Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


© NDDA.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 117
WYŻEŁ NIEMIECKI DŁUGOWŁOSY (Deutscher Langhaar)
Kraj pochodzenia: Niemcy
Data publikacji obowiązującego wzorca: 16.03.2001
Użytkowanie: wszechstronny pies myśliwski, doskonały do pracy w lesie.
Klasyfikacja FCI:  Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ „spaniel”. Próby pracy wymagane.

RYS HISTORYCZNY: We krwi wyżła niemieckiego długowłosego zebrało się dziedzictwo psów oysel, wodnych, wyżłów i psów z otoczenia, co tłumaczy ich wszechstronność. Od 1879 roku przeważające cechy właściwe dla tej rasy zostały utrwalone poprzez selektywną hodowlę. W 1897 roku baron von Schorlemer ustanowił po raz pierwszy specyficzne szczegóły i stworzył sposób hodowli tej rasy.
WYGLĄD OGÓLNY: Mocny, umięśniony, tułów dosyć blisko ziemi, o eleganckich liniach. Osobniki za masywne lub niezdarne nie są preferowane.
WAŻNE PROPORCJE: Kufa i czaszka są tej samej długości. Pies nie ma obniżonej tylnej części tułowia, przednia łapa nieco dłuższa od tylnej.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Zrównoważony, spokojny, o stabilnym temperamencie, miły, łatwy w tresurze.

GŁOWA: Należy zwrócić uwagę na piękno wydłużonej głowy ze znamieniem szlachetności.
Czaszka: lekko wypukła.
Stop: lekko pochylony, bez gwałtownych załamań.
Nos: brązowy, lekko cętkowany.
Kufa: lekko zakrzywiona, nie za wąska.
Fafle: nie całkiem zakryte.
Szczęki/zęby: szczęki nie za smukłe. Zęby dobrze rozwinięte i kompletne (42 zęby). Siekacze górne przykrywają dolne przy bliskim kontakcie (zgryz nożycowy).
Policzki: łuki policzkowe nie za bardzo rozwinięte.
Oczy:  jak najbardziej możliwie ciemnobrązowe; powieki dobrze przybierają kształt gałki ocznej; trzecia powieka jest niewidoczna; ani za głęboko osadzone, ani wypukłe.
Uszy: osadzone nie za nisko, lekko obrócone do przodu.
SZYJA: O silnym i szlachetnym wyglądzie; bez podgardla; szyja elegancko się rozszerza tworząc piękne zakończenie; nie za krótka.

TUŁÓW:

Grzbiet: prosty, solidny, nie za długi.
Lędźwie: niezwykle dobrze umięśnione.
Zad: szeroki, umiarkowanie pochylony.
Klatka piersiowa:  część mostkowa rozwinięta. Duża klatka piersiowa i dosyć obniżona; osiąga minimalnie wysokość łokci.
OGON: Nie jest za prosty. W ruchu noszony poziomo, ostatnia jedna trzecia części ogona lekko podniesiona.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie:  u psa stojącego, widziane od przodu, kości ramienia, przedramienia i stóp powinny tworzyć linię niemalże pionową.
Bark: 
ściśle przylegający;  łopatka i kość ramienna widziane z boku u nieruchomego psa powinny tworzyć kąt jak najbardziej prosty.
Łokcie: ściśle przylegające do tułowia.
Nadgarstki: lekko zgięte.
Śródręcza: lekko pochylone.
Kończyny tylne: widziane od tyłu, kość biodrowa, udowa, piszczelowa i kości stóp powinny tworzyć pionową linię.
Stawy skokowe: najważniejszy jest właściwy kąt.
Wilcze pazury: powinny zostać usunięte zaraz po narodzinach.
Łapy: solidne i odporne opuszki.
CHODY: Krok kryjący dużo terenu z mocnym napędem tylnych kończyn.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: dobrze napięta na całym ciele, niepofałdowana. Włos: należy zwrócić szczególną uwagę na jakość sierści: nie powinna być ani za bardzo długa, ani za krótka. Na grzbiecie i po bokach: sierść długości 3,5 cm, dobrze przylegająca. Po dolnej stronie karku, na piersi i na brzuchu sierść może być jeszcze dłuższa. Brzuch: bardzo gęsta sierść. Uszy: falista sierść zakończona frędzlami. Ogon: cały dosyć puszysty. Strona tylna kończyn przednich: sierść tworzy frędzle. Strona tylna kończyn tylnych: sierść tworzy „portki”. Podudzie:  sierść wyraźnie krótsza, obfite frędzle nie są poszukiwane. Przestrzenie międzypalcowe mają sierść krótką i ściśniętą. Głowa: sierść wyraźnie krótsza jednak dłuższa niż u wyżła niemieckiego krótkowłosego. Formowanie się czuba na czubku głowy jest niepożądane. Na ciele: sierść długa i prosta która dobrze się trzyma, płaska lub lekko sfalowana; gęsta z dobrym podszerstkiem.
Umaszczenie:
– brązowe jednolite. – brązowe z białymi łatami lub cętkami (szczególnie na przedpiersiu
i nogach). – dereszowate ciemne (z miejscami ciemnego brązu bardziej lub mniej rozległymi; głowa brązowa, ewentualnie z kłębkiem lub gwiazdą). – dereszowate jasne (z miejscami jasnego brązu bardziej lub mniej rozległymi, głowa brązowa, ewentualnie z kłębkiem lub gwiazdą). – nakrapiane (liczne małe, brązowe plamy na białym tle; głowa brązowa z kłębkiem lub gwiazdką). – brązowe i białe, albo czysto brązowe lub białe, albo z kilkoma plamami (duże brązowe plamy tworzą siodło lub płaszcz, głowa brązowa ewentualnie z kłębkiem lub gwiazdą). Kilka rzadkich znaczeń podpalanych może być obecnych: wynikają one z atawizmu wyżłów.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 60 – 70 cm,  idealna wysokość między 63 a 66 cm, suki: 58 – 66 cm, idealna wysokość między 60 a 63 cm Waga: około 30 kg
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
– Oczy: oko jasne drapieżne, oko umiejscowione ukośnie.
– Uszy: niezłączone z policzkami, krańce bez sierści.
– Grzbiet: grzbiet karpiowaty lub lekko łękowaty.
– Klatka piersiowa: beczkowata, za wąska.
– Ogon: w kształcie rogu, załamany.
– Kończyny przednie: staw łopatkowo-ramienny za bardzo otwarty.
– Kończyny tylne: krowie lub beczkowate.
– Stopy: spłaszczone, kocie lub zajęcze.
– Sierść: długa tworząca brodę i gęste brwi; kędzierzawa sierść.
Wady dyskwalifikujące:
– Cechy ogólne: słaby kościec, słabe umięśnienie.
– Głowa: nietypowy kształt.
– Oczy: entropium, ektropium, wady powiek korygowane chirurgicznie.
UWAGA:  Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa