Klasyfikacja ras

 

Prócz typów morfologicznych, psy dzielimy także ze względu na ich przeznaczenie. W tym podziale wyróżniamy 10 typów.
  • Psy pasterskie. Na przykładzie owczarka podhalańskiego. Psy te były trzymane do ochrony stada, najczęściej owiec, przed drapieżnikami bądź złodziejami. Są to zwierzęta duże i silne, czuwające samodzielnie, zwłaszcza nocą. W dzisiejszych czasach używane jeszcze tam, gdzie spotkać można dziko żyjące wilki, zaś w Afryce bronią przed gepardami. Można je trzymać także jako psy domowe, pod warunkiem, że już od szczenięcia będzie się zwalczało silne poczucie hierarchizacji. U psów pasterskich niekiedy zauważa się niezwykłą ostrożność w postępowaniu.
  • Psy zaganiające. Niegdyś zapędzały zwierzęta na targi do handlarzy, obecnie trzyma się je przede wszystkim jako psy domowe bądź stróżujące. Charakteryzuje je wytrzymałość, temperament i łatwość w uczeniu się. świetnym przykładem jest duży szwajcarski pies pasterski.
  • Psy stróżujące. Na przykład długowłosy owczarek niemiecki. Ściśle współpracują z opiekunem, reagują na komendy bądź gwizd z dużej odległości. Uczą się bardzo szybko i chętnie, są niezwykle inteligentne i oddane człowiekowi, posłuszne z natury i na ogół czujne. Bardzo często wykazują popęd do obrony, idealnie nadają się do uprawiania sportów.
  • Psy trzymane w domu i podwórzowe. Pilnowały one mienia właściciela, tępiły szczury i myszy; nierzadko też pomagały zaganiać drobne zwierzęta hodowlane. Tak jak przedstawiciel tego typu, keeshound, są to zwierzęta czujne, cięte wobec tępionych szkodników, nie mają też skłonności do włóczęgostwa. Są przywiązane do opiekuna, łatwe w wychowaniu.
  • Psy do towarzystwa. Najlepszym przykładem jest tutaj pudel. Psy takie są zazwyczaj drobne, bardzo często ich wygląd jest bardzo groteskowy – wypukłe oczy, płaskie nosy, duże głowy i małe ciała. Wiele z nich zostało wyhodowanych specjalnie po to, by człowiek mógł je trzymać w małym mieszkaniu. na ogół jednak są to psy zdrowe i silne

  • Dogowate. Należy do nich największy pies świata – dog niemiecki. Te ogromne psy już Asyryjczycy brali ze sobą, idąc na wojnę, dla Rzymian walczyły z innymi zwierzętami, bardzo często z lwami. Były bardzo ostre, polowały na grubego zwierza, później pilnowały dobytku. Ze względu na niewłaściwie wykorzystanie we wczesnych latach, dziś wiele z nich cieszy się złą opinią. Nie są to zwierzęta, które dają się łatwo sprowokować, ale kiedy już przekroczy się granice, trudno je powstrzymać. Trzeba je szkolić już od małego, konsekwentnie i z dużym wyczuciem. bardzo często trudno je ułożyć.
  • Psy myśliwskie. To zbiór wielu naprawdę różnorodnych ras. Wiążę się to z tym, że grupa ta byłą wykorzystywana do wielu różnorodnych zadań, a każda rasa ma swoją unikalną metodą polowania. Klasyczne rasy psów myśliwskich tak naprawdę powinny znaleźć się tylko w rękach myśliwego. Setery, spaniele, czy retrievery początkowo były wyhodowane tylko po to, by wystawiać zwierzynę (setery) i ją aportować (spaniele, retrievery), jednakże wszyscy wiemy, jak wspaniałymi są one domownikami.
  • Teriery. Małe i ostre, a przede wszystkim różnorodne – te słowa najlepiej chyba oddają charakter tej grupy. Wyhodowane po to, by tępić wszelkiego rodzaju szkodniki, dziś są przede wszystkim towarzyszami, zawsze gotowymi, by zrobić jakiegoś psikusa.
  • Charty. Choć niektóre są bardzo niezależne, inne zaś z kolei posłuszne i oddane, wszystkie bez wyjątku zapominają o człowieku, gdy obudzi się w nich instynkt łowiecki. Są to rasy trudne w utrzymaniu ze względu na dużą potrzebę ruchu; ze względu na instynkt łowiecki, nie należy ich spuszczać ze smyczy, chyba, że na zamkniętej przestrzeni.
  • Psy pociągowe. Są to psy, które właściwie nie słuchają się człowieka, gdyż pierwotnie były skazane na siebie. Ponadto nie są ani czujne, ani specjalnie nie palą się do obrony. Nie są też przywiązane do człowieka ze względu na to, że w dawnych czasach wciąć przechodziły z rąk do rąk. Winien je mieć tylko ten, kto naprawdę chce i potrafi pracować z psami tego typu.
© Załoga Chartykasa.