Big Time Rush – Oh yeah.mp3
  Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci

© ai-shuu.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 95
EPAGNEUL BRETON (Epagneul Breton)
Kraj pochodzenia. Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca. 13.03.2001
Użytkowanie. Wyżeł, szczególnie do pracy w polu.
Klasyfikacja FCI. Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ spaniela. Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY. Pochodzi z Francji, dokładniej z centrum Bretanii. Aktualnie, liczbowo, pierwsza rasa wyżłów we Francji. Najprawdopodobniej jeden z najstarszych psów typu spaniel, ulepszany od początku XX wieku poprzez różne krzyżówki i selekcje. Projekt wzorca dla rasy powstały w Nantes
w 1907 roku, został przedstawiony i przyjęty podczas pierwszego Zgromadzenia Plenarnego Klubu w Loudeac (Cotes du Nord) 7 czerwca 1908 roku.
WYGLĄD OGÓLNY. Najmniejszy z wyżłów. Spaniel Bretoński jest wyżłem o krótkim ogonie lub bez. Harmonijnie zbudowany na solidnym, niegrubym kośćcu. Całość zwarta i muskularna na plecach, jednak bez ociężałości, jest dość elegancki. Pies jest silny i mocny, ma bystre spojrzenie i inteligentny wygląd. Pełen energii, którą zachował w drodze ewolucji i otrzymał przy ujednolicaniu tej rasy.
WAŻNE PROPORCJE. Czaszka dłuższa niż grzbiet nosa w stosunku 3 : 2. Całość głowy proporcjonalna do ciała. Głębokość klatki piersiowej równa jest połowie wysokości w kłębie. Pies może być wpisany w kwadrat.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT. Pies przystosowuje się do każdego środowiska, towarzyski, inteligentny i uważny, zrównoważony umysłowo. Wyróżniający się w tropieniu, chodach, zmyśle węchu, rozległości przeszukiwań, spontaniczności i trzymania postawy, poddający się szkoleniu.
GŁOWA. Dobrze rzeźbiona. Skóra dobrze przylegająca.
Mózgoczaszka lekko zaokrąglona zarówno widziana z profilu, jak i od przodu. Widziane z góry strony boczne są lekko wypukłe. Linie czaszkowo- przednie są równoległe. Szerokość czaszki mierzona między łukami policzkowymi jest niższa od jej długości.
Nos. Nozdrza szerokie, wilgotne i dobrze otwarte, w kolorze jak szata, jak brzegi powiek i naturalne otwory.
Grzbiet nosa prosty, strony boczne kufy są prawie równoległe
Fafle z obszernej skóry, dosyć cienkie i dobrze przylegające. Żuchwa dyskretnie zamaskowana przez fafle. Całość bez odbarwień.
Szczęki/zęby. Uzębienie dobrze osadzone, kompletne i zdrowe. Zgryz nożycowy.
Policzki mało wydatne, skóra dobrze przylegająca.
Oczy lekko ukośne. O inteligentnym wyrazie, łagodne, lekko zaokrąglone, nie kuliste, z cienkimi i dobrze przylegającymi powiekami, dobrze ubarwione. Tęczówka podobnego koloru co szata, najlepiej ciemniejsza.
Uszy przyczepione wysoko, trójkątne, dosyć szerokie, raczej krótkie (wyciągnięte do przodu, końcówki małżowin usznych sięgają stopu). Częściowo pokryte sfalowaną sierścią szczególnie w części wyższej, końcówki pokryte krótką sierścią. Zawsze się ruszają, kiedy osobnik jest uważny lub w akcji.
SZYJA. Średniej długości i dobrze umięśniona, w formie stożka ściętego i lekko zarysowana, ale nigdy zaokrąglona. Dobrze odseparowana od łopatek, bez podgardla.

TUŁÓW.

Linia grzbietu prosta aż do lędźwi i początku zadu.
Kłąb mało uwydatniony.
Grzbiet prosty, krótki.
Mostek szeroki i trochę odchylony do tyłu. Tylne boki długie i szczupłe.
Brzuch lekko podniesiony.
Boki trochę podniesione i trochę rozległe.
OGON. Osadzony wysoko, noszony poziomo lub lekko opadający, często pies merda nim, kiedy jest czymś zainteresowany lub coś robi. Spaniel ten może urodzić się bez lub ze szczątkowym ogonem. Jeśli ogon jest kopiowany, idealna długość wynosi 3-6 cm, nie powinien przekraczać 10 cm.

KOŃCZYNY.

Kończyny przednie pionowe. Stawy sprężyste i mocne.
Bark ruchliwy, długi (30% wysokości kłębu), dobrze przyczepiony i z grubymi mięśniami. Jego nachylenie jest typowe dla psów galopujących, zawiera się między 55 a 60 stopni do horyzontalnej. Wierzchołki łopatek oddalone są o 5 cm.
Ramię szerokie, grube z uwidocznionymi mięśniami. Jego długość jest nieznacznie dłuższa od długości barku. Kąt łopatkowo-ramienny zawiera się między 115 a 120 stopni.
Przedramię dobrze umięśnione. Jego długość jest nieco większa od długości ramienia. Jego ustawienie powinno być prawie pionowe.
Śródręcza mocne, zachowujące jednak giętkość, lekko pochylone (ich ustawienie zawiera się między 10 a 15 stopni odchylenia w pionie).
Łapy przednie raczej okrągłe, palce zwarte, poduszki zamknięte, pazury krótkie.
Kończyny tylne pionowe, patrząc od tyłu równoległe.
Uda szerokie z grubymi uwidocznionymi mięśniami. Ukośne, w stosunku do pionu ustawione między 70, a 75 stopni.
Podudzia długości nieco większej niż uda, uwidocznione umięśnienie. Szersze w wyższej części. Kąt udowo-goleniowy ma prawie 130 stopni.
Staw skokowy wąski, z widocznymi ścięgnami.
Śródstopia silne, widziane z profilu są bliskie pionu.
Łapy tylne dłuższe niż przednie, zachowują jednak te same cechy.
CHODY. Poszczególne ruchy są łatwe, ale silne, regularne i żywe. Kończyny przemieszczają się równo w linii bez przesadzonych wahań pionowych ciała i bez kołysań, linia grzbietu zostaje zamknięta. Galop jest ruchem podstawowym w terenie, wykrok jest szybki o średniej rozpiętości, tylne kończyny nie są odrzucane do tyłu (galop uporządkowany).

OKRYWA WŁOSOWA.

Skóra cienka, przylegająca i dobrze pigmentowana.
Sierść powinna być cienka, niejedwabista, gładka lub lekko odstająca od ciała. Nigdy kręcona. Bardzo krótka na głowie i stronach wewnętrznych kończyn. Strony tylne kończyn pokryte frędzlami, które stają się coraz rzadsze, aż do łap.
Umaszczenie. Szata biała i pomarańczowa, biała i czarna, biała i brązowa, o nieregularnych plamach. Szata srokata, albo dereszowata, czasami cętkowana na grzbiecie nosa, faflach i kończynach. Również ze znaczeniami podpalonymi (płowe, pomarańczowe albo ciemne), na grzbiecie nosa, na faflach, nad oczami i na kończynach, na piersi, nad osadzeniem ogona u trzykolorowych. Wąska strzałka na głowie jest pożądana przy każdym umaszczeniu. Umaszczenie jednokolorowe nie jest dopuszczalne.

Wysokość w kłębie.
Psy: 49 – 50 cm, suki: 48 – 49 cm
WADY. Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
– Charakter: nieśmiały, uciekające spojrzenie.
– Linie głowy: lekko rozchodzące się.
– Nos: nieznaczne ślady depigmentacji. Wnętrze nozdrzy odbarwione.
– Uzębienie: zgryz cęgowy. Zęby źle osadzone.
– Grzbiet nosa: gruby, nie dość lub za bardzo opuszczony.
– Oczy: gałkowate, migdałowe lub okrągłe.
– Uszy: za nisko osadzone, wąskie przy osadzeniu.
– Grzbiet: łękowaty albo karpiowaty.
– Zad: za wąski, ścięty.
– Brzuch: o dużej objętości, szczupły jak u charta.
– Stopy: spłaszczone, za długie lub za okrągłe.
– Szyja: za krótka i gruba, lekkie podgardle.
– Lędźwie: długie, wąskie i słabe.
– Barki: za wklęsłe, często połączone ze słabymi lędźwiami, za krótkie.
– Kończyny: słaby kościec. Niezwiązane łokcie. Łapy skierowane na zewnątrz.
– Sierść: krótka na tułowiu.
POWAŻNE WADY.
– Zachowanie: flegmatyczny temperament.
– Czaszka: łuki policzkowe za bardzo wystające. Wyraźny stop, łuki brwiowe za bardzo wystające.
– Oczy: jasne, złośliwe spojrzenie.
– Szyja: za długa. Wyraźne podgardle.
– Ruch: skrępowane ruchy.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE.
– Negatywne cechy charakteru: agresywny, tchórzliwy.
– Brak typu płci.
– Wady powiek: entropium, ektropium.
– Szczęka: wystająca.
– Uzębienie: braki P1 i M3 nie mają znaczenia. Dopuszcza się brak dwóch P2, albo jednego P2 i jednego P3. Wszystkie inne ubytki prowadzą do dyskwalifikacji.
– Depigmentacja nosa i powiek.
– Obecność wilczych pazurów.
– Poważne anomalie morfologiczne.
UWAGA!Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa