Demi Lovato – Don’t Forget.mp3
 Dzikie psowate

Cyjon (systemowo Cuon alpinus) jest jedynym przedstawicielem rodzaju Cuon, niewielkim azjatyckim drapieżnikiem, zamieszkującym głównie tereny leśne oraz zarośla środkowej i południowo-wschodniej Azji (Indie, Chiny, Indochiny i Indonezja), dawnej spotykano go także w Europie. Kolor jego sierści zależy od miejsca występowania, może być płoworude, czerwonobrązowe, a nawet szarożółte żółtorudym lub szarobiałym podbrzuszem. Obecnie wyróżnia się trzy podgatunki cyjona: Cuon alpinus alpinus, Cuon alpinus hesperius oraz Cuon alpinus sumatrensis.


© San Diego Zoo

Oryginalna nazwa cyjona, czyli dhole ma, podobnie jak i sama rasa, azjatyckie korzenie. Wywodzi się ona on tureckiego słowa „Deli” (oznacza śmiały lub lekkomyślny), germańskiego Dol (szalony), belgijskiego Dulle (niezwykły, ekstrawagancki). Ciekawe jest to, że Dhole, to także nazwa mitycznej bestii, wielkiego robaka o ciele długości kilkuset metrów, obślizgłego o obrzydliwego, bojącego się promieni słonecznych. Ale cóż, różnie bywa.

Czerwony diabeł aktywny jest w dzień oraz o zmierzchu, kiedy to w liczących od dziesięciu do trzydziestu sztuk poluje na ssaki kopytne, zwłaszcza dzikie kozy, owce i jelenie. Udokumentowane jednakże także przypadki, kiedy większe stada cyjonów atakowały inne duże drapieżniki, takie jak niedźwiedź, czy tygrys! Prócz ssaków kopytnych, cyjony zadowolą się także drobnymi ssakami, takimi jak polne szczury czy zające, a także gady. Nie pogardzą także owadami i owocami. W razie potrzeby sięgają po padlinę. Nocą cyjony odpoczywają.

© San Diego Zoo

Życie w stadzie czerwonego wilka przypomina nieco życie afrykańskich dzikich psów. Niewielkie stado (bardzo rzadko zdarza się, aby w stadzie występowało więcej niż trzydzieści osobników) prowadzone jest parę alfa. Podobnie jak u wielu innych psowatych, w stadzie tylko para alfa może się rozmnażać. Ciąża i cyjona to okres około 60-62 dni, po którym na świat przychodzi od dwóch do dziewięciu młodych. Stado pomaga w wychowaniu szczeniąt. Okres godowy u cyjonów zależy od miejsca występowania, tak na przykład na północy Azji przypada na luty, w Indiach na przykład jest to cały rok.

Metodę polowania mają zbliżoną do likaona, jednakże cyjon ze względu na krótsze nogi nie osiąga tak dużego przyspieszenia. Polowanie zawsze prowadzi jeden z członków alfa. Gonią zdobycz tak długo, dopóki nie znajdą się na wyciągnięcie szczęk, wówczas łapią ja za tylko nogi i starają się powalić. Inni członkowie stada obskakują zdobycz, dodatkowo próbując ją obalić z innych stron. Gdy już im się to uda, wgryzają się w nią, bijając ją.

© San Diego Zoo

Kiedyś licznie występujący, obecnie cyjon należy do zwierząt zagrożonych wyginięciem. Został w pisany na Czerwoną Listę Gatunków Zagrożonych (IUCN). Szacuje się, że na świecie pozostało mniej niż 2500 osobników.

Pozostałe informacje:

  • Nazwy: Cyjon, Cuon alpinus, dhole, czerwony diabeł, red devil, lal rakshas, rakshur kukur, devil dog, jungli rakshas, Jungli-kutta, Ram-kutta, Son-kutta, Ban-kutta, Rothund, Asiatische Wildhund, wilk alpejski, wilk czerwony, adjak, indyjski dziki pies.
  • Długość ciała do 110 cm, z ogonem do 160 cm. Waży od 15 do 21 kg. Wysokość do 50 cm.
  • Różni się od innych psowatych, ma od nich mniejsza liczbę zębów trzonowych – czterdzieści zamiast czterdziestu dwóch.
  • Cyjony nie są znane z atakowania ludzi, nie atakują też pozostawionych przy domostwach zwierząt gospodarczych.
  • Cyjon w literaturze występuje pod wieloma różnymi nazwami, pojawił się na przykład w książce „Księga Dżungli” pod nazwą Adjak.
© Załoga Chartykasa