Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.
 

© tollerka.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 153 /14.04.1999/GB
DALMATYŃCZYK (Dalmatinac)
Pochodzenie: Dalmacja, Chorwacja.
Data publikacji oryginalnego wzorca: 14.04.1999
Użytkowość: Pies do towarzystwa, rodzinny, od powie dni do różnorodnych rodzajów treningu.
Klasyfikacja FCI: Grupa 6 – Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne. Sekcja 3 – Rasy pokrewne. Nie podlega próbom pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Pochodzenie dalmatyńczyka jest wciąż mało znane i opiera się wyłącznie na przypuszczeniach. Z rysunków odkrytych w grobowcach faranów, podobnych do obrazów datowanych na okres od XVI – XVI II wieku można przypuszczać, że rasa ta istnieje od tysięcy lat. Kroniki kościelne z XIV w. i z roku 1719 zdecydowanie sugerują pochodzenie rasy
z regionu śródziemnomorskiego, a szczególnie z okolic wybrzeża Dalmacji. Najwcześniejsze ilustracje rasy można znaleźć na obrazach włoskich malarzy XVI w. i na fresku w miejscowości Zaostrog (Dalmacja), który może być datowany w przybliżeniu na rok 1710. Praca Thomasa Bewicka opublikowana w 1792 r. zawiera opis i rysunki dalmatyńczyka, które autor komentuje: „dalmatyńczyk lub pies powozowy (coach dog)”. Pierwszy wzorzec dalmatyńczyka został napisany przez Anglika Vero Shaw’a w 1882 r.; w 1890 r. wzorzec ten został przekształcony w oficjalny standard rasy.
WRAŻENIE OGÓLNE: Dobrze wyważony, wyraźnie cętkowany, mocny, umięśniony i aktywny. Symetryczny w zarysie, bez kanciastości i zgrubień, jako dawny „pies powozowy” zdolny do dużej wytrzymałości przy zmianie prędkości biegu.
WAŻNE PROPORCJE:
Stosunek długość ciała do wysokości w kłębie = 10 : 9. Stosunek długość mózgoczaszki do długości kufy = 1 : 1
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Otwarty i przyjacielski, nie jest nieśmiały, ani niepewny, wolny od nerwowości i agresji.

GŁOWA:
Dość długa.
Mózgoczaszka: płaska, dosyć szeroka między uszami, z dobrze uwydatnionymi skroniami. Całkowicie bez zmarszczeń. Nieznaczna bruzda czołowa.
Stop umiarkowanie zaznaczony.
Nos u odmiany czarno-cętkowanej zawsze czarny, u wątrobiano-cętkowanej zawsze brązowy.
Kufa długa, mocna. Grzbiet nosa prosty i równoległy do górnej linii czaszki.
Wargi przylegające do szczęk, nie obwisłe. Pożądana całkowita pigmentacja.
Szczęki/uzębienie: szczęki mocne, z doskonałym, regularnym zgryzem nożycowym. Pożądane pełne uzębienie – 42 zęby (zgodnie ze wzorem zębowym). Zęby równomiernie proporcjonalne i białe.
Oczy osadzone umiarkowanie szeroko, średniej wielkości, okrągłe, pogodne i błyskotliwe, o inteligentnym i czujnym wyrazie. Koloru
ciemno brązowego u odmiany z czarny mi cętkami, od jasnobrązowych do bursztynowych u psów z wątrobianym cętkowaniem. Obwódki oczu całkowicie czarne u psów czarno-cętkowanych i całkowicie wątrobiano-brązowe u odmiany wątrobiano-cętkowanej. Powieki przylegające do gałek ocznych.
Uszy osadzone raczej wysoko, umiarkowanej wielkości, raczej szerokie u nasady. Noszone blisko głowy, stopniowo zwężające się do zaokrąglonego końca. O cienkiej strukturze, znaczenia dobrze rozmieszczone, pożądane cętkowanie.
SZYJA: Dosyć długa, ładnie wygięta, zwężająca się ku głowie, bez podgardla.

TUŁÓW:

Kłąb dobrze zaznaczony.
Grzbiet mocny, poziomy.
Lędźwie suche, umięśnione i lekko wysklepione.
Zad bardzo lekko opadający.
Klatka piersiowa nie za szeroka, ale głęboka, pojemna, przedpiersie dobrze widoczne z profilu, żebra o dobrych proporcjach, długie, dobrze wysklepione, nigdy płaskie ani beczkowate.
Boki wąskie.
Brzuch wyraźnie podkasany w kierunku lędźwi.
OGON: Sięga mniej więcej do stawu skokowego, mocny u nasady, równomiernie zwężający się ku końcowi; bez zgrubień. Osadzony ani zbyt nisko, ani zbyt wysoko. W spoczynku trzymany wiszą co, w jednej trzeciej wygięty do góry. W ruchu trzymany nieco ponad linię grzbie tu, lecz nigdy nie zakręcony lub pionowo do góry. Pożądany cętkowany.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie idealnie proste, o mocnym kośćcu, okrągłe w przekroju, aż do łap.
Łopatki umiarkowanie skośne, suche i umięśnione.
Łokcie przylegające, niezwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Śródręcze mocne, z lekkim wygięciem.
Kończyny tylne zaokrąglone, umięśnione, suche, oglądane od tyłu pionowe i równoległe.
Staw kolanowy dobrze wygięty.
Podudzie mocne.
Staw skokowy mocny, dobrze kątowany.
Łapy okrągłe, nieduże, z dobrze wysklepionymi palcami (łapa kocia). Opuszki okrągłe, twarde i elastyczne. Pazury czarne lub białe u odmiany z czarnymi cętkami; brązowe lub białe u odmiany
z wątrobianymi cętkami.
RUCH: O wielkiej swobodzie. Płynna, silna, rytmiczna akcja z długim wykrokiem i dobrym posuwem; oglądane od tyłu kończyny poruszają się równolegle; tylne kończyny poruszają się śladem przed nich. Krótki i kołyszący się krok jest nieprawidłowy.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos krótki, twardy, gęsty i lśniący.
Umaszczenie: podstawowym kolorem jest czysto biały. Przy odmianie czarno-cętkowanej cętki czarne, a u odmiany o wątrobianym cętkowaniu cętki brązowe; cętki okrągłe, wyraźne, tak dobrze rozmieszczone jak to tylko możliwe. Średnica cętek od 2-3 cm. Cętki na głowie, ogonie i kończynach mnie sze od tych na tułowiu.

WYMIARY:

Wysokość w kłębie: – psy 56 – 61 cm, – suki 54 – 59 cm.
Waga: – psy ok. 27 – 32 kg, – suki ok. 24 – 29 kg.
Pierwszorzędne znaczenie ma ogólna równowaga.
WADY: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.
– brązowe odbarwienie czarnych cętek.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– zdecydowany przodo- lub tyłozgryz,
– ektropium, entropium; oczy dwukolorowe, każde oko w innym kolorze (heterochromia),
– oczy niebieskie,
– głuchota,
– ograniczona łata (patch) wokół oczu (monokl), lub gdziekolwiek indziej (jeszcze akceptowane do hodowli),
– tricolor (jednoczesne występowanie czarnych i brązowych cętek),
– cytrynowe lub pomarańczowe cętki,
– bardzo bojaźliwe lub agresywne zachowanie.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
ZALECENIE:
Aby zredukować przypadki głuchoty u dalmatyńczyków (20-30%) na leży:
– obustronnie głuche, niebieskookie, jak również jednostronnie głuche egzemplarze powinny być wyeliminowane z hodowli,
– ograniczona łata (patch) wokół oczu (monokl), lub gdziekolwiek indziej powinny być akceptowane w hodowli,
– powinny być preferowane psy z wypigmentowaną moszną.

© Załoga Chartykasa