Darin – Money for nothing.mp3
 V grupa FCI
 

FCI 344/V.5  |  Japonia

Wywodzi się bez wątpienia od akity, uznanej za narodowe dziedzictwo Japonii. Psów tych pod żadnym pozorem nie wolno było wywozić ich z kraju. pierwsze psy japońskie pojawiły się w USA dopiero po II wojnie światowej. Wówczas Amerykanie poczęli hodować je według własnego uznania.

Różnił się bardzo od swoich japońskich kuzynów – był cięższy, większy. Mówiono, że ma w sobie domieszkę krwi owczarka niemieckiego.Początkowo oba typy uważano za jedną i tę samą rasę, jednakże Japończycy nie godzili się, by amerykańska akita nosiła nazwę japońskiej, tak więc w  1998 roku nastąpił rozłam i obie rasy podzielono na dwie odrębne, chociaż w USA nadal bardzo często bywa nazywany akitą.

Jest to pies silny, bardzo samodzielny i odważny, nie ima się niebezpieczeństw. Nadaje się tylko dla doświadczonych właścicieli, znających dobrze psychikę psa, wymaga konsekwentnego wychowania już od szczenięcia. Wobec rodziny bardzo wierny, może mieć jednak kłopoty z akceptacją dzieci, chociaż na ogół jest tolerancyjny. Warto więc pokazać dzieciom, jak należy się obchodzić z psami tego typu. Do obcych obchodzi się z rezerwą, nie należy do psów ufnych, może wykazywać agresję w stosunku do innych psów.

Ze względu na duży popęd łowiecki, amerykańską akitę należy trzymać na ogrodzonym terenie. W pielęgnacji nie jest zbyt wymagający, jednak w okresie linienia gubi bardzo dużo podszerstka.

Nazwy: Duży pies japoński, akita amerykańska, american akita, great japaneese dog, Großer Japanischer Hund, akita.
Przeznaczenie pierwotne: polowanie na grubą zwierzynę.
Przeznaczenie obecne: do towarzystwa, obronno-stróżujący.
Wielkość i waga: 35-50 kg, 60-70 cm.
Długość życia: 10-12 lat.
Umaszczenie:  różne, dopuszczalne białe znaczenia, pręgowanie i łatki.
© Załoga Chartykasa