Edward Maya ft Eda – Close to you.mp3

   Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

 
© sannas.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 281
WYŻEŁ DUŃSKI (Gammel Dansk Honsehund)
Kraj pochodzenia. Dania
Data publikacji obowiązującego wzorca. 08.01.1998
Użytkowanie: wszechstronny pies myśliwski, szczególnie przydatny w polowaniach na ptactwo.
Klasyfikacja FCI. Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ kontynentalny. Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY. Początek rasy sięga 1710 roku, kiedy Morten Bak, żyjący w Glenstrup niedaleko miast Randers i Hobro, stworzył pierwsze 8 pokoleń poprzez skrzyżowanie psów cygańskich z lokalnymi psami farmerskimi; powstała w ten sposób czysta rasa dereszowatych białych i brązowych psów nazwanych psami Baka lub wyżłami staroduńskimi. Miejscowi rolnicy nazywali swoje psy „Bloodhounds”, ale bardziej prawdopodobne jest, że były potomkami psów gończych pochodzących głównie od Psów Świętego Huberta (Bloodhounds). Prawdopodobne jest również to, iż psy Cyganów pochodziły od hiszpańskich wyżłów i innych ras gończych podobnych wyżej wspomnianym, które w różny sposób przyczyniły się do powstania wyżła staroduńskiego.
WYGLĄD OGÓLNY. Pies średniego wzrostu, prostokątnej i silnej budowy. Jedną z najbardziej istotnych cech tej rasy jest wyraźna różnica między psem a suką: samiec jest potężny i solidnie zbudowany; suka jest lżejsza, kapryśna i pełna temperamentu.
WAŻNE PROPORCJE. Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 8 : 9.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT. Sprawia wrażenie psa spokojnego i zrównoważonego. Podczas polowania porusza się raczej powoli, zawsze utrzymując kontakt z myśliwym; spełnia się w roli wyżła bez tworzenia niepotrzebnego niepokoju w polu.

GŁOWA.
Krótka i obszerna, bez wyraźnego przełomu czołowo-nosowego (stopu). Guzowatość potyliczna uwydatniona i wyraźnie łukowata.
Czaszka wystarczająco obszerna i wyraźnie zaokrąglona.
Stop niewyraźny.
Nos wierzchołek nosa mięsisty, silnie zaznaczony, z szeroko rozwartymi nozdrzami; koloru od ciemnego do jasnowątrobianego.
Kufa grzbiet nosa szeroki.
Fafle zwisające mocno od wierzchołka nosa i przykrywające żuchwę. Zwisające wargi nadają głowie charakterystyczną głębię.
Uzębienie potężne szczęki z regularnym zgryzem nożycowym. Wymagane pełne uzębienie.
Policzki dobrze zaznaczone, głębokie, bardzo umięśnione.
Oczy średniej wielkości, nie za głęboko osadzone i niewyłupiaste. Pożądane ciemnobrązowe; lekko opadająca dolna powieka jest tolerowana, lecz nie powinna być faworyzowana.
Uszy raczej nisko osadzone; szerokie i zaokrąglone na końcach płaty ucha powinny równać się 2/3 długości kufy. Przednia strona ucha wisząca stosunkowo blisko policzka.
SZYJA. Umięśniona i mocno pokryta sierścią; podgardle jest uznawane za cechę charakterystyczną dla rasy, lecz nie może być zbyt wydatne.

TUŁÓW.

Kłąb to najwyższy punkt linii grzbietu, dobrze zaznaczony i opadający nieznacznie w stronę zadu.
Grzbiet silny i mocno umięśniony.
Lędźwie krótkie, szerokie, silnie związane i umięśnione.
Zad obszerny, niezbyt krótki, opadający nieznacznie w kierunku ogona.
Klatka piersiowa głęboka (szczególnie u psów), szeroka, ani niepłaska, ani niebeczkowata; mostek sięgający do łokci; dobrze rozwinięte przedpiersie bardzo pożądane; żebra dobrze wysklepione i zachodzące daleko do tyłu.
OGON. Osadzony raczej wyżej niż za nisko, silny u nasady, zwężający się ku końcowi. Niekopiowany. Średniej długości, sięgający niemal do stawu skokowego; noszony naturalnie nisko.

KOŃCZYNY
.
Kończyny przednie silne, proste i równoległe.
Barki płaskie przy klatce piersiowej, o silnej muskulaturze widocznej w pozycji statycznej i podczas ruchu.
Ramiona optymalnej długości, silnie umięśnione.
Łokcie przylegające do tułowia, jednakże nieskierowane, ani do wewnątrz, ani na zewnątrz, ustawione raczej z tyłu. Dobre kątowanie pomiędzy ramieniem, a przedramieniem.
Przedramiona proste, o potężnej muskulaturze i mocnym kośćcu.
Nadgarstki silne.
Śródręcza lekko pochylone w stosunku do przedramienia.
Łapy silne i mocne, wygięte, z jędrnymi opuszkami.
Kończyny tylne Widziane od tyłu są proste i równolegle ustawione. Dobrze kątowane i o mocnym kośćcu.
Uda umięśnione, optymalnie długie i szerokie. Dobre kątowanie pomiędzy miednicą, a udem.
Stawy kolanowe silne, dobrze kątowane.
Podudzia optymalnie długie, umięśnione.
Stawy skokowe silne i mocne.
Śródstopia dobre kątowanie pomiędzy podudziem, a śródstopiem.
Stopy silne i mocne, łukowate, z twardymi opuszkami.
CHODY. Zasięg kroków tylnych kończyn z dobrym wyprowadzeniem odpowiadający zasięgowi kończyn przednich. Dobre, wysokie noszenie głowy.

OKRYWA WŁOSOWA.

Skóra niezbyt cienka, dość napięta i dopasowana na tułowiu i kończynach; na głowie i szyi bardziej luźna, kształtująca podgardle i załamana w kącikach fafli.
Sierść krótka i gęsta, nieco twarda w dotyku, całkowicie pokrywająca ciało.
Umaszczenie białe z brązowymi znaczeniami, z kilkoma dużymi lub wieloma małymi, brązowymi łatami. Preferowany odcień od średniego do ciemnego brązu.

Wysokość w kłębie.
Psy: 54 – 60 cm, preferowana wysokość powyżej 56 cm, suki: 50 – 56 cm, preferowana wysokość powyżej 52 cm
Waga. Dojrzały pies: 30 – 35 kg, dojrzała suka: 26 – 31 kg
WADY. Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
UWAGA!Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa