FCI 342/I.1  |  USA

Początki rasy nie są dokładnie znane. Niektórzy hodowcy twierdzą, że rasa powstała w wyniku skrzyżowania europejskich ras psów pasterskich, które przybyły wraz z osadnikami do Ameryki Północnej, z lokalnymi czworonogami. Inni są przekonani, że rasa ukształtowała się już w Europie, a następnie trafiła do Australii, skąd – w czasie Gorączki Złota – została przewieziona do Kalifornii. Osadnicy, pochodzący z różnych części świata, już od XVII wieku przywozili ze sobą owce, a co za tym idzie także owczarki. Osadnicy brytyjscy przywozili m.in. Camberland Sheepdogs, Walijczycy – Glenwhhery Collie w typie border collie oraz owczarka angielskiego (English Shepherd) zwanego kiedyś farm collie.

Jeźdźcy z Dzikiego Zachodu przywieźli te psy wraz z końmi do Europy. Owczarka tego spotykało się zatem głównie w kręgach jeździeckich, ponieważ potrafi on bez wysiłku biec przy koniu i nie ma skłonności do włóczęgostwa i kłusownictwa. Potrzebuje dużej ilości ruchu, jest bardzo aktywny i potrafi pracować godzinami bez wyraźnych oznak zmęczenia.

Psy te w ruchu są bardzo harmonijne i wydajne, z przyjemnością się je ogląda. U aussie’ch występuje naturalny zanik ogona – większość psów w rasie rodzi się ze szczątkowym ogonem i jest to cecha przekazywana dziedzicznie, jak i charakterystyczna cecha rasy, pozwalająca niewprawionemu oku odróżnić je od border collie. Nie zmienia to faktu, że pewien odsetek psów rodzi się z normalnym, pełnym ogonem, nie wiadomo jednak dlaczego tak się dzieje.

Aussie są wszechstronnie uzdolnione, mogę być psami sportowymi, zaganiającymi, pasterskimi, znajduje się je także w dogoterapii, czy ratownictwie. Posiadają one ogromną chęć do pracy z człowiekiem i dla swego pana zrobią niemalże wszystko. Dodatkowo są bardzo podatne na szkolenie i taka kombinacja sprawia, że możemy z nim uprawiać właściwie każdy sport i brać udział w różnych dziedzinach – żadna z nich nie będzie problemem.

Psy te zostały stworzone obok koni, więc doskonale nadają się do konnych przejażdżek, tak samo jak joggingu w parku. Jest to pies zarówno miejski, jak i wiejski, ale mieszkając w mieście musimy pamiętać o ogromie ruchu i stymulacji, jakich potrzebuje. Nie możemy zostawiać go samemu w domu na całe dnie, gdyż jest na to zbyt aktywny. Znudzony aussie ujawnia zachowania destrukcyjne – niszczy sprzęty, a jeśli zostaje w ogrodzie zacznie kopać dziury, jest niczym niszczycielskie tornado. Jeśli chcemy zostawić go samemu, musimy się wykazać dozą kreatywności i zapewnić mu zajęcie.

W ciągu wielu lat hodowli wyróżniły się dwie linie – wystawowa i pracująca. Linia pracująca jest bardziej psem jednego właściciela, bardziej aktywna i ma większe potrzeby, niż linia wystawowa, która zazwyczaj jest bardziej przyjazna i otwarta na ludzi. Psy pracujące są też z reguły nieco większe. Jednakże bez względu na rodzaj linii, każdy aussie jest wspaniałym towarzyszem dzieci, które kocha całym sercem.

Aussie od wczesnej młodości wymaga uspołecznienia, inaczej może wyrosnąć na nieufnego, strachliwego czy agresywnego psa, a każdy z tych cech jest wysoce niepożądana u tej rasy. Na ogół dobrze dogadują się z innymi zwierzętami, warto jednak wziąć to pod uwagę i zapewnić z nimi kontakt w czasie socjalizacji.

© petstew.org

Nazwy: Owczarek australisjki typ amerykański, owczarek australijski, aussie, australian shepherd, little blue dog.
Przeznaczenie pierwotne: zaganianie bydła.
Przeznaczenie obecne: wszechstronny pies użytkowy.
Długość życia: 12-15 lat.
Wielkość i waga: 46-58 cm, 15-28 kg.
Umaszczenie: Tricolor, red merle, blue merle, biało-czarny, rudo-biały.

© Załoga Chartykasa