Elliot Yamin – Can’t keep on loving you.mp3

 Choroby

ślepa, głucha i chora na cukrzycę suczka © GracefulSoulfire.deviantart.com

Cukrzyca to nic innego jak przewlekłe schorzenie metaboliczne, spowodowane całkowitym lub względnym niedoborem insuliny. Z kolei insulina jest hormonem produkowanym przez trzustkę, dzięki któremu pobierana jest glukoza (cukier złożony) z krwi do mięśni. Dzięki temu procesowi, organizm otrzymuje energię niezbędną do funkcjonowania wszelkich procesów życiowych. Jeśli tego brakuje, organizm pobiera energię z rozpadu białka i tłuszczu, co stopniowo wykańcza zwierzę, a ponadto tworzą się produkty ketonowe, które dodatkowo zwierzaka zatruwają.

Wyróżniamy trzy rodzaje cukrzycy:

  • cukrzyca insulinozależna. Stanowi ona 95% wszystkich przypadków. Powodują ją takie choroby, jak zapalenie trzustki, choroby autoagresywne lub schorzenia dziedziczne. Często chorują na nią jamniki, pudle i polskie owczarki nizinne.
  • cukrzyca insulinoniezależna. Związana jest z otyłością.
  • cukrzyca wtórna. Związana ze schorzeniami endokrynologicznymi, stosowaniem hormonów, sterydów i środków antykoncepcyjnych.
Cukrzyca występuję najczęściej u psów starszych, siedmio-, dziewięcioletnich. Może być jednak wrodzona, wtedy pierwsze objawy pojawiają się już u sów rocznych lub dwuletnich. Prawdopodobieństwo wystąpienia cukrzycy u suk jest trzykrotnie większe niż i psów, często występuje zaraz po cieczce.
Do objawów cukrzycy należą:
  • nadmierne pragnienie.
  • częste oddawanie moczu.
  • wzmożony apetyt.
  • utrata masy ciała.
  • zaćma cukrzycowa, rozwijająca się w ciągu kilku miesięcy, chociaż w skrajnych przypadkach może pojawić się ciągu jednej doby.
  • choroby skóry i układu moczowego.
  • w rozpoznaniu największe znaczenie ma badanie poziomu cukru we krwi. U chorego psa poziom ten przekracza 200mg/%, gdzie norma wynosi około 100mg/%. Cukier obecny jest również w moczu, a wyniki badań są podwyższone, co jest spowodowane uszkodzeniem wątroby, nerek i postępujących stanów zapalnych.

Niestety cukrzyca należy do chorób nieuleczalnych, dlatego jedyne, co możemy zrobić, to zapewnić psu w miarę komfortowe życie i utrzymanie odpowiedniego poziomu cukru we krwi. W tym celu podaje się insulinę. Istnieje kilka jej rodzajów, o różnym czasie działania, jednak w praktyce najczęściej używa się takiej o średnim czasie działania, która działa do 6-8 godzin.

Niestety u każdego psa insulina działa inaczej, u jednych dłużej, a u innych krócej, potrzebne są inne dawki. Ogólnie wygląda to tak, że jeśli szczyt działania insuliny przypada po 6-8 godzinach, podaje się ją raz dziennie. Z kolei jeśli czas ten nie przekracza pięciu godzin, trzeba już podawać ją dwa razy dziennie, bądź zmienić insulinę. Najlepszym sposobem na przekonanie się, jakich dawek potrzebuje nasz pies jest wykonanie tak zwanej krzywej cukrowej, która określa jaką dawkę należy przyjmować i po ilu godzinach przypada szczyt działania. Niestety takie badania można wykonać tylko w większych placówkach, które posiadają laboratorium. Co więcej insulinę dawkuje się na kg/mc, a przy cukrzycy zwierzę regularnie chudnie, należy je co dwa tygodnie ważyć, aby sprawdzić, czy nie należy zmienić dawki.

Bardzo ważne przy cukrzycy, oprócz podawania insuliny jest żywienie psa. Pies powinien dostawać karmę o stałej zawartości energetycznej, najlepiej taką, która posiada wysokiej jakości białko i łatwo przyswajalne węglowodany. Można stosować także karmy specjalnie przystosowane dla cukrzyków, są jednak drogie i wiele psów nie chce ich jeść. Należy wtedy podać 1/4 dziennej porcji na pół godziny przed podaniem insuliny i kolejne 3/4 w szczycie działania insuliny, a więc po 6-8 godzinach. Jest to trochę reżim żywieniowy, który wymaga pilnowania, gdyż zmiana żywienia powoduje skoki cukru we krwi, co może powodować kwasicę metaboliczną i śpiączkę.

Trzecią bardzo istotną rzeczą jest zapewnienie stałej aktywności ruchowej. Nadmierny ruch nie jest wskazany, gdyż powoduje zwiększone spalanie cukru, a co za tym idzie może doprowadzić do hipoglikemii czyli własnie nadmiernego spadku cukru we krwi.

W przypadku suk niezbędna jest sterylizacja chirurgiczna, gdyż jakiekolwiek stosowanie środków antykoncepcyjnych jest zakazane (tylko zaszkodzi). Bez tego możemy zapomnieć o jakiejkolwiek kontroli cukru.

Powikłania cukrzycy:
  1. Hipoglikemia. Jest to nadmierny spadek cukru we krwi, co może spowodować chwilową utratę przytomności. Objawy: utrata przytomności, szybkie narastanie objawów, podwyższona temperatura ciała, bladość błon śluzowych (jaka nosowa, ustna). wzmożone odruchy, rozszerzone źrenice, szybka reakcja na podanie glukozy lub cukru – bardzo szybko wraca do przytomności. Bardzo ważne jest, aby właściciel był przygotowany na takie sytuacje i zawsze miał przy sobie kilka kostek cukru. W takich sytuacjach należy podać doustnie cukier lub jego roztwór, uważając, żeby pies się nie zachłysnął. Absolutnie zabrania się podawać czekoladę, jest toksyczna dla psa.
  2. Śpiączka cukrzycowa. W przeciwieństwie do hipoglikemii, jest spowodowana nadmiarem cukru we krwi, w rezultacie czego pies traci przytomność i zapada w śpiączkę. Objawy narastają powoli i są to: obniżona temperatura ciała, osłabienie odruchów, suche błony śluzowe, charakterystyczny zapach z jamy ustnej, świadczący o kwasicy, brak reakcji na podanie glukozy (nie zaszkodzi to psu, a nas upewni, że to nie hipoglikemia). Niezbędna jest interwencja chirurgiczna.

Stosowanie i przechowywanie insuliny.

  • Insulinę należy przechowywać w lodówce w pozycji leżącej.
  • Otwartą ampułkę można przechowywać maksymalnie od 30 do 40 dni, potem traci swoje właściwości.
  • Absolutnie nigdy nie mieszamy gwałtownymi ruchami, w tym celu wykonujemy lekkie, koliste ruchy.
  • Jeśli stosujemy insuliny wieprzowe, możemy ją lekko rozcieńczyć w roztworze soli fizjologicznej, jednak tak przygotowaną insulinę możemy przechowywać maksymalnie dwa tygodnie.
  • Strzykawkę do podawania insuliny używamy maksymalnie 4 razy.

Na koniec warto przypomnieć, że niezbędne jest okresowe sprawdzanie poziomy cukru we krwi. W tym celu należy się zaopatrzyć w tak zwany glukometr. Poziom ten sprawdza się zwłaszcza wtedy, gdy zaobserwujemy jakiekolwiek zmiany w zachowaniu psa, by w porę zapobiegać najgorszemu. Krew do takiego pomiaru pobieramy z małżowiny usznej. Inną metodą jest sprawdzanie moczu za pomocą specjalnych pasków. Warto się skonsultować z weterynarzem i wybrać lepszą i wygodniejszą dla nas metodę. Dzięki regularnym kontrolom, ważeniu i dbaniu o psa, zapewnimy mu kilka lat w miarę komfortowego i szczęśliwego życia. Warto o tym pamiętać, bo nieleczona, jak i źle leczona cukrzyca w ciągu kilku miesięcy doprowadzi do śmierci.

© Załoga Chartykasa