Antonia – Marionette.mp3
   Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


©
amanito.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 99
WYŻEŁ WEIMARSKI (Weimaraner)
Kraj pochodzenia. Niemcy
Data publikacji obowiązującego wzorca. 27.02.1990
Użytkowanie. Wszechstronny pies myśliwski, pies wystawiający.
Klasyfikacja FCI. Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ kontynentalny. Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY. Jest wiele różnych teorii dotyczących pochodzenia wyżła weimarskiego. Pewne jest tylko tyle, że wyżeł weimarski, który miał domieszkę krwi psa tropiącego typu „Leithund”, występował w rejonie Weimaru już w pierwszym trzydziestoleciu XIX wieku. W połowie XIX wieku, zanim rozpoczęto hodowlę w czystości rasy, psy te znajdowały się głównie w rękach profesjonalnych myśliwych i hodowców zwierząt w Niemczech centralnych, głównie w okolicach regionu Weimaru i Turyngii. Kiedy zmniejszyło się zapotrzebowanie na psy tropiące, skrzyżowano je z psami typu „Hühnerhund”. Od roku 1890 prowadzono dalszą hodowlę w oparciu o ten typ krzyżówki, połączoną z wpisami do ksiąg hodowlanych. Na przełomie XIX i XX wieku obok wyżłów  weimarskich krótkowłosych zaczęły pojawiać się osobniki długowłose. Od chwili założenia  pierwszych ksiąg hodowlanych wyżeł weimarski hodowany był praktycznie w czystości rasy, w zasadzie wolny od domieszek krwi innych ras, przede wszystkim pointera. Z tego względu też uważa się, że wyżeł ten jest jedną z najstarszych odmian wyżłów niemieckich, która utrzymywana jest w czystości rasy od około 100 lat.
WYGLĄD OGÓLNY. Średniej do dużej wielkości pies myśliwski. Budowa typowa dla psa pracującego, o pięknych kształtach, sucha, muskularna. Wyraźne cechy płci.
WAŻNE PROPORCJE. Długość ciała do wysokości w kłębie: 12 : 11. Proporcje głowy: trzewioczaszka nieco dłuższa od mózgoczaszki (mierzonej od stopu do guza potylicznego). Kończyny przednie: odległość od łokcia do środka śródręcza mniej więcej równa odległości od łokcia do kłębu.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT. Wszechstronny, zrównoważony pies myśliwski z dużą pasją, łatwy do szkolenia. Wytrwały w systematycznym okładaniu pola, jednak nie nadmiernie żywiołowy. Bardzo dobry „wiatr”. Pies cięty w stosunku do drapieżników i innej zwierzyny, dobry pies stróżujący, jednak nie wykazujący nadmiernej agresji. Niezawodny w polu, jak i w wodzie.
Wykazuje skłonność do pracy po strzale.

GŁOWA.

Czaszka w harmonii z wielkością psa i trzewioczaszką. Szersza u samców niż u suk, jednakże u obu płci zachowane dobre proporcje pomiędzy szerokością mózgoczaszki, a długością całej głowy. Występuje bruzda czołowa. Guz potyliczny słabo lub umiarkowanie rozwinięty. Łuki jarzmowe dobrze rozwinięte.
Stop wyjątkowo słabo zaznaczony.
Nos duży, wystający ponad żuchwę. Koloru ciemnocielistego, przechodzącego stopniowo w szary.
Kufa długa i, szczególnie u samców, silna, sprawiająca wrażenie kanciastej. Żuchwa i szczęka tak samo silne. Grzbiet nosa prosty, często lekko wypukły, nigdy wklęsły.
Fafle niezbyt obfite, od wewnątrz koloru ciemnocielistego (tak jak i podniebienie). Słabo zaznaczone kąciki warg.
Uzębienie szczęka i żuchwa silne, uzębienie kompletne, regularne, mocne. Zgryz nożycowy.
Policzki muskularne, dobrze zaznaczone. Zdecydowanie sucha głowa.
Oczy koloru od jasno do ciemnobursztynowego, o inteligentnym wyrazie, błękitne u szczeniąt. Okrągłe, osadzone lekko skośnie. Powieki dobrze przylegające.
Uszy. płaskie, szerokie i stosunkowo długie, sięgające mniej więcej kącika warg. Osadzone wysoko i wąsko, zaokrąglone na końcach, pofałdowane. Gdy pies jest czujny i nasłuchuje, są zwrócone lekko do przodu.
SZYJA. O szlachetnym wyglądzie i sposobie noszenia. Muskularna, prawie okrągła, nie za krótka, sucha. Silniejsza bliżej łopatek, harmonijnie łącząca się z górną linią ciała i klatką piersiową. Jej górna linia widoczna z profilu lekko wygięta.

TUŁÓW.

Linia górna od szyi, poprzez dobrze zaznaczony kłąb, przechodzi stopniowo w stosunkowo długi, mocny, dobrze związany grzbiet.
Kłąb wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet zwarty, muskularny, prosty. Linia grzbietu nie może wznosić się ku tyłowi. Nieco dłuższy grzbiet nie jest wadą, lecz cechą charakterystyczną rasy.
Zad długi, umiarkowanie ścięty.
Klatka piersiowa silna, lecz nie przesadnie szeroka, sięgająca prawie do łokci, dostatecznie długa. Dobrze wysklepiona, o długich żebrach, nie beczkowata. Przedpiersie dobrze rozwinięte.
Linia dolna i brzuch lekko wznosząca się ku tyłowi, brzuch niepodkasany.
OGON. Osadzony nieco niżej niż u innych porównywalnych ras. Mocny, dobrze owłosiony. Gdy pies jest w stanie spoczynku, opuszczony w dół, w czasie podniecenia, czy pracy noszony poziomo lub wyżej.

KOŃCZYNY.

Kończyny przednie wysokie, suche, proste i równoległe, ale nie rozstawione szeroko.
Łopatki długie, ukośnie ułożone, dobrze umięśnione. Dobre kątowanie stawu barkowego.
Ramiona ukośne, dostatecznie długie i silne.
Łokcie swobodne, ustawione równolegle do osi ciała. Nie wystające, ani nie wciśnięte.
Przedramiona długie, prosto ustawione.
Stawy nadgarstkowe mocne, sprężyste.
Śródręcza suche, ustawione lekko ukośnie.
Łapy przednie ustawione prosto w stosunku do osi ciała. Palce zwarte, wysklepione. Dłuższe palce środkowe nie są wadą, lecz cechą charakterystyczną rasy. Pazury koloru od jasno- do ciemnoszarego. Poduszki dobrze pigmentowane, twarde.
Kończyny tylne wysokie, suche, dobrze umięśnione. Ustawione równolegle, ani za szeroko, ani za wąsko.
Uda dostatecznie długie, silne, muskularne.
Kolana mocne, sprężyste.
Podudzia długie, z dobrze widocznym ścięgnem.
Stawy skokowe mocne, sprężyste.
Śródstopia suche, ustawione prawie pionowo.
Łapy tylne zwarte i silne, bez wilczych pazurów, reszta odpowiada łapom przednim.
CHODY. Swobodne i wydajne, kończyny przednie i tylne w ruchu równoległe. W galopie krok długi. W kłusie linia grzbietu prosta. Inochód niepożądany. Ruch we wszystkich rodzajach wydajny i płynny.

OKRYWA WŁOSOWA.

Skóra: mocna, dobrze, lecz nie nadmiernie przylegająca.
Odmiana krótkowłosa. Włos krótki (ale dłuższy i bardziej gęsty niż u porównywalnych ras), mocny, bardzo gęsty, gładko pokrywający ciało. Bez lub z nieznaczną ilością podszerstka.
Odmiana długowłosa. Włos miękki, długi, z podszerstkiem lub bez niego. Prosty lub lekko falujący. Długa, falująca sierść dopuszczalna u nasady uszu. Na końcach uszu dopuszczalna sierść aksamitna. Sierść powinna mieć długość 3 – 5 cm, zaś pod szyją, na przedpiersiu i brzuchu powinna być jeszcze dłuższa. Wyraźne frędzle i portki, skracające się ku dołowi. Na ogonie wyraźne pióro. Włosy pomiędzy palcami. Owłosienie na głowie nieco krótsze.
Umaszczeniesrebrne, sarnie, mysioszare, jak i wszystkie pośrednie odcienie. Głowa i uszy zwykle nieco jaśniejsze. Białe znaczenia dopuszczalne jedynie na klatce piersiowej i palcach. Czasami ciemniejsza, mniej lub bardziej wyraźna pręga na grzbiecie. Psy mające znaczenia koloru czerwono-żółtego mogą otrzymać ocenę jedynie dobrą. Brązowe znaczenia są poważną wadą.

Wysokość w kłębie. Psy: 59 – 70 cm (idealnie: 62 – 67 cm), suki: 57 – 65 cm (idealnie: 59 – 63 cm)
Waga. Psy: ok. 30 – 40 kg, suki: ok. 25 – 35 kg
WADY. Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
POWAŻNE WADY.
– Odstępstwa od typowej dla rasy budowy, nietypowe cechy płciowe.
– Znaczne odstępstwa od wzrostu, nieprawidłowe proporcje.
– Trzewioczaszka: znaczne odstępstwa np.: zbyt duże fafle, krótka lub spiczasta kufa.
– Uzębienie: brak więcej niż dwóch P1 lub M3.
– Oczy: nieznaczne wady oczu oraz powiek.
– Uszy: zdecydowanie za długie lub za krótkie, niepofałdowane.
– Szyja: duże odchylenia od pożądanego kształtu i muskulatury.
– Grzbiet: niezwiązany, luźny, karpiowaty lub łękowaty, przebudowany zad.
– Klatka piersiowa, brzuch: beczkowata, zbyt płytka lub zbyt krótka klatka piersiowa. Podkasany brzuch.
– Znaczne anomalie w budowie kończyn, np.: nieprawidłowe
kątowanie, odstające łokcie, luźne palce.
– Krowie lub beczkowate ustawienie kończyn.
– Nieprawidłowy, mało swobodny ruch, inochód.
– Poważne wady dotyczące skóry, np.: skóra zbyt delikatna lub zbyt gruba.
– Pośredni rodzaj sierści pomiędzy dopuszczalnymi przez wzorzec.
– Brak dłuższej sierści (frędzli) na uszach lub na brzuchu u odmiany długowłosej. Wełnista sierść u wyżłów krótkowłosych lub kręcona u długowłosych.
– Umaszczenie o innym odcieniu niż szary, np. żółtym lub brązowym. Ciemnobrązowe podpalanie.
– Duże odchylenia od wagi lub wzrostu, np. wzrost o 2 cm wyższy lub niższy niż podany we wzorcu.
– Nieznaczne wady charakteru.
– Inne poważne odstępstwa od wzorca.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
– Wady charakteru, np.: bojaźliwość, nerwowość.
– Zupełnie nietypowa, zbyt lekka lub zbyt ciężka budowa.
– Niezachowane proporcje, nieharmonijna budowa.
– Zupełnie nietypowa głowa, np.: typu buldoga.
– Trzewioczaszka: zupełnie nietypowa, np.: wklęsły grzbiet nosa.
– Uzębienie: przodozgryz, tyłozgryz, braki w uzębieniu większe niż podane w wadach poważnych.
– Oczy: entropium, ektropium.
– Uszy: zupełnie nietypowe, np.: odstające na boki.
– Bardzo obwisłe podgardle.
– Grzbiet: bardzo łękowaty lub karpiowaty. Zad mocno przebudowany.
– Klatka piersiowa, brzuch: zdecydowanie beczkowata lub nieprawidłowo modelowana.
– Kończyny: rachityczne lub nieprawidłowo zbudowane.
– Chroniczna kulawizna.
– Nieprawidłowy, bardzo krótki, związany krok.
– Zniekształcona, źle uformowana skóra.
– Częściowy lub zupełny brak sierści.
– Białe znaczenia poza klatką piersiową lub łapami.
– Umaszczenie inne niż szare. Brązowe znaczenia.
– Wzrost zdecydowanie za niski lub za wysoki.
– Inne odchylenia od wzorca. Choroby dziedziczne, np.: epilepsja.
Wszystkie psy wykazujące fizyczne lub psychiczne anomalie powinny być dyskwalifikowane.
UWAGA! Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa