III grupa FCI

 FCI 73/II.2  |  Wilk. Brytania

Krótkonożne teriery na zawsze zapisały się w historii Szkocji. Ukształtowały się tam różne typy tych psów, polujące na lisy, borsuki, czy wydry. Ich odwaga przyczyniła się do używania ich jako tępicieli szkodników łowieckich. Odznaczały się wytrzymałością i siłą. Kiedy hodowla psów rasowych nabrała rozpędu, teriery podzielono, nadano im status i nazwę. Zaczęto je hodować w czystości rasy. Szkocki terierów było wiele. Istniało równie wiele dyskusji na temat tego, który szkot jest prawdziwym terierem szkockim. Na czoło dyskutujących wysunął się kapitan Gordon Muuray. Hodował on pewien typ szkockich terierów, które nazywano również terierami z Aberdeen.


© ajay_john from flickr.

Terier szkocki z dawnego psa myśliwskiego przekształcił się w psa salonowego, nie nadającego się już do pełnienia statutu psa myśliwskiego. Szkot, o charakterystycznej bródce i poważnym wyrazie pyska, był w swoim czasie bardzo modny w Ameryce, jednakże teraz spotyka się go stosunkowo rzadko.

Jest spokojnym. zrównoważonym psem, któremu trudno zawiera się przyjaźnie z obcymi. Jest wierny i oddany swojej rodzinie. Posiada silną osobowość, tak więc wymaga konsekwentnego wychowania. Jest czujny, ale nie hałaśliwy. Dobrze nadaje się do życia w mieście ze względu na niewielką potrzebę ruchu. Sierść wymaga systematycznego trymowania.

Nazwy:  Terier szkocki, scottish terrier, scottie, aberdeen terrier.
Przeznaczenie pierwotne:  polowanie na małe ssaki.
Przeznaczenie obecne: do towarzystwa.
Wielkość i waga: 8,5-10,5 kg, 25-28 cm
Długość życia: 13-14 lat.
Umaszczenie:  pszeniczne, rude pręgowane, czarne pręgowane, czarne.

© Załoga Chartykasa