Miranda Cosgrove – Beautiful Mess.mp3
 Dzikie psowate

Kaberu (systemowo Canis Simensis) jest drapieżnikiem z rodziny psowatych, średniej wielkości psem o długich łapach, intensywnie rudym futrze (z białymi plamami na szyi i piersiach) i puszystym ogonie z białymi plamami u nasady i czarnym końcem. Oficjalnie znane są dwa podgatunki kaberu: Canis Simensis Citernii de Beaux oraz Canic Simensis Rüppell.

Bardzo ciekawe jest, iż ten gatunek występuje tylko i wyłącznie w etiopskich górach Siemen, na wysokości 3-4,5 tysięcy metrów. Jest to otwarta przestrzeń porośnięta tylko i wyłącznie trawą, na której żyje kilka odizolowanych populacji. Na co dzień kaberu łapią na niej małe gryzonie, takie jak suzu czy szczurokrętek wielkogłowy, podstawę ich wyżywienia. Nie pogardzą jednak także mięsem innych zwierząt, dlatego czasami polują na młode gazele. W razie potrzeby żywią się padliną. Polują samotnie – przeciwnie do wilków, a podobnie do lisów.

© Arthur Tiutenko

Kaberu aktywne są zarówno nocą, jak i w ciągu dnia bądź tylko i wyłącznie za dnia. Zależy to od obszaru, w jakim występują. Żyją samotnie bądź w hierarchicznych stadach złożonych z dorosłych osobników i podlotków, porozumiewając się za pomocą systemu skomleń i szczeknięć. W stadzie już 9-cio miesięczne osobniki pełnią funkcję przewodników, ponadto opiekują się młodymi. Samce pozostają w stadzie przez całe swoje życie, samice natomiast opuszczają je w celu znalezienia partnerów do rozrodu. Watahy wspólnie pilnują swego terytorium, oznaczając je moczem.

Ciąża u kaberu trwa nieco krócej, niż u domowego psa, bo około 60 dni, po których na świat przychodzi od dwóch do sześciu młodych. Małe kaberu do szóstego tygodnia życia żywią się wyłącznie mlekiem matki, potem karmione są lekko nadtrawionym pokarmem mięsnym, podawanym przez wszystkich członków stada.

© Amalfia / flickr

Niegdyś występujący bardzo licznie, obecnie zaliczany jest do jednego z najmniej licznych gatunków psowatych. Wielka epidemia wścieklizny w 2003 roku zdziesiątkowała ten gatunek. Szacuje się, iż na wolności pozostało zaledwie około 600 osobników, co czyni z kaberu jedno z najbardziej zagrożonych wyginięciem zwierząt na świecie. Uważa się, ze najbardziej zagrażające kaberu czynniki to

  1. przywleczone choroby, takie jak nosówka i wścieklizna.
  2. zanieczyszczenie puli genowej – samice tego gatunku nierzadko krzyżują się z miejscowymi psami, co prowadzi do powstawania krzyżówek.

W klasyfikacji INCN (Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Jej Zasobów) kaberu zyskał plakietkę ENDAGRADED (EN), czyli zagrożony wyginięciem. Jeśli nie zostaną podjęte kroki w celu ochrony gatunku, kaberu wyginie.

 
© Luigi Strano

Pozostałe informacje + ciekawostki:

  • Nazwy: Kaberu, szakal etiopski, wilk abisyński, Ethiopian wolf, Abisynian wolf, red jackal, Siemen fox, Siemen jackal.
  • Wymiary: do 60cm wysokości, do 130cm długości, z czego długość ogona wynosi około 30 cm. Masa ciała w granicach 13 – 20kg.
  • Gryzoni szuka głównie w pobliżu stad zwierząt hodowlanych, dlatego nazywa się go „jedall farda„, co oznacza „koński szakal”.
  • Kaberu posiada najdłuższy pysk ze wszystkich psowatych, który pozwala mu na wyciąganie pochowanych w norach gryzoni.
  • W ciągu ostatnich dwudziestu lat populacja wilka etiopskiego została zaatakowana dwukrotnie przez wściekliznę: w roku 1992 i 2003. Obecnie nadal są narażone na wybuchy choroby, która może przynieść im całkowitą zagładę.
  • Wilk ten wymiera, chociaż nie jest tępiony przez ludzi tak, jak wiele innych psowatych. Miejscowi nie zabijają go, gdyż nie atakuje zwierząt hodowlanych.
  • Jest to ostatni gatunek wilka w Afryce.
  • Mówi się, że kaberu pojawił się w etiopskich górach w czasie ostatniego ogólnoświatowego zlodowacenia, jakieś sto tysięcy lat temu. Powstał prawdopodobnie z jakiejś wyizolowanej euroazjatyckiej populacji przodków wilka i kaberu.
© Załoga Chartykasa