Rozwój psa

Jednym z najważniejszych okresów życia szczeniąt jest okres socjalizacji, zaczynający się od trzeciego tygodnia. Teoretycznie trwa ona do siódmego tygodnia życia, ale tak naprawdę szczenię uczy się przez cały okres dorastania i każdy błąd może nas w tym okresie drogo kosztować. Szczeniaki z każdym dniem stają się coraz silniejsze, pewniejsze siebie, a ich zmysły się doskonalą. Wszystkie wrażenia i bodźce jakie szczenię otrzyma będą kluczowe dla jego dalszego rozwoju charakteru i tego, jaki będzie w przyszłości.

Wszystko, co okazało się dla piesków w tych tygodniach przyjacielskie, bezpieczne i przyjemne, pozostanie dla nich takie na całe życie. Złe doświadczenia nabyte w tym czasie pozostawią także niezatarte ślady w ich pamięci. Zebranie ogółu doświadczeń jest jednak ważniejsze niż to, żeby szczenięta nie doświadczyły negatywnych przeżyć. Nie należy więc kupować szczeniąt chowanych w izolowanym kojcu, lecz takie, do których odzywali się ludzie, te bowiem znają już dotyk ręki i nauczyły się nawiązywać kontakt z człowiekiem. Szczenięta wiedzące od początku, że istnieją dzieci i hałas uliczny jest czymś normalnym lub że krowy, kozy, ptaki i owce są istotami, z którymi można sobie poradzić, stwarzają dużo mniej problemów w wychowaniu niż te, które nie mogły się o tym przekonać.

Kadr z filmu „Piorun”

Na początku tej fazy szczenięta zaczynają się też bawić. Im bardziej się rozwijają, tym bardziej dynamiczne stają się ich zabawy. Wypróbowują swoją fizyczną siłę podobnie jak wszystkie ssaki. Próbują także zdobyć w zabawie jak najwyższa rangę wśród rodzeństwa – stada. Podobnie jak w stadzie wilczym, w gromadzie szczeniąt panują ścisłe prawa. Wyrazem pyska i ruchami ciała, później także szczekaniem i warczeniem młode psy pokazują, czego chcą i porozumiewają się z rodzeństwem.

Młode psy uczą się porozumiewania między sobą od fazy wpajania skojarzeń aż do ukończenia pierwszego roku życia, a w przypadku niektórych ras nawet dłużej. Między siódmym a czternastym tygodniem szczenięta (jeżeli są jeszcze razem) ustalają hierarchię w obrębie miotu. Jest tu więc przewodnik stada, respektowany przez pozostałych, mający we wszystkim pierwszeństwo. Tę pozycję, osiągniętą we wczesnej młodości, pies stara się zachować w zasadzie przez całe życie. Kto więc wybiera przewodnika stada, powinien liczyć się z tym, że to zwierzę będzie zawsze próbowało mieć coś do powiedzenia. Z dominującymi psami radzą sobie tylko doświadczeni hodowcy. W miocie jest też prawie zawsze ostatni, który dopiero może jeść, gdy wszyscy przed nim się już nasycili.

© Załoga Chartykasa