© animalplanet.com

Wszystkie trzy odmiany sznaucerów kształtowały się równolegle i pochodzą ze wspólnego pogłowia psów, które w XIX wieku istniały już na terenach obecnych Niemiec południowych i Szwajcarii. Były to duże, średnie i małe psy wiejskie – stanowiące własność pastuchów, woźniców i stajennych – w podobnym typie, które zależnie od wielkości używane były przez wieśniaków do różnych celów. Z tych psów stajennych pochodzą wszystkie sznaucery, a poszczególne wielkości powstawały w hodowlach wtedy, gdy ustalono dla nich standardy i grupowano je według wzrostu i cech budowy. Dalsza praca hodowlana polegała na polepszeniu i utrwaleniu tych cech. Najpierw hodowla istniała bezplanowo. Uszlachetnienie i kształtowanie zależało wyłącznie od potrzeb i gustów hodowcy. Dopiero gdy w roku 1895 powstał Klub Hodowców Sznaucerów, założony przez Josefa Bertę, który zajął się wszystkimi sznaucerami, powstały księgi rodowodowe i hodowla poczęła rozwijać się w jednym pożądanym kierunku.

Sznaucer olbrzym wyhodowany był z dużych, ostrych psów wiejskich, które używane były do pilnowania obejścia, stad i furmanek. Ludność pasterska bardzo je ceniła, gdyż były opanowanymi, spokojnymi, lecz gdy zaszła potrzeba, ostrymi strażnikami domu, podwórza i stad. Były to psy mocne, o grubej, twardej sierści, najczęściej czarno umaszczone. Psy te żyły w zgodzie z bydłem i trzodą chlewną.

© kyno.pl

Sznaucer średni wyhodowany był ze średniej wielkości psów wiejskich, stanowiących własność woźniców i stajennych. Psy te, towarzysząc dyliżansom, pobudzały konie do biegu i ostrzegały przed niebezpieczeństwem. Podczas postoju i w domach pilnowały dobytku oraz tępiły w stajniach szczury i inne gryzonie. Z tego powodu zwane były pinczerami stajennymi. Były to psy przystosowane do długotrwałego ruchu, odporne na zmienne i trudne warunki klimatyczne i bytowe. Odznaczały się również łatwością w obcowaniu z człowiekiem. Psy te posiadały różną strukturę i umaszczenie sierści. Kynolodzy zainteresowali się nimi w XIX wieku.

Sznaucer miniaturowy pochodzi od małych psów o szorstkim owłosieniu, używanych do stróżowania przy gospodarstwach wiejskich. Odznaczały się one odwagą, dużą czujnością i z pasją tępiły gryzonie. początkowo sznaucery miniaturowe i affenpinczery (małpie pinczery) traktowane były jako jedna rasa. W sprawie tej panowało duże zamieszanie. Zarówno affenpinczery, jak i sznaucery miniaturowe występowały na wystawach wspólnie. Na jednej z takich wystaw, w roku 1899 we Frankfurcie, Josef Berta znalazł psa o imieniu JOCCO FULDA Liliput. Był to pies żółto-czarny, miniatura sznaucera. Nie miał on wprawdzie znaczenia dla hodowli, ale przyczynił się do oddzielenia sznaucerów miniaturowych od affenpinczerów, które nastąpiło z początkiem kolejnego stulecia. Wyhodowanie sznaucera miniaturowego „pieprz i sól” przypisane jest hodowcy H. Weissowi (1898).

© Załoga Chartykasa