Tim Berg – Seek Bromance.mp3
 Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

© tollerka.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 48
KARELSKI PIES NA NIEDŹWIEDZIE (Karjalankarhukoira / Karelian Bear Dog)

POCHODZENIE: Finlandia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 12.03.1999.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies przeznaczony głównie do polowania na łosie i niedźwiedzie; osacza zwierzynę. Zapalony łowca; bardzo niezależny, choć skory do współpracy podczas polowania; wskazuje zwierzynę oszczekiwaniem. Wyostrzone zmysły, szczególnie powonienia, czynią rasę odpowiednią do polowania na dużą zwierzynę. Bardzo dobra orientacja przestrzenna.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 5 – Szpice i psy ras pierwotnych. Sekcja 2 – Nordyckie psy myśliwskie. Podlegają próbom pracy wyłącznie w krajach nordyckich (Szwecja, Norwegia, Finlandia).
ZARYS HISTORII RASY: Za przodka rasy uważany jest pies komi, nazywany także psem Zyrian. Jednakże psami-założycielami były psy pochodzące z Ładogi, Ołońca oraz rosyjskiej części Karelii, gdzie używano ich do różnego rodzaju polowań na zwierzynę. Hodowlę psów tej rasy zaczęto w 1936 roku, celem stworzenia mocnego psa, oszczekującego grubą zwierzynę. Pierwszy wzorzec rasy powstał w roku 1945. Pierwsze psy zarejestrowano oficjalnie w 1946. Dziś rasa rozpowszechniła się w Finlandii.
WRAŻENIE OGÓLNE: Średniej wielkości, krzepkiej budowy, silny, długości nieznacznie przekraczającej wysokość w kłębie, o gęstej szacie i stojących uszach.
ISTOTNE PROPORCJE: Długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Głębokość tułowia stanowi ok. połowę wysokości w kłębie. Stosunek kufy do czaszki wynosi ok. 2:3. Długość czaszki jest mniej więcej równa jej szerokości i głębokości.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Zrównoważony, nieco powściągliwy, odważny i wytrwały. Bardzo pewny siebie; może być agresywny w stosunku do innych psów, ale nigdy w stosunku do ludzi. Silnie rozwinięty duch walki.

GŁOWA: Widziana z przodu – trójkątnego kształtu.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI:
Czaszka: Szeroka; widziana z przodu i boku – nieco wypukła. Najszersza między uszami. Ledwie zauważalna bruzda czołowa. Łuki brwiowe nieznacznie rozwinięte.
Stop: Niezbyt zaznaczony; nieco rozciągnięty; biegnie łukiem ku czaszce.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Duży, czarnego koloru.
Kufa: Głęboka, zwężająca się nieznacznie ku nosowi. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Dosyć cienkie i napięte.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Szczęka i żuchwa bardzo mocne. Zęby dobrze rozwinięte i symetryczne; prawidłowe uzębienie. Ciasny zgryz nożycowy.
Policzki: Mocne łuki jarzmowe.
Oczy: Dosyć małe, nieco owalne. W różnych odcieniach brązu; nigdy żółte. Czujny i płomienny wyraz.
Uszy: Stojące, osadzone dosyć wysoko, średniej wielkości, nieco zaokrąglone koniuszki.
SZYJA: Umięśniona, średniej długości, łukowata, okryta gęstym włosem. Bez łałoku.

TUŁÓW:
Kłąb: Wyraźnie zaznaczony, zwłaszcza u samców; u suk – słabiej zaznaczony.
Grzbiet: Prosty i umięśniony.
Lędźwie: Krótkie i umięśnione.
Zad: Szeroki, mocny, nieco opadający.
Klatka piersiowa: Pojemna, niezbyt szeroka, dosyć długa, sięgająca mniej więcej do łokci. Żebra nieco wysklepione; przedpiersie wyraźne, choć niezbyt szerokie.
Dolna linia: Nieco podciągnięta.
OGON: Wysoko osadzony, średniej długości, wywinięty nad grzbietem; koniec ogona dotyka boków lub grzbietu. Naturalnie krótki ogon jest dopuszczalny.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Wrażenie ogólne: Mocne, o mocnym kośćcu. Widziane z przodu – proste i równoległe. Ramię i łopatka są tej samej długości; przedramię – nieco dłuższe.
Łopatki: Dosyć ukośne, umięśnione.
Ramię: Nieco ukośne, mocne.
Łokcie: Ustawione prosto do tyłu, osadzone w pionowej linii, biegnącej od szczytu łopatki.
Przedramię: Proste i pionowe.
Śródręcze: Średniej długości, nieco ukośne.
Przednie łapy: Zwarte, dobrze wysklepione, okrągławe, ustawione do przodu. Sprężyste opuszki; boki okryte gęstym włosem.
KOŃCZYNY TYLNE :
Wrażenie ogólne: Mocne i umięśnione. Widziane z tyłu – proste i równoległe. Przednia linia tylnych kończyn jest równomiernie wyoblona.
Udo: Szerokie i długie, o mocnych mięśniach.
Kolano: Ustawione do przodu; umiarkowanie kątowane.
Podudzie: Długie, umięśnione.
Staw skokowy: Nisko nad podłożem, o wyraźnym kątowaniu.
Śródstopie: Krótkie, mocne i pionowe.
Tylne łapy: Zwarte; nieco dłuższe i mniej wysklepione, niż przednie. Sprężyste opuszki; boki okryte gęstym włosem.
CHÓD/RUCH: Lekki, dobrze okładający teren i nie wymagający wysiłku. Z łatwością przechodzi od kłusa do galopu, będącego najbardziej naturalną formą ruchu. Kończyny poruszają się równolegle.

SKÓRA: Równomiernie napięta, bez zmarszczek.
SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy twardy i prosty. Na szyi, grzbiecie oraz z tyłu ud – dłuższy, niż gdziekolwiek indziej. Podszycie miękkie i gęste.
MAŚĆ: Czarna; może być matowa lub z odcieniem brązowym. Większość przedstawicieli rasy ma wyraźne białe znaczenia na głowie, szyi, klatce piersiowej, brzuchu oraz kończynach.

WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA: Wysokość w kłębie: Idealna wysokość – psy: 57 cm, suki: 52 cm. Z tolerancją 3 cm (powyżej i poniżej).  Waga: Psy: 25-28 kg. Suki: 17-20 kg.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.
• Lekki kościec.
• Wąska czaszka.
• Mocno wysklepione czoło.
• Spiczasta kufa.
• Żółte oczy.
• Miękkie uszy lub uszy nietoperza (stojące, bardzo szerokie u nasady, o bardzo szerokich koniuszkach i frontalnie otwartej małżowinie).
• Łałok.
• Zbyt głęboka lub beczkowata klatka piersiowa.
• Prosty lub niewystarczająco zagięty ogon.
• Strome łopatki.
• Strome stawy skokowe i płaskie łapy.
• Palce szczątkowe na tylnych kończynach.
• Falista sierść.
• Przewaga bieli z czarnymi znaczeniami lub ślady tzw. wilczastej sierści.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.
• Agresja, skierowana ku ludziom.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Zez.
• Wiszące uszy lub uszy z obwisłymi koniuszkami.
• Kolory inne, niż dopuszczone przez wzorzec.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

© Załoga Chartykasa