Historie ras

Ogar powstał ze skrzyżowania psów świętego Huberta z gończymi kostromskimi, od którego pochodzą dzisiejsze ogary. Z nazwą „ogar” spotykamy się w „Księgach o gospodarstwie” wydanych w Krakowie w 1549 roku. W 1608 roku nakładem oficyny krakowskiej ukazał się pierwszy traktat poświęcony wyłącznie psom „O psach gończych i myślistwie z nimi” Jana hrabiego Ostroroga wojewody poznańskiego. Pełne jego wydanie „Myślistwo z ogary” nastąpiło 10 lat później. Możemy uznać, że jest to pierwszy polski podręcznik kynologiczny z zasadami racjonalnej hodowli. Już w tym podręczniku zwrócono uwagę na kierowanie się w hodowli cechami psychicznymi psów użytkowych, ale i budową: „…siła psia znaczy się grzbietem, który ma być kształtny, kościsty, pieczeniasty i długi. Pod takim grzbietem noga sucha, żyłowata…”

Pokrojem ogary polskie przestawiały formę przejściową między gończymi zachodnimi i wschodnimi. Wtedy jeszcze nie stanowiły jednolitego typu wyglądu zewnętrznego, w przeciwieństwie do użytkowości, która była jednorodna. Już w 1779 roku znajdujemy opis wyodrębnionego ogara polskiego w książce „Zwierząt domowych i dzikich osobliwie krajowych historyi naturalnej początki i gospodarstwo” Krzysztofa Kluka. W „Nauce o łowiectwie” (1823), „Poradniku dla myśliwych” (1839), „Łowiectwie” (1862), „Pies, jego gatunki, rasy, wychów, utrzymanie, użytki, układanie, choroby i ich leczenie” (1893) i „Łowcu Polskim” (1900), również znajdujemy szczegółowe opisy ogara polskiego.

Z opisów tych wynika, że były to psy średniego wzrostu, mocnej budowy, z głową średniej wielkości, wydłużonej i tępo uciętej kufie, o grubych i obwisłych faflach, obfitej skórze na głowie i szyi i uszach dość długich, u dołu zaokrąglonych, szerokich, wiszących, przylegających do głowy. Szyję miały grubą z luźnym podgardlem, klatkę piersiową głęboką i pojemną. Grzbiet długi, mocny. Kończyny mocne, suche i proste. Ogon wiszący, lekko zgięty. Sierść krótka, gruba, przylegająca, nieco dłuższa pod brzuchem i na dolnej stronie ogona. Umaszczenie czarno-brązowe podpalane z białymi znaczeniami na palcach i podgardlu. Zdarzały się również osobniki jednolite żółte z czarnym lub szarym czaprakiem, brunatno-czerwone (podżare), jasnobrunatne, o uszach i grzbiecie ciemniejszym – brązowym lub wilczastym.

W latach trzydziestych XIX wieku występowały psy gończe mające cechy ogarów, nazwane po rosyjsku russko-polskaja-gonczaja (gończy rosyjsko-polski). W latach sześćdziesiątych grupka zapalonych polskich myśliwych rozpoczęła starania o to, aby odrodzić ogara polskiego. Przywiezienie w 1959 roku pierwszego ogara zapoczątkowało hodowlę Z Kresów i rozwój rasy po II Wojnie Światowej. Dzięki staraniom miłośników rasy, w 1966 został opracowany i zatwierdzony przez FCI pod numerem 52 wzorzec ogara polskiego.

Dziś, w związku z zakazem polowań w większej części ogar polski stał się kanapowcem i miłym towarzyszem codziennych spacerów.

© Załoga Chartykasa