Miley Cyrus ft Iyaz – Gonna get this.mp3

 Historie ras

 

barbet dziś © sannas.deviantart.com

Historia, czy też korzenie barbeta sięgają XVI wieku, gdzie pierwszy raz została użyta jego nazwa. Użył jej Jaques du Fouilloux, wielki myśliwy, któremu zawdzięczamy książkę na temat polowań z psami, wydaną w roku 1561 w Poitiers. Jednak w tamtych czasach nazwa barber nie określała rasy psa, jaką znamy dziś, bowiem we Francji była przypisana ogólnie do grupy psów o obfitej sierści, a w niektórych krajach mówiono tak na… pudle. Były to psy myśliwskie obecne na dworach słynnych francuskich królów, między innymi Henryka II i Henryka IV.

Kolejne publikacje, w których pojawiał się barbet to „Historia naturalna” hrabiego Georgesa Louisa de Buffona wydana w 1758 roku, w której widnieje najstarsza rycina przedstawiająca barbeta, choć wtedy mówiono na nie „duży barbet”. Dopiero w XIX wieku selekcja rozróżniła ten typ myśliwski na dwa rodzaje – mniejsze pudle i większe barbety, gdzie ten drugi był typem raczej wiejskim. Sprawa nie była jednak rozwiązana do końca, bowiem w wydanej w 1922 roku encyklopedii Larrouse’a nadal nie rozróżniano tych dwóch typów i zostały przedstawione jako jedna rasa.

barbet na początku XX wieku © wikipedia.com

Na drodze powstawania, barbety były krzyżowane z naprawdę wieloma rasami, między innymi z berger de Crau, bouvierem, czy irlandzkim spanielem wodnym. Co ciekawe, był jedną z ośmiu ras użytych przy tworzeniu gryfona Korthalsa. Najsłynniejszym barbetem był Moustache, towarzyszący Wielkiej Armii Napoleona, który w 2011 roku doczekał się odsłony pomnika w Asnières-sur-Seine.

Prawdopodobnie to własnie barbet był pierwszym sztucznie zapłodnionym psem. Dokonał tego w 1779 roku Lazzaro Spallanzani, włoski przyrodnik, badający proces zapłodnienia. Z kolei w 1886 roku powstał pierwszy standard rasy. Był co prawda wielokrotnie zmieniamy, wraz ze zmienianiem się typów barbeta.

Na początku XX wieku barbetom groziło z kolei całkowite wyginięcie, związane z osuszaniem ich naturalnego terenu łowieckiego – bagien oraz zaniku myślistwa. Wraz z wyeliminowaniem tych dwóch czynników, barbety przestały być potrzebne i ich liczba zaczęła gwałtownie spadać, aż w końcu po I wojnie światowej zostały już tylko dwie hodowle na południu Francji – w Dordogne oraz w Graveson.

II wojna światowa z kolei przyniosła kres zorganizowanej pracy hodowlanej i zagroziła dalszemu istnieniu rasy. Nie było warunków, aby sprowadzać psy zza granicy, czy też zwyczajnie kontrolować rozmnażanie, rozwój psów, czy chociaż się nimi opiekować. Przetrwała tylko jedna linia barbetów na farmie w Graveson. W 1969 roku zarejestrowano pierwszego barbeta od dłuższego czasu i tym samym rozpoczęto mozolny i powolny proces odbudowywania rasy. Trwał od mniej więcej do początku lat 80., chociaż aż do 1986 roku były zaliczane do wyżłów. Dopiero po tym czasie zostały przypisane do grupy płochaczy aporterów.

© Załoga Chartykasa