Corbin Bleu – Push it to the limit..mp3

 Charakterystyka grup FCI | Historie ras

Jako miejsce powstania terierowatych psów uważa się Wyspy Brytyjskie, a w szczególności Anglię, w której żył wiejski pinczer szorstkowłosy, uważany za przodka większości terierów. Samo zaś słowo „terier” pojawiło się w książce o rasach psów Sopwella-Juliane’e Bernersa z XV wieku. Książka ta opisywała grupę psów myśliwskich zaliczanych do norowców, określanych mianem teroures. Były to dzisiejsze teriery.

Teriery w typie bull

Historia terierów w typie bull, jak i każdego innego „psa bojowego” została zapisana czerwoną farbą. Fascynacja walkami między zwierzętami ludziom towarzyszyła niemal od zawsze. Już człowiek pierwotny rysował na ścianach zakrwawione zwłoki zwierząt, upamiętniając kolejne udane polowanie. Historia terierów typu bull zaczyna się w Anglii na przełomie wieków XVII i XVIII. Tam właśnie wystawianie zwierząt do walki było źródłem utrzymania się wielu ludzi.

Old Tyme Bul Terrier © bulliesofnc.com

Bardzo popularną rozrywką w tamtych czasach, i nie tylko zresztą, był bull bating, czyli szczucie byka z psem. W Anglii rozpoczęto kreowanie specjalnych psów. Tak powstał pierwszy buldog, protoplasta terierów w typie bull. W tamtym okresie przypominał on budową dzisiejszego amstaffa. Było to zwinne zwierze o niesamowitej odwadze, zupełnie niebojące się atakowanego byka. Pies ten musiał posiadać bardzo silne mięśnie szczęki, umożliwiające trzymanie wierzgającej zwierzyny.

Prawdą jest, że teriery w tym typie zostały wyhodowane specjalnie na potrzeby walk, nikt nie myślał o nich jako o zwierzętach domowych. Chciano stworzyć psiego gladiatora. Uzyskano go poprzez skrzyżowanie tępiciela szczurów ze wspomnianym już wcześniej buldogiem. Uzyskano wówczas psa łączącego cechy obu rodzajów – zawziętość i szybkość teriera z siłą i upartością buldoga. Pierwotnie nazywano je bull albo terrierami, dopiero wiele lat później nazwano je bull terrierami. Nazwa american pit bull terriera wywodzi się od ringu, na którym walczył – nosił nazwę właśnie pit, stąd przedrostek w nazwie.

bullterrier w 1916 roku © trahernbt.com

Teriery wysoko- i krótkonożne

Wzmianki o terierach wysoko- i krotkonożnych pojawiły się w publikacjach Turberville’e w 1575 roku i Buffona w XVIII wieku. W tamtych czasach nie istniał jeszcze tak dokładny podział, jaki obserwujemy dzisiaj. Teriery podzielono ze względu na ich użytkowość. Terierem krótkonożnym nazywano te, które były szorstkowłose, odważne, uparte i przeznaczone do wypłaszania i zabijania szkodników i zwierząt mieszkających w norach (stąd nazwa „norowce”). Z kolei wysokonożne to psy gładkowłose z długimi kończynami, które towarzyszyły myśliwym podczas polowań na zwierzynę leśną. Widać więc wyraźnie, że podział ten nijak ma się do tego, który obserwujemy dzisiaj, gdyż dzisiejsze teriery wysokonożne, to psy i szorstkowłose, i długowłose, i krótkowłose.

Na organizowanych w Anglii wystawach psów przez długi czas nie było terierów, nie były one bowiem uznawane za psy rasowe. Dopiero w 1862 roku zaczęto rozróżniać poszczególne rasy terierów i „podnosić je” do rangi psów rasowych. Jako pierwszą rasę z terierów uznano foksteriera, zaś jego szorstkowłosa odmiana pojawiła się na wystawie już cztery lata później.

terier szkocki dawniej © pedigreedogsexposed.blogspot.com

Zdjęcia wielu terierów, które zrobiono w tamtych czasach ostały się do dziś. Przykładem jest chociażby old english terrier (ostatni osobnik został zarejestrowany na wystawie w 1900 roku), wówczas rasa popularna, dziś pies wymarły, uważany za przodka teriera walijskiego. Innym przykładem jest old white english terrier. Był bardzo popularny do czasu, gdy w 1895 roku Kennel Club zakazał kopiowania uszu i ogona u tej rasy. Po tym wydarzeniu zainteresowanie tą rasa bardzo spadło, co prawdopodobnie przyczyniło się do ich wymarcia. Co ciekawe, uważa się, że psy te zostały użyte do stworzenia bullterriera.

Teriery występujące na terenie Anglii były przodkami wielu dzisiejszym rasom terierów, między innymi australijskiemu silky terrierowi, terierowi australijskiemu, a także czeskiemu i japońskiemu.

yorkshire terrier w czasie wojny © huffingtonpost.com

Teriery miniaturowe

Pierwotnym celem, dla którego hodowano miniaturowe teriery było tępienie szkodników w domach. Docierały one tam, gdzie nie mieściły się teriery niskonożne. Różniły się od nich tylko wzrostem, odwagę i zaciętość miały takie same.

Po wojnie, gdy nikt już nie myślał o tępieniu szczurów, rola tych psów jako tępicieli szkodników straciła na znaczeniu. Obecnie nikt już nie myśli o terierach, jako o tępicielach, mało kto pamięta o tym, do czego zostały stworzone. Ich charakter, zadziorność i wszystkie cechy czynią z niego idealnego psa towarzyszącego. Jednakże pod maską uroczego pieska kryje się pogromca szczurów i nie należy o tym zapominać.

© Załoga Chartykasa