Katharine McPhee – Over it.mp3
 Dzikie psowate

Jenot jest jedynym przedstawicielem rodzaju Nyctereutes. Jego nazwa wywodzi się z greki, jest połączeniem słów „nukt” (noc), „ereutēs” (wędrowiec), „prokuōn” (pra-pies, tłumaczone w łacinie jako szop) oraz oidēs (oid). Jest to rodzimy psowaty Azji, którego uważa się za jednego z pierwotnych gatunków psowatych, gdyż przypomina niektóre wymarłe gatunki. Jest to niewielki psowaty, z wyglądy nieco przypominający szopa, jednakże ma bardziej puszyste futro (szare z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu, czarny pysk). Jego charakterystyczną cechą jest sterczące na policzkach futro, tak zwane bokobrody.

© Morgan Boyco / flickr

Pierwotnie zasięgiem występowania jenota była tylko i wyłącznie Azja, dokładniej mówiąc Daleki Wschód (Chiny, Japonia). Obecnie występuje także w Polsce, na Ukrainie, Białorusi i Litwie, a także w Niemczech, Skandynawii i Rumunii. Został przeniesiony z Azji na Litwę, Ukrainę i Białoruś ze względu na swoje futro i chęć wykorzystania go, po czym rozmnażał się i rozprzestrzenił po Europie. Występuje przede wszystkim w lasach, im większych, tym lepiej. Upodobał sobie także wszelkiego rodzaju miejsca zadrzewione (sady, gaje), można go często spotkać w pobliżu zbiorników wodnych.

Ciekawe jest to, iż jenot jest jedynym psowatym, który zapada w sen zimowy. Przez pozostały czas prowadzi głównie nocny tryb życia (nocą poluje), za dnia zaś ukrywa się w norach, głównie borsuczych, gdyż sam nie kwapi się do wykopania czegokolwiek. Czasami można go spotkać w dziuplach drzew. Ofiarami polowań są głównie drobne gryzonie oraz pozostawione bez opieki jaja ptaków i pisklęta (tylko tych ptaków, które gniazdują na ziemi). Pomimo faktu bycia drapieżnikiem, główną część jego diery stanowią rośliny. W skład jego diety wchodzą także ślimaki, owady, skorupiaki i drobne kręgowce.

© sleepyhead’s / flickr

Jenot dojrzewa płciowo po około dziewięciu miesiącach, chociaż niektóre osobniki dojrzałość płciową uzyskują dopiero w jedenastym miesiącu życia. Po trwającej około sześćdziesięciu dni ciąży na świat przychodzi od pięciu do siedmiu młodych. Co ciekawe, młode zawsze rodzą się w maju lub kwietniu(na wiosnę), po czym zostają z matką aż do jesieni. Przez pierwsze dwa miesiące żywią się mlekiem matki, po czym są stopniowo przyzwyczajane do spożywania tradycyjnego pokarmu.

Populacja jenota została zmniejszona w ostatnich latach. Między innymi dlatego, iż futro jenotów jest pożądane przez wielu (używa się go głównie przy wytwarzaniu kurtek, futro przy kapturze), przez co wybija się wiele osobników. Inne przyczyny to ciągła urbanizacja, co prowadzi do degradacji naturalnego środowiska oraz choroby przenoszone między poszczególnymi osobnikami, a także te nabyte od innych (np. wścieklizna). Jenota zalicza się do zwierząt łownych bez okresu ochronnego, czyli można na niego polować przez cały rok. Dzieje się tak dlatego, iż nie jest zagrożony wyginięciem.

© Cloudtail / flickr

Wyróżnia się pięć podgatunków jenota: Nyctereutes procyonoides koreensis Mori (udokumentowany w 1922 roku), Nyctereutes procyonoides orestes Thomas (udokumentowany w 1923 roku), Nyctereutes procyonoides ussuriensis Matschie (udokumentowany w 1907 roku), jenot chiński (Nyctereutes procyonoides procyonoides Gray, udokumentowany w 1834 roku) oraz jenot japoński (Nyctereutes procyonoides viverrinus Temminck, udokumentowany w 1838 roku)

Pozostałe informacje:

  • Nazwy: Jenot, szop usuryjski, junat, tanuki, lis japoński, kunopies, Nyctereutes procyonoides, racoon dog, magnut, Marderhund, Enok.
  • Jenota uważa się za charakterystyczny gatunek japoński, jednakże występuje także w Europie, do której został przeniesiony ze względu na cenne futro. Miało to jednak bardzo różne skutki, gdyż przez wielu uważamy był za zagrożenie, przez co go tępiono. W Polsce ukazał się w 1955 roku.
  • Długość ciała: 49-70 cm, w tym ogon: 13-20 cm. Masa ciała: 5,5-9 kg
  • Angielska nazwa jenota (racoon dog) wywodzi się o jego podobieństwa do szopa. Po angielski „racoon” znaczy właśnie „szop”.
  • Łatwy do oswojenia, nieagresywny.
© Załoga Chartykasa