Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

© sannas.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 202
WYŻEŁ WŁOSKI KRÓTKOWŁOSY (Bracco Italiano)
Kraj pochodzenia: Włochy
Data publikacji obowiązującego wzorca: 27.11.1989
Użytkowanie: wyżeł.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ kontynentalny. Próby pracy wymagane.

RYS HISTORYCZNY: Pies ten pochodzący ze starożytnych Włoch był wykorzystywany do polowań na ptactwo, ukształtował się i rozwinął z biegiem czasu;
z dawnych polowań za pomocą sieci przystosował się do polowań ze strzelbą. Czternastowieczne freski niepodważalnie potwierdzają jako obecność poprzez wieki zarówno jako psa myśliwskiego jak i towarzyszącego.
WYGLĄD OGÓLNY: Mocnej i harmonijnej budowy, trochę tęgi. Preferuje się okazy o suchych kończynach, wydatnych mięśniach i wyrazistych rysach, z wyraźnie wyrzeźbioną głową i widocznych oczodołach, elementy, które przyczyniają się do wytwornego wyglądu tej rasy.
WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia jest równa lub trochę większa od wysokości w kłębie. Długość głowy jest równa 4/10 wysokości w kłębie: jej szerokość mierzona na poziomie łuków policzkowych jest mniejsza od połowy swojej długości. Czaszka i kufa jednakowej długości.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Odporny i przystosowujący się do wszystkich rodzajów polowań, poważny, posłuszny, pojętny i łatwy w tresurze.

GŁOWA: Kanciasta i wąska na poziomie łuków policzkowych, jej długość odpowiada 4/10 wysokości kłębu; środek jej szerokości znajduje się na poziomie rysy która łączy kąty obydwu oczodołów.
Mózgoczaszka:
Czaszka: widziana z profilu ma formę bardzo otwartego łuku. Widziana z góry tworzy elipsę. Szerokość czaszki mierzona na poziomie łuków policzkowych nie przekracza połowy długości głowy. Zauważalna przednia wypukłość i łuki brwiowe. Widoczna przednia bruzda kończąca się w połowie długości czaszki.

Przełom czołowo-nosowy (stop): mało wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos: pojemny; z dużymi rozwartymi nozdrzami, lekko przekracza końce fafli. Kolor: różowy mniej lub bardziej blady albo brunatny jak szata.
Kufa: prosty grzbiet nosa, albo lekko zaokrąglony. Jej długość jest równa połowie długości głowy, a jej wysokość osiąga 4/5 swej długości. Boki kufy widziane z przodu lekko zbiegają się z przodu. Broda lekko zauważalna.
Fafle: fafle górne dobrze rozwinięte, wąskie i zwisające, ale nie zwiotczałe, widziane z boku przekraczają nieznacznie szczękę. Widziane z przodu tworzą pod nosem odwrócone „V”, złączenie fafli powinno być zaznaczone, ale nie opadłe.
Uzębienie: łuki zębowe dobrze przystosowane, zęby pod kątem prostym i zgryz nożycowy. Dopuszcza się zgryz cęgowy.
Policzki: suche.
Oczy: o łagodnym i poddanym wyrazie, ani wklęsłe ani wystające. Owalne oczodoły. Powieki doskonale przykrywają gałki oczne, niedopuszczalne ektropium i entropium; tęczówka koloru mniej lub bardziej ciemnego orzecha albo brązowe jak szata.
Uszy: poprawnie rozwinięte, ich długość pozwala im sięgnąć nosa nie będąc pociąganymi. Ich szerokość jest przynajmniej równa połowie ich długości; wznoszą się nieznacznie; osadzone raczej z tyłu na poziomie linii policzkowych, są relatywnie ściśnięte; ucho sprężyste, końcówka zaokrąglona.
SZYJA: Mocna, w formie ściętego stożka, o długości nie mniejszej niż 2/3 długości głowy, wyraźnie odcina się od karku. Widoczne lekkie podgardle.

 

TUŁÓW:
Grzbiet: podzielony na dwa odcinki: pierwszy – ukośny, idzie od kłębu do 11 kręgu piersiowego, drugi – lekko wypukły, łączy się z zadem.
Kłąb: wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet: szerokie okolice lędźwiowe, grzbiet umięśniony, krótki i lekko wypukły.
Zad: długi (około 1/3 wysokości kłębu), szeroki i umięśniony.
Klatka piersiowa: obszerna, pojemna i dość obniżona do poziomu łokci

Linia brzucha: prawie pozioma w części piersiowej, podnosi się w części brzusznej.
OGON: Silny przy nasadzie, prosty, z lekką tendencją do wyszczuplania się. Kiedy pies jest w akcji, a szczególnie kiedy szuka, noszony poziomo. Skraca się go zostawiając 15-25 cm.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Bark: mocny, dobrze umięśniony, długi i ukośny, swobodny w ruchach.
Ramiona: ukośne, przy torsie.
Przedramiona: mocne, pionowe.
Śródręcza: proporcjonalne, suche, dobrej długości i lekko ukośne.
Stopy przednie: zamknięte, owalne, palce wygięte i ściśnięte, zaopatrzone w pazury wygięte w kierunku podłoża. Są koloru białego, brunatnego lub brązowego; elastyczne i suche opuszki.
Kończyny tylne:
Uda: długie, nie rozszerzają się z góry na dół, umięśnione, proste.
Podudzia: mocne.
Stawy skokowe: szerokie.
Śródstopia: relatywnie krótkie i suche.
Stopy tylne: takie jak przednie, są wyposażone w wilcze pazury, których nieobecność nie jest wadą. Podwójne ostrogi są do przyjęcia. 
CHODY: Płaski i szybki kłus z silnym parciem tylnych kończyn; głowa podniesiona z zadartym nosem w taki sposób, że podczas polowania nos jest uniesiony powyżej linii grzbietu.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: odporna, ale elastyczna, cieńsza na głowie, gardle, pachwinach, pachach i tylnych częściach tułowia.
Sierść: krótka, ściśnięta i błyszcząca, cieńsza i krótka na głowie, uszach, przednich stronach kończyn i łapach.
Umaszczenie: 
– białe,
– białe z plamami pomarańczowymi albo szarymi,
– białe z plamami ciemniejszego lub jaśniejszego brązu,
– białe nakrapiane kolorem pomarańczowym,
– białe cętkowane brązem.
Preferuje się symetryczną maskę na głowie, ale również może być jej brak.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 58 – 67 cm, suki: 55 – 62 cm
Waga: między 25 a 40 kg, zależy od wysokości.
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady dyskwalifikujące:
– Zbiegające się osie czaszkowo-twarzowe.
– Szeroki nos.
– Przodozgryz lub tyłozgryz.
– Szata czarna, biała i czarna, trójkolorowa, płowa, orzechowa, jednokolorowa, znaczenia podpalane.
– Brak pigmentu (albinizm).
– Wielkość o 2 cm większa lub mniejsza od podanej we wzorcu.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa