Historie

© eocean.org

Chesapeake bay retriever najprawdopodobniej pochodzi z Nowej Fundlandii (półwysep znajdujący się w Ameryce Północnej), chociaż inne źródła podają, iż wywodzi się on z zatoki Chesapeake, gdzie skrzyżowano psy miejscowych Indian z przywiezionymi przez Wikingów psami przeznaczonymi do polowań na niedźwiedzie. W wyniku tej krzyżówki powstały bardzo odporne i wytrzymałe, świetnie przystosowane  do surowych warunków klimatycznych psy, które nadawały się także do pracy w wodzie.

Ich historia zaczyna się prawdopodobnie w 1807 roku, gdy u wybrzeży stanu Maryland rozbił się angielski statek, z którego uratowano załogę i dwa psy w typie nowofundlanda – czarna sukę i rudego psa. Okazały się one znakomitymi aporterami. Oba skrzyżowały się z różnymi psami, najprawdopodobniej retrieverami, także otterhoundem. W późniejszych latach do tej mieszanki dodano także krew spanieli

Pierwotnie rasa nosiła nazwę Psa Świętego Jana, nadano ją około 1600 roku. Dalsze krzyżowanie doprowadziło do podziału psa świętego Jana na dwie odmiany – długowłosą, od której wywodzą się nowofunlandy i landseery, a a także krótkowłosej, która przyczyniła się do powstania labrador i chesapeake bay retrieverów.

Gdy w 1884 powstał American Kennel Club, Maryland miał już swojego psa w typie retrievera, który niestrudzenie aportował zarówno z lądu, jak i wody. W 1918 roku powstał klub rasy i ich nadrzędnym celem było doskonalenie użytkowości tych psów, więc na wystawach pojawiły się dopiero 20 lat później. Do dziś bardziej się ceni ich użytkowość niż trofea wystawowe i hodowcy chcą, aby tak pozostało. W Europie psy te hodowane są począwszy od lat 80. zeszłego wieku, ale bardzo nielicznie. W Polsce występują pojedynczo.

© Załoga Chartykasa