Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

© Ferran Jordà

Wzorzec FCI nr 87
OWCZAREK KATALOŃSKI (Gos d’Atura Catalá – Perro de pastor catalán – Catalan Sheepdog)
Kraj pochodzenia: Hiszpania, Katalonia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 26.05.1982
Użytkowanie: Pies ten najpełniej wyraża się przy przeganianiu stad owiec, nie wykonując polecenia pasterza, ale i wykazując się własną inicjatywą. Robi to z nadzwyczajną łatwością, nie dopuszczając do rozproszenia się owiec. Dzięki swej odwadze nadaje się także na stróża. Niewielkie rozmiary, piękna sierść i bezgraniczne oddanie właścicielowi czynią z niego doskonałego psa do towarzystwa.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY: Rasa pochodzi z katalońskiej części Pirenejów i rozprzestrzeniła się w całej Katalonii.
WYGLĄD OGÓLNY: Średni, harmonijny, o pięknej sierści.
WAŻNE PROPORCJE: Nieco dłuższy niż wysokość w kłębie, mniej więcej w proporcji 9:8.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Wybitnie zrównoważony, aktywny i inteligentny, o pełnym godności wyrazie, a twardym i miłym charakterze, oddany pasterzowi i zwierzętom, oddanym pod jego opiekę. Nieufny wobec obcych, co może czasem sprawiać wrażenie, że jest nietowarzyski. Bardzo czujny, wytrzymały na zimno i gorąco. Do pracy w trudnych warunkach wystarczy mu najskromniejsza karma.

GŁOWA:
Mocna, szeroka, trochę wysklepiona, ale nie ciężka, proporcjonalna do reszty ciała. Proporcja mózgoczaszki do kufy jak 4 do 3.
Czaszka: nieco dłuższa od szerokości, bruzda wyraźnie zaznaczona na przedniej 1/3 długości, potem mniej wyraźna. Potylica i guz potyliczny wyraźnie zaznaczone. Mózgoczaszka lekko wysklepiona, od  przodu może być nieco spłaszczona. Łuki jarzmowe wyraźne, tak na długość, jak na szerokość. Łuki nadoczodołowe wyraźne.
Przełom czołowo-nosowy (stop): dobrze widoczny, ale niezbyt głęboki.
Nos: prosty, proporcjonalny do wielkości głowy, wyłącznie czarny.
Kufa: prosta, raczej krótka, stożkowata, lekko zaokrąglona w obrysie.
Wargi:  mocne, krótkie, o równych krawędziach, nie obwisłe, czarne, mocno pigmentowane, podobnie jak podniebienie.
Uzębienie:  mocne, dobrze wykształcone, białe i zdrowe. Zgryz nożycowy. U psów pracujących kły mogą być starte.
Oczy: szeroko otwarte, wyraziste, o żywym i inteligentnym spojrzeniu, barwy ciemnobursztynowej, o czarnych powiekach.
Uszy:  wysoko osadzone, trójkątne, delikatne, na końcach zaostrzone; chrząstka niezbyt gruba i elastyczna. Wiszące blisko przy głowie. Stosunek szerokości do długości ucha jak 8 do 10. Porośnięte długim włosem, tworzącym ruchliwe frędzle. U psów pracujących dopuszcza się uszy cięte.
SZYJA: Ruchliwa, mocna, dobrze umięśniona, raczej krótka, ale nie aż tak, aby ograniczało to jej ruchliwość, dobrze osadzona na łopatkach.

TUŁÓW:
Lekko wydłużony, mocny, dobrze umięśniony, dający wrażenie siły izwinności.
Kłąb: dobrze widoczny.
Grzbiet: prosty, nigdy nie zapadnięty, zad lekko wzniesiony, na wysokość kłębu lub nieco niżej. Może wydawać się jeszcze wyższy ze względu na obfity włos.
Zad: krzepki, dobrze umięśniony, lekko opadający.
Klatka piersiowa:  dobrze rozwinięta, szeroka, sięgająca łokcia. Żebra dobrze wysklepione, nie płaskie, co zapewnia niezbędna do pracy pojemność klatki.
Brzuch i słabizna: brzuch lekko podciągnięty, słabizna krótka, wyraźnie widoczna.
OGON: Osadzony raczej nisko, może być długi, sięgający stawu skokowego, albo krótki, krótszy niż 10 cm. Zdarzają się osobniki bez ogonów, a u psów pracujących dopuszcza się cięcie. Gdy pies stoi spokojnie, ogon zwisa luźno, tworząc fajkę na końcu. Dopuszczalny także ogon w kształcie szabli. W ruchu wzniesiony, ale nie zawinięty nad grzbietem. Obficie porośnięty długim, lekko falistym włosem.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie: mocne, suche, proste i równoległe, tak z przodu, jak z boku. Odległość od kłębu do łokcia niemal taka sama, jak od łokcia do podłoża.
Łopatki: mocne, dobrze umięśnione, ustawione trochę skośnie.
Kąt pomiędzy łopatką i ramieniem: około 110 stopni.
Ramiona: mocne i dobrze umięśnione, łokcie przylegające, nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Kąt pomiędzy ramieniem a przedramieniem: około 135 stopni.
Przedramię: proste, mocne, zapewniające dużą sprawność w pracy.
Nadgarstki i śródręcza:  stanowią pionowe przedłużenie przedramienia i są raczej krótkie.
Łapy: owalne, o czarnym i mocnych opuszkach, między palcami dobrze porośnięte włosem, pazury mocne i czarne.
Kończyny tylne:  Mocne, dobrze umięśnione, równoległe, dające wrażenie siły i zwinności.
Uda: długie, szerokie, dobrze umięśnione, o mocnej kości.
Kąt pomiędzy miednicą a kością udową: około 115 stopni.
Kończyny: o mocnym kośćcu i dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: nisko osadzone,  nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Śródstopia: krótkie, pionowe i proste.
Łapy:  identyczne, jak przednie, ale z nisko osadzonymi, podwójnymi, kostnymi wilczymi pazurami. Zrośnięte są one błoną i przyrośnięte do wewnętrznego palca łapy.
CHODY: Wydajny, typowy dla psów owczarskich. Galopuje tylko na rozległych przestrzeniach, w ringu zaś porusza się krótkim kłusem, takim, jak inne psy, posiadające wilcze pazury.

OKRYWA WŁOSOWA:

Skóra: gruba, dobrze przylegająca na całym ciele i głowie, dobrze pigmentowana.
Sierść:  na tylnej jednej trzeciej tułowia sierść najdłuższa, prosta lub lekko falista, szorstka, z obfitym podszerstkiem. Na głowie widoczna broda, wąsy, brwi i tupecik. Ogon i kończyny dobrze owłosione. Linienie u tej rasy następuje w dwóch etapach. W pierwszym  pies zrzuca sierść na przedniej części tułowia, tak, że pies wygląda jak dwa różne psy. Dopiero później linieje tylna część ciała, i pies wygląda znów normalnie.
Umaszczenie: Z pewnej odległości pies wydaje się umaszczony jednolicie, czasem z jaśniejszymi kończynami. Z bliska widać, że maść jest skutkiem pomieszania rozmaitych odcieni płowej, czerwonawej, szarej, czarnej i białej. Podstawowe kolory, jakie z tego powstają, to:
– Płowy, od jasnego do ciemnego.
– Śniady, powstały z mieszaniny włosów płowych, kasztanowych, białych i czarnych, w tonach od jasnego do ciemnego.
– Szary, powstały z pomieszania włosów czarnych, szarych i białych, w odcieniu od srebrzystoszarego do czarnoszarego. Gdy dominuje włos czarny, przemieszany z białym, to w ostatecznym efekcie maść jest czarna zaszroniona. Zdarzają się też psy, u których włos czarny, rudy i płowy rozłożony jest tak, że daje efekt podpalania. Niedopuszczalne są białe ani czarne łaty, tolerowana niewielka biała gwiazdka na piersi i trochę bieli na palcach, ale pazury muszą być czarne.

WZROST:
Wysokość w kłębie: 47 do 55 cm dla psa, 45 do 53 cm dla suki.
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
DUŻE WADY:

  • Głowa płaska lub pozbawiona bruzdy.
  • Uszy w kształcie płatka róży lub źle osadzone, chrząstka gruba, długa lub wygięta.
  • Jasne oczy.
  • Brak 2 przedtrzonowców.
  • Lekki przodozgryz.
  • Zapadnięty grzbiet.
  • Łapy ustawione na zewnątrz lub do wewnątrz.
  • Kilka białych pazurów.
  • Brak kości w wilczych pazurach lub pojedynczy wilczy pazur.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:Każdy pies, wykazujący deformacje budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.

  • Agresja lub wyraźna lękliwość.
  • Brak pigmentacji warg, nosa, powiek i podniebienia.
  • Czekoladowy nos.
  • Niebieskie oczy.
  • Białe łaty.
  • Brak więcej niż 2 przedtrzonowców lub jakiegokolwiek innego zęba.
  • Ogon zakręcony nad grzbietem.
  • Brak wilczych pazurów lub łączącej je błony.
  • Wszystkie pazury białe.
  • Więcej niż 3 cm odchylenie od granicznego wzrostu.
  • Głowa owczarka pirenejskiego lub briarda.
  • Przodozgryz lub tyłozgryz.
  • Przy porównaniu psów jednakowej klasy, pierwszeństwo przyznaje się temu, który nie jest w żaden sposób zmieniony, na przykład przez cięte uszy czy ogon; zabiegów tych nie dopuszcza się w ogóle u psów, które nie pracują przy stadzie. Wyżej cenione są ciemniejsze odcienie umaszczenia.

UWAGA:Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa