Demi Lovato – Heart attack.mp3

 Choroby

 

© tollerka.deviantart.com

Odpowiedzialny za nużycę jest stawonóg Demodex canis (nużeniec psi), który pasożytuje w meszkach włosowych psa. Występują one także w niewielkich ilościach w zdrowej skórze, jednak ich ilość jest zbyt mała, by spowodować chorobę. Na ogół chorują na nią szczenięta, które otrzymują pasożyta podczas karmienia lub wykonywania standardowych zabiegów pielęgnacyjnych albo starsze, u których nastąpiło obniżenie odporności. Wyróżnia się cztery rodzaje nużycy.

1. Postać ogniskowa. Najczęściej zapadają na nią zwierzęta poniżej jednego roku życia, jednak nie jest to postać szczególnie groźna, ustępuje po okresie czterech do ośmiu tygodniu u 90% psów. U pozostałych może dojść do komplikacji i przerodzić się w postać uogólnioną, lecz nie należy martwić się na zapas.

Istnieje parę czynników zwiększających ryzyko zachorować i są to: młody wiek (do 1. roku życia), okres wzrostu, niedożywienie, występujące pasożyty jelitowe, ruja, ciąża, stan po zabiegu operacyjnym, stres i obniżona odporność. Może się jednak zdarzyć, że choroba wystąpi u zwierząt zdrowych i zadbanych, nie ma jasnej reguły.

Objawy: rumień, utrata włosów, zwiększona pigmentacja, łuszczenie się skóry, krosty, ropnie, przetoki (wywołane przez infekcje bakteryjne spowodowane przez pękające mieszki włosowe), świąd (pojawia się dopiero przy pojawieniu się wtórnych infekcji bakteryjnych); zmiany skórne, występujące w okolicach pyska, oczu, złączenia warg, głowy, zewnętrznej strony uszu, przednich łap i tułowia.

2. Uogólniona nużyca młodzieńcza. Dotyczy ona psów pomiędzy trzeci i dwunastym miesiącem życia i jest komplikacją postaci ogniskowej. Zaczyna się, jak ona, a potem rozprzestrzenia na większe obszary skóry. Na ogół przechodzi sama z siebie, zdarz się to u pięćdziesięciu procent psów, reszta wymaga leczenia weterynaryjnego. Nie jest to postać agresywna i łatwo ją opanować.

Czynniki, przyczyniające się do powstania choroby: niedożywienie, obniżenie odporności, stres, pasożyty jelitowe. Są też rasy bardziej narażone na tą postać, niż inne i należą do nich: american staffordshire terrier, beagle, boston terrier, boxer, buldog francuski i angielski, owczarek szkocki, dalmatyńczyk, doberman, jamnik, mops, owczarek niemiecki, shar per i owczarek szetlandzki. W przypadku tych ras trzeba zwracać uwagę na jakiekolwiek zmiany skórne występujące na ciele.

Objawy: różnej wielkości wyłysienia, mogą być miejscowe, a równie dobrze rozsiane po całym ciele, rumień, łuszczenie się skóry, stany zapalne meszków włosowych, ropne bakteryjne zapalenie skóry, świąd, powiększone węzły chłonne.

3. Uogólniona nużyca osobników dorosłych. W tym przypadku nie ma ras, mających szczególne predyspozycje do zapadania na tą odmianę, może ona wystąpić u każdego psa, który skończy pierwszy rok życia. Może mieć ona bardzo różne przyczyny, może się pojawić w wyniku obniżenia odporności spowodowanego chorobą, niedoczynnością tarczycy, nadczynnością nadnerczy, cukrzycą, a nawet nowotworami. Objawy są takie same, jak w przypadku postaci młodzieńczej.

4. Postać palcowa. Dotyczy ona wyłącznie palców i przestrzeni między nimi i może, ale nie musi występować razem z postacią uogólnioną. Jest najgorszą ze wszystkich odmian, bo bardzo trudną do wyleczenia, bolesną i dokuczliwą. Cierpią na nią głównie psy ras olbrzymich, jak dogi niemieckie, bernardyny czy nowofundlandy.

Objawy: powierzchowne lub głębokie ropne zmiany na skórze, rumień w okolicy palców i między nimi, swędzenie i bolesność okolic palców.

Zdiagnozować nużycę wbrew pozorom nie jest łatwo, bo jej objawy są podobne do innych chorób skóry i aby potwierdzić diagnozę, trzeba niekiedy wykonać parę dodatkowych badań, aby wykluczyć inne choroby. Na ogół lekarz stawia diagnozę na podstawie wyglądu psa, jego zmian i objawów, ale niekiedy trzeba wykonać inne badania, na przykład u psów rasy shar pei warto wykonać biopsję skóry, gdyż jest ona szczególnie wrażliwa i łatwo mogą się tam zalec różne pasożyty.

Objawy choroby są podobne do między innymi grzybicy, powierzchownych zmian ropnych, trądzika, alergii pokarmowych, zapalenia skóry, alergicznego pchlego zapalenia skóry, pęcherzycy, zapalenia skóry i mięśni. Warto poprosić o upewnienie się czy diagnoza jest prawidłowa, bo w przypadku pomyłek możemy wydłużyć czas leczenia i niepotrzebnie zaszkodzimy psu złymi lekami.

Z kolei leczenie uzależnione jest od rodzaju nużycy i jej stopnia nasilenia. Postać ogniskowa na ogół ustępuje sama, ale warto jest stosować do pomocy szampon z nadtlenkiem benzoilu i podawać miejscowo zapisane przez lekarza leki. W przypadku postaci uogólnionej stosuje się tą samą metodę, plus dodatkowo podskórnie i doustnie podaje się specjalne leki. Gorzej jest, jeśli pojawią się ropne zmiany i komplikacje w postaci ropnego bakteryjnego zakażenia skóry, gdyż wtedy niezbędne jest podanie antybiotyków i regularne pilnowanie psa. Trzeba także pilnować, aby pies nie rozdrapywał ran, niezbędne może być założenie specjalnego kołnierza.

Leczenie należy prowadzić tak długo, aż ustąpią wszystkie zmiany, a co siedem do dziesięciu dni należy wykonywać badanie skóry ze zmienionych chorobowo miejsc. Jeśli wszystkie objawy ustąpią, a testy dwukrotnie pokażą brak nużeńców, nasz pies jest zdrowy i możemy przerwać leczenie.

© Załoga Chartykasa