Historie

Wyżeł niemiecki krótkowłosy swój początek bierze w czasach, gdy w krajach śródziemnomorskich polowano jeszcze na ptactwo przy użyciu sieci. Psy te dostały się do książęcych dworów niemieckich przez Francję, Hiszpanie i Flandrię, gdzie ich najistotniejsza cechą było wystawianie. Wyżły przestały być potrzebne w chwili, gdy w 1750 roku zaczęto stosować broń palną. W 1897 roku książe Alberecht z Solms-Braunfeld wydał księgę rodową niemieckich wyżłów krótkowłosych, w której wykazał ich cechy morfologiczne oraz wskazał proste zasady jak sprawdzić ich cechy użytkowe. Wzorzec podaje wszelkie pożądane cechy, które umożliwiają  wywiązanie się wyżłowi ze stawianych mu do późnej starości zadań.

Pierwsze wzmianki o czworonogach zatrzymujących się po zwietrzeniu ptaków pojawiły się w zbiorze praw „Leges Barbarorum„. Na przestrzeni wieków wraz z wynalezieniem nowych form polowania zmieniały się oczekiwania myśliwych wobec psów. W czasie łowów z sieciami miały najpierw wystawić ptaki, a następnie zbliżyć się do nich niepostrzeżenie, umożliwiając ludziom nakrycie ich siecią. Wynalezienie w 1750 r. broni dwustrzałowej całkowicie zmieniło technikę polowania i zapoczątkowało przekształcenie psa wystawiającego w wielostronnego psa myśliwskiego. Od tej pory musiał nie tylko wystawiać zdobycz, ale również wyszukiwać i aportować postrzałki.

Bezpośrednim przodkiem rasy był staroniemiecki wyżeł o krótkiej sierści, który podobno wywodził się od występujących w XVII i XVIII w. we Francji, Włoszech i Hiszpanii psów myśliwskich. Odznaczał się mocną budową ciała, nieco flegmatycznym usposobieniem, wolnymi chodami i pracą dolnym wiatrem. Na przełomie XIX i XX w. dzięki wprowadzeniu krwi pointera uzyskano nie tylko lżejszą sylwetkę, ale m.in. także zdolność posługiwania się górnym wiatrem. Rozwinęły się wówczas trzy typy wyżłów niemieckich. Pierwszy z nich – tzw. północnoniemiecki – skupiał psy z niewielką domieszką krwi pointera (dosyć ciężkie, masywne, powolne). Drugą grupę stanowiły czworonogi, u których wpływ pointera był już mocno widoczny (szybsze, lżejsze, o białym lub kasztanowym umaszczeniu z cętkowaniem i łatami). Trzeci typ (tzw. wirtemberski) to psy ciężkie, o bardzo mocnych głowach i obwisłej skórze na szyi. W tym samym czasie rozwinęły się wyżły długowłose, choć psy w typie były obecne już w XV wieku. Na wystawie w Hanowerze w 18799 roku wyeliminowano z hodowli trzeci typ wyżła krótkowłosego, a także po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowano wyżły długowłose.

© nextpup.com

Wyżły szorstkowłose powstały najprawdopodobniej z chęci konkurencji, gdyż niemieccy hodowcy nie mogli się pogodzić z ilością brytyjskich legawców. Zaczęli więc krzyżować ze sobą wiele ras typowo wyżłowatych, aby uzyskać psa o wyglądzie znanym nam dziś. Jego nazwa wzięła się od okrywy włosowej, gdyż „dracht” znajdujący się w oryginalnej nazwie oznacza drut, co daje nam wyżła drutowłosego (=szorstkowłose).

Ostrowłose z kolei są najprawdopodobniej najstarszą czystą odmianą wyżłów niemieckich. Podczas gdy we wszystkich trzech odmianach stosowano obce rasy do uzyskania znanych kształtów, hodowcy wyżłów ostrowłosych odmówili wprowadzenia krwi angielskich legawców. Klub rasy został założony już w 1892 roku.

W Polsce wyżły niemieckie były znane głównie krótkowłose w okresie międzywojennym, głównie na Śląsku i w województwach zachodnich. Pozostałe odmiany sprowadzono później i obserwuje się ich zdecydowanie mniej. Pierwsze hodowle powstały w latach pięćdziesiątych XX wieku.

© Załoga Chartykasa