Dzikie psowate

Wilk szary (Canis lupus) jest najbardziej znanym, zaraz po psie domowym, przedstawicielem rodziny Canidae, zamieszkując lasy, równicy, tereny bagienne, a także góry Eurazji i Ameryki Północnej. Wilki są zwierzętami stadnymi, zbierają się w watahy zajmujące terytorium o wielkości 100 do 300 kilometrów kwadratowych. Wielkość ta może się jednak zmieniać w zależności od dostępności pokarmy i różnorodności terenu.

Wataha liczy zwykle około 20 osobników, chyba, że jest to gruba rodzinna składająca się z pary rodziców i młodych, czasami także tych z poprzedniego miotu. Oprócz terytorializmu, występuje tu silna hierarchizacja – obecność pary alfa, która panuje nad grupą i ma pierwszeństwo we wszystkim, osobników beta i omega.

trop wilka © wikipedia.com

Żywią się one głównie średnimi i dużymi ssakami kopytnymi, często też mniejszymi, w zależności od dostępności. Gdy pokarmu jest mniej, nie pogardzą rybami, a w pobliżu gospodarstw może dochodzić do ataków na zwierzęta gospodarskie, jednakże zdarza się to tylko przy braku pokarmu. Wilki polują parami lub całą watahą, zwykle o zmierzchu, czasami polowanie trwa całą noc. Można rozróżnić wiele różnych metod ataku w zależności od terenu i zwierzyny, na jaką polują, jednakże schemat jest jeden: tropiciele lokalizują zdobycz i informują o tym stado, naganiacze płoszą stado, a gdy ono ucieka, wybierają swoja ofiarę i zaganiają w kierunku watahy. Reszta stada zagradza drogę wystraszonemu i zmęczonemu zwierzęciu i atakiem powala je na ziemię.

Z reguły wilki są płodne około 2-3 roku życia i mogą rodzić młode późno, bo aż do 10 roku życia. Ruja występuje raz do roku, zwykle na przełomie zimy i wiosny, czyli luty-marzec, po 63 dniach rodzi się od czterech do siedmiu wilcząt. W stadzie rozmnaża się tylko i wyłącznie para alfa, reszta wilczyc opiekuje się młodymi i karmi je, gdy alfa poluje. Szczeniaki rodzą się w norach, wykotach lub miejscach bardzo dobrze osłoniętych przed wzrokiem innych drapieżników. Podobnie jak u psów, małe wilczki rodzą się ślepe i głuche oraz wymagają utrzymywania stałej temperatury otoczenia, dlatego matka rzadko je opuszcza. Oczy otwierają średnio po 15-15 dniach.

© arkive.com

Wilki są zwierzętami niezwykle wytrzymałymi – w ciągu dnia mogą przebyć kilkadziesiąt kilometrów, praktycznie nie odczuwając zmęczenia. Z reguł odległości te wahają się od 40 do 70 km, ale znane są przypadki, gdy w ciągu dnia wilki przemierzały nawet 160 km. Średnia prędkość to około 8 km/h, jednakże na krótkich dystansach rozpędzają się nawet do 160 km/h

Wataha podczas przemieszczania się porusza się najczęściej truchtem, który stanowi coś pośredniego między stępem i kłusem, pozostawiając za sobą jeden ślad – taki styl nazywa się sznurowaniem.

sznurowanie© jhunderground.com
Wilki, tak jak psy, znakują swoje terytorium, by ostrzec inne osobniki przed wejściem na teren watahy. Szczególnie silnie oznaczane są miejsca ukrycia pożywienia i zdobycz. Najczęściej znaki wykonuje para alfa, samce częściej niż samice. Zazwyczaj do tego celu stosowany jest mocz i kał. Znaki służą także do nawigacji, informując watahę o tym, jak dawno była w danej części swego terenu, a poszczególne osobniki o miejscu pobytu innych członków stada.

Wilki posiadają gruczoły zapachowe na całym ciele: u nasady ogona, na genitaliach, między zębami, przy oczach i na skórze. Feromony wytwarzane przez te gruczoły identyfikują konkretnego osobnika. Dominant ociera się o pozostałych członków watahy, by wytworzyć charakterystyczny zapach stada.

Wilki mogą odczytać sygnały zapachowe (rozpoznać i ocenić osobnika, który go zostawił) z dużej odległości dzięki znakomicie rozwiniętemu zmysłowi węchu.

© deviantart.com

Wilki używają do porozumiewania się między sobą różnych sygnałów dźwiękowych: wycia, szczekania, warczenia, skomlenia i pisków.

Szczekanie używane jest do ostrzeżenia obcych osobników, że zbliżyły się za bardzo do nory lub zdobyczy. Warczenie, tak jak u psów, jest oznaką agresji. Wilki skomlą, okazując uległość lub prosząc o coś (np. o dostęp do jedzenia). Piski towarzyszą wilczej zabawie.

Wycie służy do komunikacji między osobnikami i zacieśnianiu więzów grupy. Wilki wyją, by oznajmić innym swoje położenie, kończą w ten sposób udane polowanie lub odstraszają intruza. W czasie wycia panuje tak przyjazna atmosfera, że nikomu nic złego stać się nie może. Dotyczy to także ludzi. Wilki wyją zazwyczaj wieczorem i wcześnie rano. Dźwięk jest jednostajny, trwający od kilku do kilkunastu sekund, często powtarzany (sesja może trwać do 2 minut).
© fineartamerica.com

Wycie stada zaczyna się od pojedynczego głosu samca, po czym dołączają do niego kolejne osobniki. Wycie szczeniąt przypomina raczej skomlenie i skowyt. Wycie słychać zazwyczaj z odległości 2–3 km.

Wilcze szczekanie różni się znacznie od dźwięku wydawanego przez psy. Jest cichsze, monosylabowe, przypominające nieco dźwięk „wuff”. Wilki chowane wśród psów z czasem zaczynają szczekać w taki sam sposób, jak ich udomowieni krewniacy.

Inne:

  • Wilki przejawiają niezwykle silny terytorializm, mają terytoria o powierzchni 100-30 kilometrów kwadratowych. Silna hierarchizacja – każdy osobnik w stadzie ma swoje miejsce.
  • Długość ciała 100-130 cm, basiory są o około 20-25% większe od wader. Niekiedy długość ta dochodzi do 160 cm.
  • Długość ogona 30-50 cm, stanowi 1/3 długości ciała wilka.
  • Wysokość w kłębie 70-85 cm, samica 60-75 cm.
  • Masa ciała: Samce 45-60 kg (największe do 75 kg), samica 30-50 kg.
  • Długość życia w warunkach naturalnych 12-16 lat, w niewoli do 20 lat.

© Załoga Chartykasa