Jordin Sparks ft Chris Brown – No air.mp3
Psychika

 

W naszym świecie nadpobudliwość znana jest jako ADHD czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi(Attention Deficit Hyperactivity Disorder). Mówiąc prostszym językiem, nadpobudliwość sprawia, że pies nie może usiedzieć w miejscu, a na dodatek ma problemy ze skupieniem uwagi na przewodniku bądź konkretnym przedmiocie.Jeśli zauważysz, że twój pies jest praktycznie w ciągłym ruchu i nie potrafi przez dłuższą chwilę ustać w miejscu, możliwe, że masz do czynienia z objawem nadpobudliwości. O takich psach mówi się często, że są” hiperaktywne” i „wszędzie ich pełno”. W jednej chwili stoi przed tobą, w następnej jest dwadzieścia metrów dalej, goniąc za czymś. Innymi objawami zaburzenia są między innymi ciągła zabawa, bieganie i skakanie bez odpoczynku (wrażenie, że pies się w ogóle nie męczy). Taki pies bo często szczeka, zazwyczaj zupełnie bez powodu, gryzie i szarpie różne rzeczy, podgryza ręce właściciela lub bawiących się z nim osób. Jeśli nadpobudliwego psa zostawimy samego w domu, zacznie on demolować dom z racji tego, że nie może sobie znaleźć zajęcia, a cały czas musi coś robić. Ponadto ma niewielką tolerancję na bodźce zewnętrzne (mało do niego dociera) oraz krótko śpi.

Co ciekawe, nadpobudliwość, która nie jest kontrolowana i powstrzymywana, może z czasem przejść w agresję ze strachu lub inne stany lękowe. Dlatego tak ważne jest, aby starać się wyleczyć to zaburzenie, gdyż pies, który ze strachu staje się agresywny, staje się także nieobliczalny.

Na myśl przychodzi jednak pytanie, skąd bierze się ta cala nadpobudliwości? Otóż o tym, czy pies będzie nadpobudliwy decyduję przede wszystkim warunki, w jakich żyje szczenię w pierwszych dwunastu tygodniach życia. Ponadto bardzo często też zbyt wczesne odstawienie szczenięcia od matki. Nie wolno odstawiać szczenięcia wcześniej niż po ukończeniu szóstego tygodnia życia, ponieważ pomiędzy czwartym, a szóstym tygodniem, matka uczy szczenięta samokontroli oraz określonych zachować, których później już się nie nauczą. Szczenię może stać się nadpobudliwe także wtedy, gdy matka jest w stosunku do niego zbyt pobłażliwa, jest izolowane od reszty rodziny, a jego socjalizacja przebiega w sposób nieprawidłowy. Główni chodzi tutaj o brak kontaktu ze światem zewnętrznym, z innymi psami lub częste zamykanie w kojcu w okresie szczenięctwa. Właśnie dlatego tak ważna jest prawidłowa socjalizacja!

Aby wyleczyć psa z tego typu zaburzeń, należy udać się do specjalisty w psychologii zwierząt lub do behawiorysty. Leczenie to ma na celu nauczenie psa kontrolować swoje naturalne pobudzenie, a w rezultacie wyciszyć go i „uspokoić”. Ważną częścią leczenia jest nagradzanie psa za zachowywanie spokoju. Jeśli widzisz, że twój pies jest spokojny i udaje mu się przez dłuższą chwilą zatrzymać na czymś wzrok – n a t y c h m i a s t go nagradzaj! Możliwe też, że konieczne będzie podawanie leków uspokajających lub wyciszających.

Jeśli nie chcemy trafić na nadpobudliwego psa, starannie wybierajmy hodowlę! Problem nadpobudliwości to przede wszystkim zła socjalizacja i zbyt szybkie odstawienie od matki. To z kolei jest charakterystyczne dla nieodpowiednich hodowców. Idąc tym tropem dojdziemy do pseudohodowli. Biorąc psa z pseudohodowli, masz około 80% szans, że stanie się on nadpobudliwy, a ty wydasz spore sumy na porady u specjalistów.

© Załoga Chartykasa