Sylwia Grzeszczak ft Liber – 180 stopni.mp3
  Historie ras

Mówi się, że w Walii krótkonożne psy o wydłużonej sylwetce i dużych, stojących uszach były od zawsze. Na południu wołano na nie „ci-Sodli” czyli „szczypacze”, co idealnie oddaje ich technikę pasienia – corgi podgryzają bowiem pęciny pasionych zwierząt, zaś na północy, dokładniej rzecz biorąc w Cardiganshire, wołano na nie „ci-Llathaid”, czyli „długi na jard”, tak długi bowiem powinien być corgi (jard = 0,9144 metra).

Walijczycy bardzo starali się kultywować swoją odrębność narodową i izolowali się od reszty Anglii, także przez długi czas walijskie psy były po prostu walijskimi kundlami, bez typowego rysu rasowego. Pierwsze wzmianki historyczne dotyczące corgi pochodzą z roku 920. Z tego okresu wywodzi się wydany przez władcę Walii, Hywla Dda, Kodeks Praw, regulujący życie w państwie. Głosił on, iż każdy, kto dopuści się zabicia wyszkolonego psa pasterskiego, będzie musiał zapłacić równowartość wołu, a w tamtych czasach było to bardzo dużo, zaś woły były bardzo cenionymi i drogimi zwierzętami, nie każdy mógł sobie na niego pozwolić.

 

pembroke welsh corgi

Te wysoko cenione psy nazywano wówczas walijskim mianem „cur” (tażke w formie „cor”, co było starym celtyckim określeniem psa. Z czasem zaczęto stosować określenie „cur-gi”, znaczące m”mały pies”, które stało się obowiązującą nazwą rasy. Corgi od zawsze służyły przede wszystkim do przepędzania bydła i koni, lecz w praktyce były psami do wszystkiego, pilnowały gospodarstw, zaganiały ptactwo, a nawet brały udział w polowaniu. Psami do towarzystwa stały się dużo później.

Co ciekawe, uważa się, że corgi i pembroke nie są ze sobą zbyt blisko spokrewnione, a ich dokładnie pochodzenie nie jest do końca znane. Uważa się, że cardigany są spokrewnione z przodkami jamników i to one, jako pierwsze przybyły na Wyspy Brytyjskie. Z kolei, jeśli chodzi o pembroki, kynolodzy nie mogą zdecydować, czy do powstania pembroków przyczyniły się przywiezione przez Wikingów vastgotaspets, czy to raczej szpice Gotów mają w swoich żyłach krew corgich. Wiadomo na pewno, że w ich żyłach płynie krew szpiców, nie wiadomo tylko jakich dokładnie.

Dla świata kynologicznego psy te zaistniały jednak dopiero na początku XX wieku, czyli prawie 1000 lat później! Pierwszy klub rasy powstał dopiero w roku 1925 roku. Oficjalnie na wystawie pojawiły się trzy lata później na wystawie Crufta. Początkowo nie wychwytywano różnic pomiędzy nimi i traktowano je jako jedną rasę, mającą dwie odmiany, różniące się ogonem. Kiedy rodził się miot, szczenięta bez ogonów były pembrokami, zaś ogoniaste cardiganami. Jako dwie oddzielne rasy uznano je w 1934 roku.

 

cardigan welsh corgi

Welsh corgi pembroke zrobiły w Anglii błyskawiczną karierę i zostały rozsławione na cały świat dzięki królowej Elżbiecie II, która dostała takiego psa w prezencie (w czasach, gdy była następczynią tronu i księżniczką Walii) i pokochała je tak bardzo, że psy tej rasy towarzyszą jej do dziś. Do wczesnych lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia pembroke były zdecydowanie bardziej popularne od cardiganów, które w Wielkiej Brytanii były dużo mniej liczne. Zmiana nastąpiła wraz z wprowadzaniem przez kolejne kraje zakazu cięcia ogonów. Zakaz ten zniechęcił wielu hodowców, którzy nie mogli znieść wysoko zadartej kity pembroka i albo całkiem zrezygnowali z hodowli, albo przerzucili się na cardigany. W ciągu ostatnich dwudziestu lat cardigany zyskiwały coraz większe grono miłośników i wyszły z cienia swoich kuzynów, stając się bardzo lubianą i popularną rasą.

Do Polski pierwsze pembroki przybyły już w 1979 roku, sprowadzone z Niemiec. Obecnie rodzi się przeciętnie 10 miotów tych psów rocznie. Co więcej, polskie corgi przyczyniły się ro zapoczątkowania i rozwoju hodowli na Litwie, Łotwie, w Danii, Finlandii i Włoszech. Z cardiganami sprawa wyglądała nieco inaczej. Przybył do kraju 10 lat później, lecz prawdziwy rozwój ich hodowli rozpoczął się dopiero po 2000 roku, kiedy zyskały większą ilość wielbicieli.

© Załoga Chartykasa