Mateusz Mijal – Niech się ludzie śmieją.mp3
  Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

 
© Rikhard Kuutti

Wzorzec FCI nr 201
MAREMMANO-ABRUZZESE (Cane da pastore Maremmano-Abruzzese)
Kraj pochodzenia: Włochy
Data publikacji obowiązującego wzorca: 15.09.1992
Użytkowanie: Pies pasterski, wykorzystywany przede wszystkim do pilnowania stad i stróżowania.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY: Ta starożytna rasa psów do pilnowania stad wywodzi się od psów pasterskich, po dziś dzień wykorzystywanych w Abruzzach, gdzie hodowla owiec prowadzona jest na znaczną skalę, a także od psów z toskańskiego Maremma i z Lacjum. Praktyka sezonowej zmiany pastwisk, jaka upowszechniała się po roku 1860, doprowadziła doprzemieszania tych lokalnych odmian.
WYGLĄD OGÓLNY: Owczarek z Maremmano i Abruzzów to pies duży, mocno zbudowany, wiejski w stylu, ale jednocześnie majestatyczny i szlachetny. Sprawia wrażenie psa potężnego, o prostokątnej sylwetce, harmonijnej budowie tułowia i głowie odpowiedniej do wielkości i masy.
WAŻNE PROPORCJE: Długość głowy sięga 4/10 wysokości w kłębie; długość kufy jest o 1/10 mniejsza od długości mózgoczaszki; długość tułowia przekracza wysokość w kłębie o 1/18. Głębokość klatki piersiowej wynosi nieco mniej, niż połowę wysokości w kłębie (dla przykładu, u psa wysokości 68 cm głębokość klatki piersiowej wynosi 32 cm).
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Główne zadania tego psa to pilnowanie stad i stróżowanie, do czego potrzebne jest mu zdecydowanie, odwaga i czujność. Z natury dumny i nieskory do podporządkowania się, jest jednak bardzo oddany właścicielowi i przywiązany do miejsca.

GŁOWA
: Duża, o płynnych liniach, klinowata, ma przypominać głowę niedźwiedzia polarnego.
Mózgoczaszka: Zdecydowanie szeroka, po bokach trochę wysklepiona, o lekko wypukłym profilu. Linie górne czaszki i kufy lekko rozbieżne, wskutek czego profil głowy jest lekko wypukły. Łuki brwiowe umiarkowanie zaznaczone, podobnie jak bruzda czołowa. Guz potyliczne ledwo widoczny.
Stop: Ledwie zaznaczony, kąt między czaszką i kufą mocno rozwarty.
Nos: Dość duży, stanowi przedłużenie górnej linii kufy, wilgotny i zimny, czarny, o dużych, szeroko otwartych nozdrzach. Nie powinien wystawać poza linię końca kufy.
Kufa:  Jej długość jest o 1/10 mniejsza od długości mózgoczaszki, a głębokość, mierzona w kącikach warg, musi sięgać połowy długości. Szerokość kufy zmniejsza się stopniowo w kierunku nosa, ale ma być ona tępo zakończona. Pod oczami kufa jest lekko wyrzeźbiona.
Wargi:  Oglądane z przodu górne wargi w punkcie złączenia są u dołu lekko zaokrąglone, poza tym suche i krótkie, nie obwisłe, tyle, że zakrywają zęby, toteż linia dolna kufy, poza przodem, wyznaczona jest nie przez wargi, lecz przez dolną szczękę i kącik warg, zresztą niezbyt wyraźny. Wargi zawsze czarne
Szczęki/uzębienie: Dobrze rozwinięte i mocne. Siekacze proste, równe, duże i kompletne. Zęby mocne, białe, zgryz nożycowy.
Policzki: Umiarkowanie rozwinięte.
Oczy: Niewielkie w stosunku do wielkości psa, tęczówka barwy ochry lub kasztana, ani nie wypukłe, ani głęboko osadzone. Wyraz żywy i bystry. Powieki, o krawędziach zawsze czarnych, nadają oku kształt migdała.
Uszy:  Osadzone wysoko nad łukami jarzmowymi, wiszące, ale bardzo ruchliwe, kształtu trójkąta, zakończone ostro, a nie zaokrąglone na końcach, małe w stosunku do wielkości psa – u średniego wzrostu psa długość ucha nie może przekraczać 12 cm – u nasady średniej szerokości. U psów rzeczywiście pracujących przy stadzie można tolerować uszy cięte.
SZYJA: Lekko łukowato wygięta, jej długość nie przekracza 8/10 długości głowy, więc jest od niej krótsza. Ma być gruba, bardzo mocna, umięśniona, bez podgardla. Długa i gęsta sierść na szyi tworzy kołnierz, wyraźny zwłaszcza u samców.

TUŁÓW:
Mocnej budowy, jego długość większa od wysokości w kłębie o 1/18.
Linia górna: Prosta od kłębu do zadu, który jest trochę spadzisty.
Kłąb: Trochę wyższy od linii grzbietu, szeroki, szczyty łopatek szeroko rozstawione.
Grzbiet (odcinek piersiowy):  Prosty, jego długość wynosi około 32% wysokości w kłębie.
Lędźwie: Nie wyróżniają się w linii górnej, są lekko wysklepione, szerokie i dobrze umięśnione. Ich długość stanowi 1/5 wysokości w kłębie, a szerokość jest niemal taka sama, jak długość.
Zad: Mocny, szeroki i dobrze umięśniony, nachylony pod kątem 20% do poziomu, przy czym kąt ten wzrasta do 30%, jeżeli brać pod uwagę miednicę. Z tego względu zad musi być określony jako spadzisty.
Klatka piersiowa:  Pojemna, jej głębokość sięga łokcia, zaokrąglona po bokach. Jej obwód musi być większy, niż 1/4 wysokości w kłębie, a maksymalna szerokość, zmierzona w połowie głębokości,musi osiągać przynajmniej 32% wysokości w kłębie. Ku dołowi klatka stopniowo zwęża się, ale nawet w mostku pozostaje dość szeroka. Głębokość klatki musi wynosić połowę wysokości w kłębie. Żebra dobrze wysklepione, trochę skośnie ustawione, odstępy między żebrami szerokie, także ostatnie żebra (rzekome) długie i szeroko rozstawione.
Linia dolna: Długi, lekko zaokrąglony dołem mostek przechodzi w trochę podciągnięty brzuch.
OGON: Osadzony nisko ze względu na spadzisty zad, w postawie sięga poniżej stawu skokowego i swobodnie zwisa. W ruchu noszony na wysokości linii grzbietu, z wyraźnym haczykiem na końcu. Porośnięty gęstym włosem, ale bez pióra.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie: Przy oglądaniu z przodu i z boku proste, w całości proporcjonalne do tułowia, o właściwych proporcjach poszczególnych odcinków.
Łopatki:  Długie, skośnie ustawione, mocno umięśnione, swobodne w ruchu. Jej długość wynosi około 1/4 wysokości w kłębie, a nachylenie w stosunku do poziomu od 50 do 60 stopni.
Ramiona: Mocno umięśnione, w górnej części (mniej więcej w dwóch trzecich długości) dobrze przylegają do tułowia i są mniej więcej równoległe do płaszczyzny środkowej. Kąt nachylenia ramienia w stosunku do linii poziomej wynosi od 55 do 60 stopni, a długość ramienia to 30% wysokości psa w kłębie. Kąt pomiędzy łopatką i ramieniem od 105 do 120 stopni.
Łokcie: Przylegające do klatki piersiowej, pokryte miękką, luźna skórą, równoległe w stosunku do płaszczyzny środkowej tułowia. Łokieć znajduje się na linii pionowej, poprowadzonej od tylnej krawędzi
łopatki do podłoża. Kąt między ramieniem a przedramieniem wynosi 145-150 stopni.
Przedramiona: Proste, pionowe, o masywnym kośćcu, nieco dłuższe od ramienia, ich długość wynosi nieco mniej od 1/3 wysokości w kłębie. Długość nóg przednich od łokcia do podłoża stanowi 52,8% wysokości w kłębie.
Nadgarstki: Są przedłużeniem przedramienia, mają być mocne, suche, nie wyróżniające się w kończynie. Kość groszkowata wyraźnie widoczna.
Śródręcza:  Ich długość nie może być mniejsza, niż 1/6 długości całej kończyny przedniej od łokcia. Suche, z niewielką ilością tkanki łącznej. Oglądane z boku są lekko nachylone ku przodowi.
Łapy:  Duże, raczej okrągłe, palce zwarte, porośnięte krótkim, gęstym włosem, pazury pożądane czarne, tolerowane – kasztanowe.
Kończyny tylne: Oglądane z przodu i z boku – proste, proporcjonalne do tułowia, o właściwych proporcjach poszczególnych odcinków.
Uda:  Długie, szerokie, o wyraźnie zarysowanych mięśniach, tylna krawędź trochę wypukła. Szerokość uda wynosi 3/4 jego długości. Są ustawione skośnie w stosunku do miednicy; kąt pomiędzy kością udową i miednicą wynosi około 100 stopni.
Podudzia: Są nieco krótsze od ud; ich długość wynosi 32,5% wysokości w kłębie. Ustawione pod kątem około 60% w stosunku do linii poziomej. Kościec mocny, mięśnie dobrze zarysowane i wyraźnie rozdzielone.
Stawy kolanowe: Stabilne, w ruchu nie skierowane na zewnątrz, ani do wewnątrz. Kąt w stawie kolanowym wyraźnie rozwarty, wynosi od 135 do 140 stopni.
Stawy skokowe: Mocne i szerokie. Kąt od 140 do 150 stopni.
Śródstopia: Mocne, suche, ich długość wynosi 30,9% wysokości w kłębie. Wilcze pazury muszą być usunięte.
Łapy: Podobne do przedniej, tylko bardziej owalne.
CHODY: Stęp i wyciągnięty kłus.

SKÓRA:
Przylegająca na całym ciele, dosyć gruba. Błony śluzowe, trzecie powieki i wszystkie opuszki czarno pigmentowane.
OKRYWA WŁOSOWA: Sierść: Obfita, długa, twarda w dotyku, przypomina końskie włosie, przylegająca, prosta, dopuszczalna lekko falista. Dłuższy włos tworzy konieczny kołnierz wokół szyi i niezbyt długie portki. Na głowie, uszach i przednich stronach kończyn włos krótki. Długość włosa na tułowiu osiąga 8 cm. Obfity podszerstek występuje tylko zimą.
Maść: Jednolicie biała. Odcienie kości słoniowej, blado pomarańczowe lub cytrynowe dopuszczalne, ale w ograniczonym stopniu.

WZROST:
Wysokość w kłębie:  psy od 65 do 73 cm, suki od 60 do 68 cm. Waga: psy od 35 do 45 kg, suki od 30 do 40 kg.
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny. To samo odnosi się do psów, poruszających się inochodem lub tych, które posiadają wilcze pazury.
Wady wykluczające z hodowli: GŁOWA – linie profilu zbieżne, wyraźny przodozgryz. OGON – zakręcony nad grzbietem. WIELKOŚĆ – powyżej lub poniżej limitu. RUCH – ciągły inochód.
Wady dyskwalifikujące: NOS – w całości bez pigmentu. KUFA – wyraźnie wygarbiona lub wklęsła. OCZY – częściowy lub obustronny brak pigmentu. Oko porcelanowe. Zez obuoczny. UZĘBIENIE – przodozgryz. OGON – szczątkowy lub krótki, czy to wrodzony, czy cięty. SIERŚĆ – kędzierzawa. MAŚĆ – izabelowata, z wyraźnymi łatami barwy izabelowatej lub kości słoniowej, czarne naloty.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa