Nelly Furtado – Forca.mp3
© MorRokko.deviantart.com

W ciągu wielu tysiącleci symbolika wilka bardzo się zmieniła, obecnie jest zarówno pozytywna (wilczyca, która wykarmiła Remusa i Romulusa), jak i negatywna (chociażby ponurak zwiastujący śmierć). O symbolice można więcej poczytać [tutaj]. Wilk to postać przede wszystkim tajemnicza, jednakże odgrywa ogromną rolę w wierzeniach i kulturze wielu ludów. Poniżej przedstawiam mity i legendy dotyczące wilków.

SYNOWIE SZAREGO WILKA
Turcy i Mongołowie byli ze sobą skłóceni praktycznie od zawsze, jednakże obie narodowości uważały się za potomków szarego wilka. Po tym, jak Mongołowie napadli na Turków, przy życiu pozostał zaledwie jeden turecki wojownik, którego przygarnęła wilczyca i zaprowadziła do tak zwanego „ziemskiego raju”. Było to miejsce ukryte między górami, z daleko od jakiejkolwiek cywilizacji, rządząca się własnymi prawami. Z ich związku narodził się nowy naród, który pod przewodnictwem szarego wilka powędrował do ziemi, na której leży dzisiejsza Turcja i tam założył swój kraj. Innym, który głosił, że jest synem szarego wilka, był najsłynniejszy mongolski cesarz, Dżyngis Chan.

 
© WildSpiritWolf.deviantart.com
Rytualny tatuaż Bractwa Wilków
NIEBIAŃSKI WILK
W Europie wilk znany jest jako zwierzę nocne i kojarzy się z księżycem, jednakże na Wschodzie wygląda to nieco inaczej. Chińczycy wierzą, że olbrzymi niebiański wilk jest przyczyną zaćmienia Słońca, ponieważ… je połyka. Aby przepędzić potwora, Chińczycy bili w bębny i strzelali z łuku w kierunku zagrożonego Słońca.

© khaosdog.de
Wilk Księżycowy – czyli z Krainy Weny i Tajemnicy
WILK – DOBRĄ WRÓŻBĄ

Dla starożytnych Rzymian dostrzeżenie gdzieś wilka było jednym z najlepszych omenów, na jakie tylko można było trafić. Wilk bowiem był poświęcony Marsowi, bogowi wojen i patronowi Rzymian. Ponadto Rzymianie wierzyli, że zwycięstwo nad Galami w 195 roku przed naszą erą zawdzięczają wilkowi, którego Mars przysłał z pomocą i wysłał między szeregi wroga.

 
© google.pl
Wilk Śnieżny – to bardzo dobry wilk
WILK - POTULNE STWORZENIE

Chrześcijanie w swoich wierzeniach uczynili z wilka zwierzę potulne (takim czyniło go wielu świętych, między innymi Franciszek z Asyżu), chociaż wielu wierzyło, że wilk jest stworzeniem złym, symbolem diabła, którego trzeba było stale nawracać na właściwą drogę. Wieśniacy jońscy wierzyli, że wilk był stworem Jezusa, który kazał mu bronić ogrodu Matki Boskiej przed kozami. Inny mit głosi, że kiedy wilk pożarł świętego Herweusza z Bretanii, ten jakimś sposobem zmusił go, by został jego przewodnikiem. Natomiast gdy w opactwie Jumieges w Normandii wilk zabił osła, jego właściciel, święty Austrebert, zmusił wilka, by ten zanosił bieliznę do pralni.

 
© antyproana.blox.pl
Wilk w owczej skórze
UPUAUT - BÓG-WILK

Egipcjanie zamieszkujący miasto Asiut czcili boga-wilka imieniem Upuaut („Ten, który otwiera drogi”). Bóstwo to było niezwykle wojownicze i przynosiło władcom Górnego Egiptu wiele łatwych zwycięstw. W czasie uroczystości jego posąg był noszony na czele procesji (trochę jak krzyż w procesjach chrześcijańskich). Niedługo po osiedleniu się Greków w Egipcie Asiut zostało przekształcone w Lukopolis, co w tłumaczeniu brzmi „Miasto Wilków”.

 
© de-lostpedia.blogspot.com
Posążek Upuauta

 LYKAON

Likaon był królem Arkadii, którego Zeus przemienił w wilka po tym, jak w czasie wielkiej uczty podano mu potrawę z ludzkiego mięsa. Król padł ofiara jego złości, ale nie wiadomo, czy to on był sprawcą.

 
© wikipedia.pl
Lykaon
 STRAŻNICY WALHALII

W Pałacu Odyna przy jego nogach siedziały dwa wilki – Geri Pasibrzuch i Freki Żarłok. Oba żywiły się resztkami ze stołu, które rzucał im bóg. Nad wejściem do pałacu umieszczono głowę wilka, która miała spełniać rolę wartownika. Przez lata ukształtowało się wierzenie, że to właśnie dwa wilki bronią wejścia do Valhalli – nieba wikingów.

 
© lazesummerstone.deviantart.com
Strażnik Valhalli
 SPOŁECZNOŚĆ WILKÓW

Gruzińscy górale uważali, że wilki były zorganizowane w społeczność podobną do ludzkiej. Opiekował się nimi Giwargi, czyli św. Jerzy z Gór, który pozwalał wilkom swobodnie poruszać się na ziemi. Nie uważano ich za dzikie zwierzęta. Myśliwy, który zabił wilka, nosił po nim żałobę, jakby zabił człowieka.

 
© Lupinicious.deviantart.com
Stado wilków
© Załoga Chartykasa