Ch!pz – Body poppin’.mp3
 Rozwój.

Pies spędza z nami kilkanaście lat, Obserwujemy go, gdy jako puszysta kuleczka stawia niezgrabne kroki, potem niewymiarowy młodzieniec hasa po okolicy, by w końcu chodzić majestatycznym krokiem dorosłego psa. Następnym etapem jest starość. Jaki jest psi senior? Jeśli będzie w dobrej kondycji, stanie się wspaniałym towarzyszem. Co prawda jego reakcje i ruchy nie są już takie szybkie, jak kiedyś, będzie tez więcej czasu spędzał odpoczywając, ale to nie oznacza, że należy go lekceważyć. Towarzystwo starszego pupila będzie takie samo, jak towarzystwo młodego psa.

Oznaki starzenia u psa bardzo łatwo jest dostrzec, wystarczy tyko przyjrzeć się naszemu pupilowi:

  • pies zaczyna się oszczędzać – nie bawi się tyle, co zwykle, chodzi woniej, mniej biega.
  • przesypia więcej czasu, niż zazwyczaj.
  • porusza się z większym trudem.
  • pogarsza mu się wzrok i słuch.
  • jeśli pies ma ciemną sierść, pojawiają się białe włoski na pysku i czasami wokół  oczu.
Tryb życia

Nie oznacza to jednak, że psiego seniora należy zostawić samemu sobie. Wręcz przeciwnie, trzeba mu poświęcać tyle samo czasu, co wcześniej, może nawet odrobinę więcej. Musimy dołożyć starań, aby czuł się jak najlepiej, to jest dbać o jego zdrowie, nie przeforsowywać go, w miarę możliwości zmienić dietę i jeśli to konieczne, regularnie podawać leki. Przypuśćmy, że nasz pies traci wzrok i zaczyna wpadać na różne przedmioty albo potykać się na przykład o wystający róg dywanu. Należy wtedy trzymać go w tej części domu, która jest dla niego najbezpieczniejsza lub w miarę możliwości usunąć przeszkody z podłogi i sprawić, by przechodzenie z pokoju do pokoju nie było dla niego niemożliwe. W żadnym wypadku jednak nie trzymamy go z dala od ludzi.

Jeśli pies całe życie był aktywny to dobrze jest w dalszym ciągu zapewniać mu ciągły ruch. Nie musimy się obawiać, że go przeforsujemy, sam da znać, kiedy ma dosyć lub kiedy narzucone przez nas tempo jest dla niego zbyt duże. Warto jednak zwrócić na psa większą uwagę nich dotychczas i wypatrywać oznak zmęczenia. Tak na wszelki wypadek. Zaniechanie ruchu nie jest wskazane, gdyż nieużywane mięśnie zwyczajnie zanikną i pies nie będzie miał siły podążać za nami, w związku z czym stanie się jeszcze mniej ruchliwy.

Co się tyczy przytępionych zmysłów, wzroku i słuchu, musimy pamiętać, że starszy pies może mieć większy problem z reagowaniem na nasze komendy, bo zwyczajnie ich nie słyszy albo nie widzi. Jeśli nasz pies jest głuchy, warto używać sygnałów wzrokowych – pokazywać komendy ręką, ale aby było to możliwe, musimy nauczyć ich go już za młodu, inaczej nie będzie miał pojęcia, co staramy się mu przekazać. Z kolei dla psów ślepych dobrą metodą zwracania uwagi jest klaśnięcie i naprowadzania go głosem. Im lepszą mamy więź z psem, tym łatwiej się z nim porozumiemy, bo dobrze będziemy się nawzajem znać.

Dieta

W przypadku starszych psów konieczna może być niekiedy zmiana diety. Musi on przyjmować więcej witamin i prawdopodobnie będziemy musieli zrezygnować z suchej karmy, jeśli pojawią się problemy z zębami, bądź zaczną one wypadać, bo i tak może się zdarzyć. W sklepach zoologicznych bez problemu znajdziemy karmy przeznaczone dla psów starszych, zawierające wszystkie niezbędne suplementy i witaminy, aby utrzymać staruszka w jak najlepszej kondycji. Jeśli mamy więcej niż jednego psa, a tylko jeden z nich jest stary, warto go karmić w innym pomieszczeniu, aby młodsze nie podkradały mu jedzenia. Nie będzie on bowiem w stanie obronić swojego posiłku, a nie może sobie pozwolić na utratę niezbędnego pożywienia.

Możliwe dolegliwości

Niestety gdy pies się starzeje, starzeje się także jego organizm. Nie jest już tak silny, jak kiedyś i może być podatny na różnego rodzaju schorzenia. Z wiekiem mogą także słabnąć niektóre organy. Gdy nasz pupil skończy 5 lat, należy dwa razy do roku chodzić z nim do weterynarza na badania, aby wykrył ewentualne problemy i zaczął je leczyć już na początku, a nie dopiero wtedy, gdy już będzie za późno. W przypadku starszych psów mogą występować następujące choroby:

  • choroby wątroby.
  • sztywność stawów i artretyzm.
  • dolegliwości skórne i dotyczące sierści.
  • zaparcia albo wręcz przeciwnie – nietrzymanie moczu i kału.
  • problemy z dziąsłami i zębami, gorszy słuch i wzrok.
  • obniżona sprawność i spowodowane tym obrażenia.
  • przeziębienia.
  • zniedołężnienie.
  • utrata apetytu.
  • choroby serca.

Z psami jest trochę jak z ludźmi – nigdy nie wiadomo, jak będzie się starzał. Pies, który całe życie jest zdrowy może nagle zacząć chorować na starość i na odwrót, chorowity pies może mieć bolesną starość. Nie ma na to określonej reguły, nikt nie powiedział, że nasz pies na starość musi być zniedołężniałym, chorym staruszkiem. Kto wie, może do końca swoich dni będzie pełen wigoru?

 © Załoga Chartykasa