Historie ras

© warrenphotographic.uk

Pekińczyka z powodzeniem można nazwać najstarszym psem świata – żyły one w Chinach już przed tysiącami lat, a ich rodowód jest z pałacem cesarskim w Pekinie, gdzie uważano je za święte. Przez wieki było on wyłączną własnością cesarskiego pałacu; symbolizował lwa, obrońcę Buddy. Mandżurowie obwołali pekińczyka psem cesarskim, dbali również o dobre samopoczucie psów, pielęgnację, odpowiednią dietę, jak i czystość rasy.

Pekińczyki to rasa wyhodowana w Mandżurii, która do połowy XIX wieku była znana wyłącznie w Chinach. W Europie pierwsze osobniki pojawiły się ok. 1860 roku, kiedy – w czasie drugiej wojny opiumowej – oddziały brytyjskie zdobyły Pałac Letni w Pekinie. Strażnikom cesarskim nakazano wówczas zabić wszystkie Pekińczyki, aby tylko nie wpadły w ręce żołnierzy brytyjskich. Na szczęście pięć psów ocalało z rzezi, a jeden z nich trafił nawet na dwór królowej Wiktorii, która ochrzciła go imieniem Looty (Łup). Pierwszego Pekińczyka zaprezentowano na Wyspach  w 1893 r. Siedem lat później psy z królewskiej hodowli zostały przekazane do Niemiec i Holandii. Pierwszy Pekińczyk trafił do Polski w 1928 roku.

Legenda głosi, psy towarzyszyły Buddzie, i w razie niebezpieczeństwa zamieniały się w lwy. Pekińczyk po dziś dzień jest uznawany przez Chińczyków za wcielenie legendarnego pieska „Fu”, który miał odpędzać złe duchy. W dawnych czasach Pekińczyki były czczony był jako półbóstwa, którym należy składać pokłony. Kradzież psa była karana śmiercią. Kiedy umierał cesarz w ofierze składano również jego Pekińczyki, które miały chronić władcę w życiu pozagrobowym. Przez wiele stuleci rasa była hodowana i utrzymywana wyłącznie na dworze królewskim – w tajemnicy przed światem.

© Załoga Chartykasa