić z jakąkolwiek inną rasą. Większość ciała pokrywa czarny jak smoła włos. Na łapach, policzkach, nad oczami i w okół biało ubarwionej klatki piersiowej można dostrzec symetrycznie rozłożone ciemnobrązowe plamy, na czole i pysku znajduję się białe gwiazdki. U tej rasy pożądane są także białe znaczenia na palcach, końcówce ogona i na klatce piersiowej (szwajcarski krzyż).

Ponadto berneńskie psy pasterskie są godne zaufania, odważne i przyjacielskie. Nie są agresywne, są za to oddanymi i spokojnymi psami rodzinnymi. Z przyjemnością się uczą posłuszeństwa, traktując je jako kolejną zabawę. Dłuższy, jedwabisty włos nie jest zbyt wymagający w pielęgnacji.

Nazwy: Berneński pies pasterski, berner sennenhund, bernese mountain dog, berner, berneńczyk, bernese, swiss german, dürrbächler, bouvier bernois, perro boyero de montana, berné.
Przeznaczenie pierwotne: ciągnięcie wózków.
 do towarzystwa. do towarzystwa.
Długość życia: około 10-12 lat.
Waga i wzrost: 40-44 kg, 58-70 cm.
Umaszczenie: tricolor.
© Załoga Chartykasa

 

II grupa FCI