Kinda – Z kimś taki, jak ty….mp3
 Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

  
© sannas.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 89
PODENCO Z IBIZY
POCHODZENIE. Hiszpania (Baleary)
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA. 26.05.1982
UŻYTKOWOŚĆ. Podenco z Ibizy używany jest głównie do polowania – bez broni – na króliki, zarówno w dzień, jak i w nocy. Ze względu na swój szczególnie dobry zmysł powonienia, którego wraz ze zmysłem słuchu używa częściej, niż wzroku, z łatwością wyczuwa i chwyta króliki, nawet dobrze ukryte. Zwinny i bystry, szybko chwyta swą ofiarę, zwłaszcza, gdy poluje razem z innymi psami. Podczas gdy jeden pies wskazuje zwierzynę, otaczają go pozostałe [psy], które zachowują pewną odległość i oczekują. Szczekają jedynie wtedy, gdy widzą lub słyszą zwierzynę oraz gdy już ją otoczą. Zarówno wskazując, jak i chwytając zwierzynę, psy szybko machają ogonami, lecz z łatwością porzucają swą wyczekującą postawę. Podenco z Ibizy używany jest także do polowania na zające i grubą zwierzynę; jest dobrym szperaczem i aporterem. Z nielicznymi wyjątkami, do tworzenia sfor używane są wyłącznie suki, lub – co najwyżej – suki i jeden pies, ponieważ psy nie potrafią współpracować ze sobą podczas polowania i są kłótliwe. W przypadku tej rasy może się zdarzyć, że jeżeli sfora upoluje kilka tysięcy królików – niektóre psy z tejże sfory nie będą chciały dłużej polować, dopóki nie udadzą się na spoczynek. Hiszpańskie wyrażenie „enconillarse” (udać się na spoczynek) odnosi się do tej właściwości.
KLASYFIKACJA FCI. Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych. Sekcja 7 Pierwotne psy myśliwskie. Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY. Rasa ta pochodzi z Balearów – Majorki, Ibizy, Minorki i Formentery, gdzie znana jest pod swą oryginalną nazwą: „ca eivissec”. Popularna jest także w Katalonii, w okolicach Walencji, w Rousillon i Prowansji, gdzie znana jest pod następującymi nazwami: mallorquí, xarnelo, mayorquais, charnegue, charnegui oraz pies z Balearów. Psy te prawdopodobnie zostały sprowadzone na wyspy przez Fenicjan, Kartagińczyków; możliwe, że również przez Rzymian. Pies ten jest typowym psem pierwotnym oraz silnym przedstawicielem jednej z najstarszych, istniejących współcześnie ras. Wizerunki tych psów odnaleziono w grobowcach faraonów oraz obiektach muzealnych, zatem istnienie rasy można obecnie datować na rok 3400 p.n.e.

ISTOTNE PROPORCJE. Odległość od wierzchołka kufy do oczu odpowiada odległości od oczu do potylicy.
GŁOWA. Widziana w całości, długa, delikatna głowa ma postać stożka, ściętego przy nasadzie; zupełnie sucha i dosyć mała w stosunku do tułowia.
Czaszka. Długa i płaska (dolichocefaliczna). Wystający guz potyliczny. Czoło delikatne i płaskie.
Stop. Bardzo słabo zaznaczony.
Nos. Skóra nosa cielistego koloru. Nozdrza rozwarte. Grzbiet nosa nieco łukowaty.
Kufa. Grzbiet nosa i nos wystają ponad szczękę. Delikatna, długa i – zgodnie z kolorem szaty – cielistego koloru.
Wargi. Cienkie, ściśle przylegające, cielistego koloru.
Uzębienie. Idealnie dopasowane, w zgryzie nożycowym; białe i regularne.
Oczy. Skośne, małe, jasnobursztynowego koloru, przypominającego karmelowy. Kolor bursztynowy może być mniej lub bardziej intensywny, zgodnie z kolorem szaty. Choć nie wydaje się szczególnie szlachetny, wyraz ukazuje inteligencję, ale również płochliwość i brak zaufania.
Uszy. Zawsze sztywne, bardzo ruchome. Ustawione do przodu, bądź na boki w płaszczyźnie poziomej lub do tyłu. Wyprostowane, gdy pies jest ożywiony. Środek nasady ucha znajduje się na poziomie oczu. Ucho ma kształt wydłużonego rombu, ściętego w 1/3 długiej przekątnej. Uszy delikatne, pozbawione włosa wewnątrz małżowiny usznej; średniej, nie przesadnej wielkości.
SZYJA. Bardzo sucha, zarówno w górnym, jak i dolnym odcinku. Jej długość stanowi 1 długości tułowia; [szyja] nieco łukowata i umięśniona. Skóra napięta, gładka, bez łałoku. Zwykle szata jest dłuższa i bardziej gęsta w miejscu połączenia z tułowiem, zwłaszcza u odmiany krótkowłosej.
TUŁÓW. Rozpatrywany w całości, tułów jest symetryczny, nieco wypukły, o umiarkowanych, równych proporcjach, zwarty; nieco dłuższy, niż wyższy, choć nie jest to wyraźna różnica.
Kłąb. Dobrze zaznaczony, wysoki, suchy i długi.
Grzbiet. Długi, prosty i giętki. Mocne, choć płaskie mięśnie.
Lędźwie. Łukowate, średniej szerokości, mocne i stabilne.
Zad. Mocno opadający, z widzialną strukturą kostną. [Zad] O bardzo mocnych, twardych mięśniach.
Klatka piersiowa. Głęboka, wąska i długa, choć nie sięgająca łokci. Przedpiersie wyraźne i mocno wystające. Płaskie żebra.
Brzuch. Podciągnięty, choć nie przesadnie.
OGON. Nisko osadzony. W okolicy koniuszka ogona powinny znajdować się dłuższe i grubsze, nieco odstające włosy (jak kłosy zboża). [Ogon] długi. Gdy ogon przeciągnięty jest między łapami, powinien sięgać kręgosłupa. Nieco grubszy u nasady, zwęża się stopniowo w kierunku koniuszka. W spoczynku – naturalnie zwisa; w ruchu – noszony sierpowato, mniej lub bardziej zagięty. Preferowany nie noszony prosto, ani zbyt zwinięty nad grzbietem.

KOŃCZYNY PRZEDNIE. Pionowe, symetryczne. Widziane z przodu, ustawione są bardzo blisko siebie. Ogólnie rzecz biorąc jest to mocny pies o długich kończynach, sprawiający wrażenie szczupłego, szybkiego, a zarazem silnego zwierzęcia.
Łopatki. Łopatki ukośne, mocne i swobodnie poruszające się.
Ramię. Bardzo długie, proste, mocne i bardzo przylegające.
Łokieć. Szeroki, ustawiony dosyć daleko od tułowia, równoległy względem płaszczyzny pośrodkowej ciała, lecz nigdy odstający.
Przedramię. Rozszerzające się ku nadgarstkowi.
Śródręcze. Silne, mocne, szerokie i dosyć proste.
KOŃCZYNY TYLNE. Pionowe, o długich, mocnych, płaskich mięśniach.
Staw skokowy. Dobrze kątowany, szeroki, nisko ustawiony, pionowy, ani skierowany do środka, ani na zewnątrz.
ŁAPY. Niemal zajęcze. Długie i zwarte. Obfity włos w przestrzeni między palcami. Pazury bardzo mocne, zwykle białe, a sporadycznie – zgodne z kolorem szaty. Bardzo twarde opuszki.
CHÓD / RUCH. Preferowany chód to kłus z zawieszeniem. Galop bardzo szybki i daje wrażenie wielkiej zwinności.

SKÓRA. Napięta, ściśle przylegająca do ciała; pigment czerwonawy, ale w miejscach, w których inny jest kolor szaty – może być różny.
WŁOS. Krótki, szorstki lub długi włos.
Krótki nie powinien być jedwabisty, lecz mocny i błyszczący.
• Szorstki powinien być twardy i bardzo gęsty, nieco krótszy na głowie i uszach, nieco dłuższy z tyłu ud i na spodzie ogona. Bardzo ceniona jest broda.
• Długi jest bardziej miękki i powinien mieć przynajmniej 5 cm długości. Głowa gęsto owłosiona.
MAŚĆ. Preferowana biało-ruda, bądź jednolicie biała lub ruda. Dopuszczalna jest płowa, pod warunkiem, że pies tej maści jest nadzwyczaj dobrym okazem. U psów krótkowłosych maść ta jest jednak niedopuszczalna.

WYSOKOŚĆ. Psy:  66-72 cm, suki: 60-67 cm. Bez nadmiernego rygoryzmu można tolerować psy wysokości zbliżonej do wymaganej, pod warunkiem, że są one bardzo proporcjonalne i estetyczne.
WADY. Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.
POWAŻNE WADY.
• Krótka i szeroka głowa.
• Wyraźnie zaznaczony stop.
• Brak przedtrzonowca.
• Wiszące uszy.
• Beczkowate żebra.
• Odstające łokcie.
• Krowia postawa.
• Łapy ustawione odsiebnie.
• Krzyżowanie łap i stawów skokowych w ruchu.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE.
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Czaszka w kształcie stopnia (płaszczyzna czaszki zbyt wysoka w stosunku do grzbietu nosa).
• Brązowy pigment lub czarne plamy na skórze nosa.
• Każda postać prognatyzmu.
• Powieki i wargi: rudawo-brązowe.
• Dowód na skrzyżowanie z galgo [espanol] lub innym chartem:
– Załamane uszy.
– Ciemne oczy.
– Szeroki zad.
– Bardzo słabo zaznaczone przedpiersie.
– Szeroko rozstawione przednie łapy.
– Zaokrąglone i szerokie uda, z widocznymi żyłami.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga! Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

© Załoga Chartykasa