Enrique Iglesias – Dirty Dancer.mp3
Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


© badi89.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 98
WYŻEŁ NIEMIECKI SZORSTKOWŁOSY (Deutsch Drahthaar)
Kraj pochodzenia: Niemcy
Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.10.2000
Użytkowanie: zgodne z postawionym celem, którym było stworzenie wszechstronnego psa myśliwskiego, wyżeł szorstkowłosy wyposażony jest we wszystkie cechy potrzebne do pracy w polu, w lesie oraz na terenach podmokłych, przed i po oddaniu strzału.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ kontynentalny. Próby pracy wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
Wyżeł niemiecki szorstkowłosy jest psem wystawiającym o sierści twardej, „druciastej”. Początek hodowli tej rasy datuje się na koniec XIXego wieku (Gryfon Korthalsa); na początku XX-ego wieku, zgodnie z planem stworzonym przez Siegfrieda Hegewalda, Barona Zedlitz i Neukirch, dokonywano selekcji w jasno określonym celu, a mianowicie, by stworzyć rasę niemieckich psów myśliwskich szorstkowłosych, skutecznych i o silnym charakterze. Zgodnie z zasadą „skuteczność decyduje o typie” oraz ściśle przestrzegając zachowania pełnej swobody działań hodowców, wychodząc od najlepszych egzemplarzy ras szorstkowłosych (pudelpointer, gryfon Korthalsa, wyżeł niemiecki ostrowłosy) i dokonując krzyżówek z wyżłem niemieckim krótkowłosym szybko uzyskano psa myśliwskiego, charakteryzującego się szatą odporną na złą pogodę oraz wszechstronnością zastosowań we wszystkich dyscyplinach łowieckich. Dzięki swym cechom wyżeł niemiecki szorstkowłosy w ciągu kilkudziesięciu lat stał się najbardziej cenionym psem myśliwskim nie tylko w Niemczech, lecz także w  wielu innych krajach.
WYGLĄD OGÓLNY: Pies o wyglądzie szlachetnym, o sztywnej sierści, zapewniającej doskonałą ochronę skóry. Spojrzenie uważne i bystre. Chody pełne energii, płynne i swobodne.
WAŻNE PROPORCJE: Długość tułowia i wysokość w kłębie powinny być prawie identyczne. Długość tułowia może przekraczać wysokość w kłębie najwyżej o 3 cm.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Twardy, niezależny, zrównoważony, nie bojący się dzikiej zwierzyny;
ani lękliwy, ani agresywny.

GŁOWA:
Odpowiednia do wzrostu i płci psa. Linie czaszki i kufy lekko rozbieżne.
Czaszka: płaska, lekko zaokrąglona na bokach, średnio szeroka. Łuki brwiowe dobrze zaznaczone.
Stop: dobrze zaznaczony.
Nos:  dobrze pigmentowany, w kolorze odpowiadającym umaszczeniu. Nozdrza mocno otwarte.
Kufa: długa, szeroka, mocna i gruba. Grzbiet nosa lekko wysklepiony.
Fafle:  grube, ściśle przylegające do pyska, niezachodzące na siebie. Mocno pigmentowane w kolorze odpowiednim do umaszczenia.
Szczęki/uzębienie: zęby mocne. Szczęki silne, zgryz nożycowy prawidłowy i pełny, co oznacza, że tylna powierzchnia siekaczy górnych musi stykać się z przednią powierzchnią siekaczy dolnych, a zęby osadzone są w dziąsłach pod kątem prostym. Według wzoru uzębienie liczy 42 zęby.
Oczy:  możliwie najciemniejsze, niezbyt głęboko osadzone, ani niewypukłe, o żywym i bystrym spojrzeniu, w kolorze od ciemno-bursztynowego do brązowo-kasztanowego. Powieki ściśle przylegające do gałki ocznej, o brzegach mocno pigmentowanych.
Uszy
:  średniej wielkości, wysoko i szeroko osadzone. Pokryte prostym włosem.
SZYJA: Średniej długości, mocno umięśniona. Część górna lekko wygięta, cześć dolna sucha.

TUŁÓW:
Linia grzbietu: prosta, lekko spadzista.
Kłąb: zaznaczony.
Grzbiet: silny, dobrze umięśniony.
Lędźwie: krótkie, szerokie dobrze umięśnione.
Zad: długi i szeroki, lekko spadzisty, dobrze umięśniony. Miednica szeroka.
Klatka piersiowa: szeroka, głęboka, dobrze rozwinięta w części przedniej. Mostek musi sięgać jak najdalej do tyłu. Żebra mocno wysklepione.
Linia brzucha: unosząca ku tyłowi regularnym łukiem, lekko podciągnięta, sucha.
OGON: Stanowi przedłużenie linii grzbietu. Powinien być noszony jak najbardziej poziomo lub lekko uniesiony, w żadnym razie podniesiony do góry. Nie powinien być, ani zbyt gruby, ani zbyt cienki. U psów użytkowych jest skracany do odpowiedniej długości. (W krajach, gdzie istnieje zakaz obcinania ogonów, można zachować ogon długości naturalnej; powinien on sięgać do stawu skokowego i być noszony prosto lub lekko, szablowato wygięty.)

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: widziane od przodu, powinny być proste i równoległe; widziane z boku, muszą być osadzone wyraźnie pod tułowiem. Odległość od ziemi do łokcia powinna być taka sama, jak odległość od łokcia do kłębu.
Bark: łopatki osadzone ukośnie ku tyłowi, bardzo silnie umięśnione, o  prawidłowym  kątowaniu łopatkowo-ramieniowym.
Ramiona: możliwie jak najdłuższe, mocno umięśnione, suche.
Łokcie: ściśle przylegające do tułowia, ani odstające na zewnątrz, ani zbyt przylegające. Prawidłowe kątowanie między ramieniem, a przedramieniem.
Przedramiona: suche, pionowe, o silnym kośćcu.
Nadgarstki: mocne.
Śródręcza: lekko nachylone ku przodowi.
Łapy: zaokrąglone, z palcami ściśle przylegającymi do siebie. Opuszki dostatecznie grube i twarde, wytrzymałe, całe pigmentowane. Zarówno w pozycji stojącej, jak i w ruchu stopy są ustawione równolegle do osi wzdłużnej tułowia, nie skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Kończyny tylne: widziane od tyłu są pionowe i równoległe. Dobrze zaznaczone kąty stawu kolanowego i skokowego. Mocny kościec.
Uda: długie, szerokie, dobrze umięśnione. Wyraźny kąt biodrowoudowy.
Kolana: mocne, kąt udowo-piszczelowy wyraźnie zaznaczony.
Podudzia: długie, mocno umięśnione, zwarte.
Stawy skokowe: mocne.
Śródstopia: krótkie, pionowe.
Stopy tylne: zaokrąglone, z palcami ściśle przylegającymi do siebie. Opuszki dostatecznie grube i twarde, wytrzymałe, całe pigmentowane. Zarówno w pozycji stojącej, jak i w ruchu stopy są ustawione równolegle do osi wzdłużnej tułowia, nie skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
CHODY: Krok kryjący dużo terenu, wydatny i szeroki. Kończyny przednie i tylne przesuwają się do przodu po liniach równoległych do wzdłużnej osi tułowia. Doskonała prezencja.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: napięta, przylegająca, bez fałd.
Sierść:  twarda, „druciasta”, przylegająca i gęsta. Sierść okrywowa o długości 2 – 4 cm, podszerstek gęsty, nieprzepuszczający wilgoci. Zbyt długi włos nie powinien ukrywać konturów ciała. Dzięki swej twardości i gęstości sierść powinna zapewniać jak najlepszą ochronę przed złymi warukami pogodowymi oraz przed skaleczeniami. Włos na dolnych częściach kończyn oraz na dolnej części klatki piersiowej i brzucha powinien być krótszy, lecz gęsty; sierść na głowie i uszach jest krótsza i gęstsza, lecz nie bardziej miękka. Brwi wyraźnie zaznaczone oraz gęsta, możliwie jak najtwardsza lecz niezbyt długa broda podkreślają energiczny wyraz głowy.
Umaszczenie:
– brązowo-dereszowate, z łatami lub bez,
– czarno-dereszowate („szpakowate”), z łatami lub bez,
– brązowe z białymi łatami na klatce piersiowej lub bez łat,
– jasnodereszowate (dominujący kolor biały z dodatkiem brązowego  lub czarnego).
Inne kolory są niedopuszczalne.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 61 – 68 cm suki: 57 – 64 cm
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej,  powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Poważne wady:
– Kufa wąska, krótka lub spiczasta.
– Słabe zęby.
– Luźne powieki.
– Grzbiet łękowaty lub karpiowaty.
– Przebudowany zad.
– Łokcie znacznie wystające na zewnątrz lub skierowane do wewnątrz.
– Postawa kończyn wąska, krowia lub beczkowata zarówno w postawie jak i w ruchu.
– Poruszanie się inochodem zarówno w stępie, jak i w kłusie; sztywny chód; zbyt krótki krok.
– Sierść zbyt jasna; niedostatecznie gęsty podszerstek.
Wady dyskwalifikujące:
– Wady charakterologiczne: zwierzę słabe, lęk przed strzałem lub zwierzyną łowną, agresywność, nerwowość, zwierzę gryzące ze strachu.
– Przodozgryz lub tyłozgryz, zgryz przemienny, brak zębów z wyjątkiem P1; końce kłów zbyt blisko siebie.
– Entropium, ektropium, oczy w różnych kolorach.
– Ogon od urodzenia krótki; złamany ogon.
– Wady pigmentacji.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa