II grupa FCI

FCI 230/ II.2  |  Tybet

Mastify tybetańskie są jedną z najstarszych tybetańskich ras psów, niegdyś wykorzystywaną do strzeżenia i obrony tybetańskich klasztorów. Nazwa do khyi znaczy tyle, co „pies trzymany na uwięzi”, co odnosi się do sposobu, w jaki psy były trzymane – za dnia na łańcuchu, spuszczane o zmierzchu.

Są to psy o wybitnym instynkcie stróżowania i obrony terytorium, jednakże poza swoim terenem nie powinny reagować na obcych, jedynie zachowywać dystans, dlatego nie powinno się szkolić typowo w kierunku psa obronnego. Mastiff ten alarmuje głośnym i donośnym szczekaniem o każdym osobniku, który zbliży się do posesji i będzie to robił tak długo, aż w zasięgu jego wzroku pojawi się właściciel. Większość psów toleruje obcych, wchodzących na teren posesji za zgodą właściciela, jednakże bywają osobniki, które reagują agresją na każdą nieznaną im osobę. Wydają się przerażające, patrząc na ich niemalże lwi wygląd. Gdy dodać do tego umiejętność skradania się i cichy, koci chód, przestaniemy się dziwić, czemu tak chętnie wykorzystywano je do obrony,

Młode psy bywają bardzo uparte i mogą przejawiać skłonności do destrukcji i niszczenia wszystkiego co napotkają na swojej drodze, najczęściej robiąc to z nudów. Starsze psy są bardziej zdyscyplinowane, a przy okazji spokojniejsze i mądrzejsze, dlatego możemy puszczać je luzem w czasie spaceru. Warunek jest jeden – teren musi być odgrodzony bądź znacznie oddalony od siedzib ludzkich. Pies przebywający stale w ogrodzie powinien być odpowiednio odgrodzony od drogi – podstawowym wymogiem jest ustawienie ogrodzenia o wysokości ok. 2 metrów. Siatka raczej nie jest dobrym pomysłem, zwłaszcza że niektóre psy uwielbiają się podkopywać i wspinać po ogrodzeniu.

Do-khyi mają kocią naturę. Jeśli nie mają ochoty na głaskanie i tulenie idą sobie. Niektóre osobniki nigdy nie machają ogonem, nie można więc na tej podstawie odczytać nastroju psa. Choć w minimalnym stopniu okazują swe uczucia, są psami bardzo przywiązanymi i lojalnymi. Bardzo lubią dzieci i chętnie się z nimi bawią. Są też w stosunku do nich delikatne i nie ma obaw, iż zrobią im krzywdę. W stosunku do innych zwierząt są bardzo delikatne i nie dają się sprowokować. Zrównoważony i spokojny charakter sprawia, że mimo swojego groźnego wyglądu, wcale nie są tak groźne jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać.

Jest to stosunkowo zdrowa rasa psów. Do najczęściej spotykanych schorzeń zaliczamy: dysplazję stawów biodrowych, typowa dla dużych psów. Pomimo tak znacznej postury, jaką posiada mastif potrafi się on w doskonały sposób zadowolić skromnym posiłkiem. Jednak w celu prawidłowego zadbania o jego rozwój warto jest zapewnić pełnowartościowy dla niego pokarm.                                                                                                     

Psy te posiadają też charakterystyczną sierść – bezzapachową, hipoalergiczną i bardzo łatwą w pielęgnacji. Okres linienia przypada na późną wiosnę i trwa mniej więcej trzy tygodnie; wówczas psy zrzucają mnóstwo martwego włosa i wymagają regularnego wyczesywania. Przez pozostałą część roku nie gubią sierści. Starsze czworonogi wymagają nieco częstszego i intensywniejszego wyczesywania.

Nazwy: Mastif tybetański, dog tybetański, do-khyi, Tibetan Mastiff.
Przeznaczenie pierwotne: zaganianie zwierząt, stróżowanie.
Przeznaczenie obecne: pies towarzyszący, stróżujący.
Długość życia: około 11 lat.
Wielkość i waga: 61-71 cm, 64-78 kg.
Umaszczenie: intensywnie czarne, czarne podpalane, złotobrązowe, łupkowoszare z podpalaniem lub bez.

© Załoga Chartykasa