© iamkaaitransiam.tumblr.com

Duży szwajcarski pies pasterski, to najstarsza ze wszystkich szwajcarskich rasa. Jednak jej początki nie są jasne, na ten temat istnieje wiele różnych teorii. Jedna z nich wskazuje, że swissy, wraz z psem świętego Bernarda pochodzi od Molossa, psa towarzyszącego rzymskim legionom. Inna teoria głosi, iż to Fenicjanie przywieźli ze sobą dużego psa od osad Hiszpańskich, skąd migrowały na za zachód i wpłynęły na ich przodka, hiszpańskiego Brytana.

Jeszcze inna teoria głosi, że psy trafiły do hiszpańskich osad w 1100 roku p.n.e. przewiezione na statkach przez Fenicjan. Psy miały później wyemigrować na wschód i tym sposobem trafić w rejony szwajcarskie. Równie prawdopodobne jest, że psy trafiły do Szwajcarii z Europy Środkowo-Wschodniej w okresie wczesnego neolitu.

Pierwsi przodkowie Szwajcarskich byli wykorzystywani przez rolników, pasterzy i kupców z centralnej Europy. Rasa została wyhodowana do wykonywania ciężkich prac takich jak ciągnięcie wozów z mlekiem czy sianem, pilnowania i pędzenia bydła mlecznego, a także pilnowania gospodarstw wiejskich. Czworonogi potrafiły przeciągnąć ciężar 5 krotnie cięższy od swojej mały ciała.

© fatorangecatstudio.com

Okres upadku rasy przypada na czasy rewolucji przemysłowej. Psy, które były niegdyś wykorzystywane do wykonywania ciężkich prac, stały się poniekąd zbędne, gdyż ich funkcje przejęły wyspecjalizowane maszyny techniczne i przemysłowe.

Niektórzy szwajcarscy kynologowie i znawcy ras podkreślają fakt, że Szwajcarii nie można przypisać do żadnego z białych plemion europejskich. Wynika z tego, że psy pasterskie towarzyszące plemionom europejskim powstały w wyniku krzyżowania się psów wiejskich z psami licznych najeźdźców. Poprzez prymitywny dobór hodowlany, hodowlę w pokrewieństwie, oddawanie szczeniaków sąsiadom i rodzinie, w Szwajcarii wytworzyły się określone odmiany lokalne DSPP.

© Załoga Chartykasa