Jackie Boyz – Souvenir.mp3
 Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.
 
©
de Adeffle Exarquia / flickr

Wzorzec FCI nr 321
OWCZAREK Z MAJORKI (Ca de Bestiar – Perro de pastor mallorquin)
Kraj pochodzenia. Hiszpania
Data publikacji obowiązującego wzorca. 26.05.1982
Użytkowanie. Pies pasterski, stróżujący i obrończy.
Klasyfikacja FCI. Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Próby pracy nie wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY.

Pies o dużym, lecz nie przesadnym wzroście, o średniej masie ciała. Jest całkowicie czarny lub czarny z białą plamą na klatce piersiowej, o dobrych proporcjach, wiejskim wyglądzie, silny, umięśniony, krzepki i żywiołowy. Istnieją dwie odmiany: krótkowłosa – bardziej powszechna oraz odmiana długowłosa.
WAŻNE PROPORCJE. Pies typu hipermetrycznego, którego sylwetka wpisana jest w kwadrat. U suk dopuszcza się, aby długość ciała była większa od wysokości w kłębie nawet o 3%. Długość kufy jest równa długości mózgoczaszki. Długość głowy ma być równa długości szyi. U dorosłych samców, obwód klatki piersiowej mierzony na wysokości kłębu i tuż za łokciami, wynosi około kilku centymetrów więcej niż wysokość psa w kłębie.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT. Pies o dużej dumie, uznający tylko jednego pana, z trudem akceptujący polecenia obcych. Inteligentny, posłuszny, czuły, skrajnie nieśmiały i z dystansem w okresie młodzieńczym; jego sentymentalizm sięga nieoczekiwanych rozmiarów. Jest wierny swojej miłości aż do śmierci. Jest odważny i zaczepny.

GŁOWA.
O kształcie lekko trójkątnym, patrząc od tyłu, jest szersza w części górnej, masywna, ale nie ciężka; wystarczająco pojemna, żeby pomieścić solidną dawkę inteligencji; dobrze uformowana i proporcjonalna do tułowia; powinna być dość duża, ale nigdy w typie molosowatym. Linia kufy jest równoległa do linii czoła. Osie twarzoczaszki lekko rozbieżne.
Czaszka. Nieznacznie wypukła. Szerokość głowy mierzona pomiędzy skrońmi, powinna być nieznacznie większa (mniej więcej o 1,2%) niż odległość pomiędzy bruzdą czołową a potylicą. Zauważalna jest niewielka bruzda występująca w jednej trzeciej długości linii czołowej. Kość potyliczna dobrze zaznaczona.
Stop. Zaznaczony, ale nigdy nie mocny, lekko spadzisty.
Nos. Wilgotny, świeży, czarny, duży, z szerokimi, ale zwartymi nozdrzami. Plamy koloru cielistego lub jaśniejsze powodują obniżenie oceny.
Kufa. Szeroka, dość mocna; nie powinna być spiczasta, lecz o dobrze zaznaczonej szerokości i wysokości w punkcie, w którym schodzi się z oczodołami. W odmianie „Ca cabrer” (przyp. tłum. „pies na kozy” – odmiana długowłosa) jest bardziej spiczasta. Górna linia kufy jest lekko wypukła. Żuchwa widziana z boku jest prosta.
Podniebienie jest barwy czarnej.
Wargi. Barwy czarnej; przy zamkniętym pysku, górne wargi przykrywają dolne, kąciki warg są słabo zaznaczone i są niewidoczne ze względu na dobre proporcje w stosunku do głowy.
Uzębienie. Zęby są białe, dobrze rozwinięte i mocno osadzone, zgryz nożycowy, co powoduje, że skrajne siekacze górne tworzą wraz z dolnymi kłami, doskonały chwytacz. Zęby trzonowe rozwinięte.
Oczy. O niewielkich rozmiarach, lekko w kształcie migdała; nie są ani wyłupiaste, ani zapadnięte w oczodołach; osadzone niezbyt daleko od siebie, lekko skośne, bystre. Barwa oka może być od miodowej (nieco rozjaśnione) po barwę chleba świętojańskiego (ciemne). W wyrazie enigmatyczny, o spojrzeniu mądrym i nieco smutnym zarazem, w którym zauważalna jest również nieufność. Powieki są cienkie, czarne i skośne, dobrze przylegające do oczu.
Uszy. złamane, nieco mniejsze w stosunku do wielkości głowy, trójkątne, długością sięgające do zewnętrznego kącika oka, czyli mniej więcej do końca czaszki. Nie kopiowane, nieznacznie pogrubione, wysoko osadzone, noszone nieznacznie na zewnątrz, podłużnie i poprzecznie złamane w okolicy 1/3 swojej długości, licząc od nasady. Noszenie uszu: zwykle złamane i zwisające, trzymane lekko na zewnątrz. W czasie odpoczynku, noszone są do tyłu; w czasie zwiększonej uwagi – są podniesione tak, że poprzeczne załamanie ulega wyprostowaniu, co powoduje, że są noszone jeszcze bardziej na zewnątrz niż zwykle.
SZYJA. Masywna, umięśniona, silna i proporcjonalna do głowy i tułowia. Gruba, z bardzo skąpym podgardlem, walcowata, o średnicy zwiększającej się w kierunku nasady. Skóra jest twarda i elastyczna, ani nie cienka, ani nie gruba, w części górnej i po bokach dobrze przylegająca do szyi, nieco mniej w części dolnej.

TUŁÓW. Ogólnie mocny, bardzo proporcjonalny, ale dający wrażenie dużej siły i zwinności.
Kłąb. zaznaczony i co najmniej na tej samej wysokości co część lędźwiowa; część pomiędzy łopatkami – szeroka i silna.
Linia górna. Prosta, pozioma, nigdy nie łękowata.
Część lędźwiowa. Szeroka i masywna.
Zad. Średni, lekko zaokrąglony, szeroki, silny i umięśniony, nigdy nie przebudowany czy spadzisty. Część górna musi znajdować się na tej samej wysokości co kłąb. Jego szerokość jest równa długości.
Klatka piersiowa. Szeroka i dość głęboka, sięgająca maksymalnie do wysokości łokci; szerokość jest mniej więcej równa długości szyi; nie uwydatniająca się, z lekko zaznaczonym mostkiem. Żebra łukowate (nie płaskie ani beczkowate).
Część brzuszna i boczna. Boki średnio wypełnione. Część brzuszna lekko podkasana, nigdy nie zapadnięta, czy obwisła tak, żeby się nie odznaczała od klatki piersiowej. Nieco smukła, dająca wrażenie zwinności.
OGON. Osadzony poziomo, o okrągłym przekroju, zdecydowanie grubszy u nasady. W odległości ok. 8 cm od nasady, na odcinku ok. 10 cm, staje się lekko spłaszczony po stronie wewnętrznej, po czym znów powraca do przekroju okrągłego. Nie kopiowany. Musi sięgać co najmniej do stawu skokowego, ale nigdy nie powinien być tak długi, aby dotykać ziemi.
Bez pióropusza czy frędzla, choć dopuszcza się lekkie zwichrowania u starszych psów. U psów odmiany długowłosej, frędzel musi być obfity i długi.
Noszenie ogona. W spoczynku naturalnie opuszczony lub lekko zakręcony na zewnątrz, delikatnie muskając stawy skokowe. Poważną wadą jest ogon, którego końcówka dotyka podłoża. W czasie aktywności, ogon falujący i nieco bardziej odchylony od poziomu tworząc kształt sierpa, nie zawinięty.

KOŃCZYNY.

Kończyny przednie. Silne, prostopadłe do podłoża, widziane od frontu i z profilu – równoległe.
Stawy barkowe: Skośne i mocne. Kąt stawu barkowego 115°.
Kość ramienna: Tej samej długości co łopatka.
Łokcie. Bez odchyleń, przylegające do tułowia. Kąt stawu łokciowego: 130°.
Przedramiona. Silne, dobrze kątowane, prostopadłe. Kości pionowe, mocne, długie i proste.
Śródręcza. Krótkie i lekko skośne.
Łapy. Prawie zajęcze (nieco jednak krótsze i szersze), z palcami nieco wydłużonymi i lekko wysklepionymi, zwarte, o bardzo twardych i czarnych poduszkach. Błona między palcami niezaznaczona.
Kończyny tylne. Umięśnione, mocne, prostopadłe do podłoża. Rzeźba mięśni stopniowo łagodniejąca, ale wyraźna.
Kąt stawu biodrowego. 115°, taki sam jak stawu barkowego.
Uda. Mocne i umięśnione.
Kąt stawu kolanowego. 130°, taki sam jak stawu łokciowego.
Kończyna. Długa i potężna.
Staw skokowy. Słabo zaznaczony, o kącie rozwartym 135°. Długość stawu skokowego jest mniejsza niż 1/3 przybliżonej długości pomiędzy końcem stawu, a wysokością psa w kłębie.
Śródstopia. Dobrze zaznaczone.
Stopy. Prawie zajęcze, płaskie, z palcami lekko wysklepionymi i zwartymi. Poduszki twarde i czarne. Pazury wysklepione, twarde i czarne. Błona między palcami niezaznaczona. Szczenięta mogą się rodzić z wilczymi pazurami, które należy usunąć.
CHODY. Sposób poruszania się powinien być zdecydowany i elegancki. W kłusie kończyny tylne prowadzone są nieznacznie szerzej w stosunku do kończyn przednich. Galop jest swobodny, prosty, szybki, z kończynami tylnymi wyraźnie rozstawionymi u nasady, co powoduje, że stawiane są po zewnętrznej stronie kończyn przednich, dając wrażenie jakby pies skakał. Preferowanym krokiem, jak i krokiem roboczym, jest galop.

OKRYWA WŁOSOWA.

Skóra. Elastyczna, bez fałd, twarda, o jasno szarej barwie.
Sierść. krótka i przylegająca do skóry, o długości oscylującej w granicach 1,5 – 3 cm na grzbiecie; podszerstek bardzo delikatny, rzadki i dobrze przylegający do skóry. U odmiany długowłosej, włos może być nieco pofalowany na grzbiecie i o przybliżonej długości przekraczającej 7 cm, w zależności od pory roku, przy czym najdłuższy włos przypada na okres zimowy. Podszerstek jest jednolicie rozmieszczony i dość rzadki. Włos na końcówce ogona, czubkach uszu i tylnych częściach kończyn jest nieco dłuższy.U obu odmian włosa, musi on być gładki, twardy i dość cienki.
Umaszczenie. Jedynym dopuszczalnym umaszczeniem jest czarny w różnych formach nasycenia. Biel dopuszczalna jest jedynie na klatce piersiowej, w kształcie cienkiego krawata zaznaczonego pod szyją oraz na kończynach przednich i tylnych w postaci delikatnych znaczeń na pazurach i końcówkach palców. Umaszczeniem preferowanym jest intensywna czerń.

WZROST I WAGA.

Wysokość w kłębie. Psy: 66 – 73 cm, suki: 62 – 68 cm. Dopuszcza się osobniki o wzroście o 1 cm wyższym lub niższym niż podane powyżej; w takich przypadkach należy jednak obniżyć ocenę.
Waga. Około 40 kg.
WADY. Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
POWAŻNE WADY.
– Psy śliniące się.
– Obcięte kły.
– Uszy zbyt podniesione w stanie spoczynku, zbyt duże, zbyt odstające lub całkowicie przylegające do części twarzowej.
– Część brzuszna zbyt podkasana (zapadnięta).
– Ogon zawinięty, końcówka ogona biała.
– Biała łata na klatce piersiowej przekraczająca 10 cm.
– Wszystkie palce jednej stopy białe.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE.
– Głowa w typie mastifa, bardzo szeroka i ciężka lub charcia – długa i wąska, z ledwo zaznaczonym stopem.
– Trufla nosa różowa lub biała.
– Przodozgryz przekraczający 3 mm.
– Oczy o różnej barwie; oczy wybiegające poza barwę z przedziału od miodowej (nieco rozjaśnione) po barwę chleba świętojańskiego (ciemne); oczy zbyt jasne.
– Uszy kopiowane, sztywne w ruchu lub prawie sztywne w czasie spoczynku.
– Szyja z podgardlem, grubsza w okolicy czaszki niż u nasady, o długości o 10% przekraczającej odległość pomiędzy truflą a oczodołem.
– Tułów zbyt długi lub krótki, wysokość zadu przekraczająca o 3 % wysokość w kłębie.
– Ogon bardzo gruby lub o jednakowej grubości u nasady i na końcówce; zbyt długi tak, że dotyka podłoża; kopiowany lub o długości o 2 cm zbyt krótkiej żeby dosięgnąć do stawu skokowego; obfity frędzel u odmiany krótkowłosej lub brak frędzla u odmiany długowłosej.
– Umaszczenie inne niż czarne lub u psów czarnych, występowanie stopy przedniej lub tylnej o umaszczeniu białym lub innym; osobniki, u których łapy są białe, bez względu na ilość wadliwie umaszczonych kończyn; tułów niecałkowicie czarny (za wyjątkiem klatki piersiowej, pojedynczych włosów na brzuchu, napletku i na końcówce ogona), z plamkami, za które obniżona zostanie ocena, jednak nie jest to wada dyskwalifikująca. Białe włosy powstałe w wyniku pogryzień, wypadków lub innych podobnych uszkodzeń oraz siwizna na pysku pojawiająca się wraz z wiekiem, nie powodują obniżenia oceny. Białe palce nie są wadą dyskwalifikującą o ile ich liczba nie przekracza sześciu, jednakże każdy z nich powoduje obniżenie oceny; występowanie tylko jednego palca o umaszczeniu białym lub innym, na kończynie przedniej, jest wadą dyskwalifikującą.
– Wysokość w kłębie powyżej 74 cm u psów i ponad 70 cm u suk.
– Waga poniżej 30 kg i powyżej 50 kg u samców oraz poniżej 25 kg i powyżej 45 kg u suk; pomimo mieszczenia się w normie wzorcowej, psy zbyt chude, wyraźnie otyłe lub bardzo łękowate (istnieje pewna tolerancja dla u suk ciężarnych).
UWAGA! Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa