Usher ft Lil Jon ft Lucardis – Confession.mp3
Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

 
© tollerka.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 347
BIAŁY OWCZAREK SZWAJCARSKI (Berger Blanc Suisse, White Swiss Shepherd Dog)
Kraj pochodzenia: Szwajcaria
Data publikacji obowiązującego wzorca: 26.11.2002
Użytkowanie: Pies pracujący i do towarzystwa, z natury serdeczny i przyjazny wobec dzieci, doskonały stróż, szybko się uczy.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Próby pracy nie wymagane.
RYS HISTORYCZNY: Białe owczarki rozwijały się stopniowo jako odrębna rasa w USA i Kanadzie. Pierwsze ich egzemplarze sprowadzono do Szwajcarii w latach siedemdziesiątych zeszłego wieku. Urodzony w USA 5 marca 1966 roku pies o imieniu Lobo może być uznany za „ojca” rasy w Szwajcarii. Jego potomkowie, wpisani do szwajcarskiej księgi rodowodowej (LOS), i kolejne psy sprowadzone z USA i Kanady, dali początek licznej grupie białych owczarków. Obecnie psy te, o pochodzeniu znanym od kilku
pokoleń, znane są w całej Europie. Od 1991 roku rasa uznana jest w Szwajcarii.

WYGLĄD OGÓLNY:
Mocny, dobrze umięśniony pies średniej wielkości, o średnio mocnym kośćcu i wydłużonej, eleganckiej sylwetce. Biały owczarek ma stojące uszy, sierść długą lub krótką, zawsze z podszerstkiem.
WAŻNE PROPORCJE: – Sylwetka umiarkowanie prostokątna:  stosunek długości tułowia (mierzonej od stawu barkowego do guza siedzeniowego) do wysokości w kłębie  jak 12 : 10. – Długość kufy od trufli nosa do stopu nieco większa od długości mózgoczaszki, mierzonej od stopu do guza potylicznego.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Żywy, nigdy nie nerwowy, czujny. Wobec obcych bywa trochę nieufny,
ale nigdy nie może być bojaźliwy ani agresywny.

GŁOWA:  Mocna, sucha i ładnie wyrzeźbiona, proporcjonalna do tułowia. Oglądana z góry i z boku ma kształt klina. Osie poziome kufy i mózgoczaszki równoległe.
Czaszka: tylko lekko zaokrąglona, bruzda czołowa zaznaczona.
Stop: lekko zaznaczony, niemniej jednak dobrze widoczny.
Nos: średniej wielkości, pożądany czarny, ale dopuszczalny jaśniejszy, także jasny, „śnieżny”.
Kufa: mocna i umiarkowanie długa w stosunku do czaszki, grzbiet nosa i dolna linia kufy proste, lekko zbieżne w kierunku nosa.
Wargi:
suche, przylegające, jak najciemniejsze.
Uzębienie: mocne i kompletne, równo rozmieszczone, zgryz nożycowy.
Oczy: średniej wielkości, kształtu migdała, osadzone trochę skośnie, brązowe lub ciemnobrązowe. Powieki przylegające, pożądane czarne.
Uszy: stojące, wysoko osadzone i sztywno noszone, równoległe wobec siebie i skierowane do przodu, kształtu długiego, na końcu lekko zaokrąglonego trójkąta.
SZYJA: Średniej długości, dobrze umięśniona, bez podgardla. Elegancko, łukowato wygięta, płynną linia prowadzi od głowy do kłębu.

TUŁÓW:
Mocny, dobrze umięśniony, średniej długości.
Kłąb: wyraźny.
Grzbiet: równy, mocny.
Lędźwie: silnie umięśnione.
Zad: długi, średniej szerokości, lekko opadający w kierunku ogona.
Klatka piersiowa: niezbyt szeroka, głęboka (około 50 % wysokości w kłębie), sięga łokci, owalna i długa. Wyraźne przedpiersie.
Słabizna i brzuch: słabizna mocna, boki szczupłe, linia dolna umiarkowanie podciągnięta.
OGON: W kształcie kity, zwężający się ku końcowi, dość głęboko osadzony, sięga przynajmniej stawu skokowego. W spoczynku wiszący prosto lub lekko szablasto wygięty w ostatniej jednej trzeciej długości. W ruchu noszony wyżej, ale nigdy nie powyżej linii grzbietu.

KOŃCZYNY:
Mocne, suche, z wyraźnymi ścięgnami, o średnio mocnym kośćcu.
Kończyny przednie: Proste, przy oglądaniu z przodu umiarkowanie szeroko rozstawione; oglądane z boku dobrze kątowane.
Łopatki: długie i ukośnie ustawione, dobrze kątowane z ramieniem i silnie umięśnione.
Ramiona: Dostatecznie długie, mocno umięśnione.
Łokcie: ściśle przylegające do tułowia.
Przedramiona: długie, proste i suche.
Śródręcza: mocne, tylko lekko nachylone.
Kończyny tylne: Oglądane z tyłu proste i równoległe, niezbyt szeroko rozstawione. Oglądane z boku odpowiednio kątowane.
Uda:
średniej długości, dobrze umięśnione.
Podudzia: średniej długości, ukośnie ustawione, o mocnym kośćcu i mięśniach.
Stawy skokowe: mocne, dobrze kątowane.
Śródstopia: średniej długości, proste i suche. Wilcze pazury powinny być usunięte, chyba, że w danym kraju jest to zabronione.
Łapy: owalne, tylne nieco dłuższe od przednich, palce zwarte i dobrze wysklepione, mocne, czarne opuszki, pazury pożądane ciemne.
CHODY: Krok rytmiczny i wytrzymały, dobry wykrok i mocny napęd, kłus swobodny i przestrzenny.

SKÓRA:
Bez fałd i zmarszczek, ciemna pigmentacja.
OKRYWA WŁOSOWA: Sierść: średniej długości lub długa, gęsta, przylegająca, z obfitym podszerstkiem. Włos okrywowy twardy i prosty. Pysk, uszy i przednia strona nóg porośnięte włosem krótkim, a szyja i tylne strony nóg – trochę dłuższym, niż na tułowiu. Dopuszczalny włos lekko falisty, o ile jest twardy.
Maść: biała.

WZROST I WAGA:
Wysokość w kłębie: pies 60 – 66 cm, suka 55 – 61 cm. Waga: pies ok. 30 – 40 kg, suka ok. 25 – 35 kg. Nie należy dyskwalifikować typowych psów, gdy są trochę większe lub mniejsze.

WADY:
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
WADY MAŁE:
– Lekki żółty lub płowy nalot na końcach uszu, grzbiecie i górnej
stronie ogona.
– Niepełna pigmentacja nosa, warg i powiek.
WADY DUŻE:
– Budowa ciężka, sylwetka kwadratowa.
– Niewłaściwy wyraz płci.
– Brak zębów innych, niż dwa P1 (M3 nie bierze się pod uwagę).
– Wiszące albo częściowo załamane uszy.
– Mocno opadająca linia grzbietu.
– Ogon zakręcony w kółko, zniekształcony, haczykowaty, noszony ponad
grzbietem.
– Włos okrywowy jedwabisty lub miękki, wełnisty, kędzierzawy,
nie dość zwarty, długi włos bez podszerstka.
–  Wyraźny żółty lub płowy nalot na końcach uszu, grzbiecie i górnej
stronie ogona.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Wyraźna lękliwość lub agresja.
– Oko (jedno lub obydwa) niebieskie, oczy wypukłe.
– Entropium lub ektropium.
– Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki.
– Zupełny brak pigmentu na nosie, wargach i powiekach.
– Zupełny brak pigmentacji skóry i opuszek łap.
– Albinizm.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa