Zdrowie

Twórcami elektroterapii byli włoscy uczeni – Ludwik Galvani oraz Aleksander Volta, którzy po raz pierwszy zastosowali metodę leczenia prądem o niskim napięciu. Metodę tę udoskonalił jednak francuski neurolog G.B Duchenne. Ustalił on także zasadę stosowania prądu jako metody leczniczej, jak i diagnostycznej. Elektroakupunktura jest najkrócej rzecz biorąc bardziej nowoczesną wersją tradycyjnej akupunktury, różniąca się przede wszystkim użyciem prądu. Początkowo wbijano igły, przez które przepuszczano niewielkie dawki prądu, z czasem zamieniono je jednak na płaskie elektrody, które były wygodniejsze, nie sprawiały niepotrzebnego bólu (wbijanie igieł), a okazały się równie skuteczne.

W elektroakupunkturze wykorzystuje się zarówno prąd stały, jak i zmienny. Prąd stały powoduje regenerację i odżywianie tkanek, usprawnienie krwiobiegu i zaktywizowanie procesów przemiany materii. Prąd zmienny stosujemy zazwyczaj w przypadku porażeń, niedowładów, stanów zapalnych narządu ruchu oraz do zwalczania bólu, a także w celu podniesienia odporności.

Jest to metoda niezwykle skuteczna w terapii, dochodzeniu do siebie po urazach, podnoszeniu odporności, a jednocześnie bezbolesna i przyjemna, co jest niezwykle istotne w przypadku zwierząt. Tam, gdzie klasyczna akupunktura nie przynosi rezultatów, elektroterapia często działa cuda.

© Załoga Chartykasa