Big Time Rush – Lost in Love.mp3
 Dzikie psowate

Choć należy do psowatych, w ogóle ich nie przypomina, z wyglądu kojarząc się raczej z przerośniętym kotem, niż psem. Jedyny przedstawiciel rodzaju Cerdycyon jest niewielkim tropikalnym drapieżnikiem. Jego łacińska nazwa Cerdycyon thous składa się z trzech słów: cerdo (lis), cyon (pies) i thous (szakal). Co więcej, bardzo łatwo da się je udomowić i hodować.

Niegdyś majkong nie był jedynym przedstawicielem swojego gatunku. Mówi się, że najbliżej spokrewniony jest z wilczkem krótkouchym, nie zostało to jestak podparte żadnymi badaniami. Dawniej do tego rodzaju należały dwa inne podrodzaje, Atelocynus Speothos, ostatecznie jednak uznano oba za oddzielne gatunki, nie mogące zostać sklasyfikowane jako jeden wspólny rodzaj. Był czas, kiedy majkong był zaklasyfikowany do rodzaju Dusicyon, jednakże  badania wykluczyły, jakoby oba te gatunki były ze sobą aż tak blisko spokrewnione. 

© grafika google

Te niezwykłe psowate można znaleźć w rzadkich lasach i stepach Ameryki Południowej. Występują od Kolumbii i południowej Wenezueli, aż do Paragwaju, Urugwaju i północnej Argentyny. Poza lasami, spotkać je można na sawannach i zalesionych obszarach, takich, jak kolczaste zarośla, lasy podrównikowe i zwrotnikowa, półotwarte sawanny, takie, jak Ilianos w Wenezueli czy Campo w Brazylii, a także lasy nad brzegami rzek.

W porze deszczowej pojawiają się one w wyżynnych partiach swojego obszaru występowania, by w porze suchej przenieść się na niższe tereny, by uniknąć głodowania z braku pokarmu. Nie spotkamy go tylko w lasach deszczowych, sawannach trawiastych i wysokich górach. Żywią się rozmaitym pokarmem, znajdowanym w zależności od miejsca występowania. W ich menu znajdują się więc skorupiaki, owady, jaszczurki, kraby, padlina, owoce i jaja żółwi. Spożywany przez nie pokarm jest w pewnym sensie sezonowy, gdyż co innego jedzą w porze suchej, a co innego w porze deszczowej. Zmienia się także ilość zjadanego pokarmu. W porze deszczowej ich dieta składa się głównie ze skorupiaków i krabów, zaś w porze suchej, gdy tej zwierzyny brakuje przenoszą się na owady.

Gdy przyjrzymy się majkongowi, nie ma możliwości pomylenia go z żadnym innym psowatym. Ubarwienie od szaro-brązowego, z żółtym nalotem, poprzez bardzo blade, popielato nakrapiane, aż po ciemno szare, bez wątpienia odróżnia go od jego kuzynów. Wzdłuż grzbietu można przyuważyć czarną pręgę, zaś ogon jest o ton ciemniejszy od ciała z czarnym nalotem na końcu. Idąc tym tropem, dojrzymy częste czerwonawe zabarwienie na pysku, uszach i łapach, z kolei zakończenia uszu, ogona i dolne części łap są czarne.

© grafika google

W kwestii trybu życia, majkong jest monogamistą, łączy się w parę na całe życie z jedna partnerką, ewentualnie tworzą się małe grupy, które polują indywidualnie bądź parami, jeśli jest to okres godowy i sezon rozrodczy. Samce pomagają samicom wychowywać młode, polując razem z nimi i karmiąc młode. Proces karmienia przebiega tak samo, jak u innych psowatych – podrażnianie gardła i zwracanie lekko strawionego pokarmu. Swoje kryjówki i legowiska, majkongi często kryją w krzakach i gęstej trawie. Rzadko wykopują je samodzielnie, raczej przejmują po innych zwierzętach.

Jego rozród nie jest uzależniony od pory roku, wypada dwa razy do roku, zazwyczaj w listopadzie bądź grudniu oraz w lipcu. Po trwającej 56 dni ciąży, na świat przychodzi od trzech do sześciu młodych. Karmione przez matkę są przez około 90 dni. na początku są ślepe, a ich sierść w ogóle nie przypomina sierści dorosłych osobników. Odpowiednie zabarwienie zyskuje po około 20 dniach od narodzin, zaś po 35 jest już taka sama, jak u dorosłych majkongów. Pełna dojrzałość płciową małe uzyskują po ukończeniu 9 miesiąca życia.

Majkongi preferują dosyć duże terytorium, jednak jego wielkość uzależniona jest od pory roku. W trakcie pory suchej, widać wyraźny terytorializm. Pokarmu jest mało, dlatego pilnie strzegą granic swych terytorium. Z kolei w trakcie pory deszczowej, gdy go nie brakuje, można wyraźnie zauważyć, że terytoria różnych osobników nakładają się na siebie.

©  grafika google

Pozostałe:

  • Nazwy: majkong, lis krabojad, Cerdycyon thous, Zorro del Monte,  Azara’s Fox, Zorro Perro. 
  • Wysokość: 40 cm, waga: 5-8 kg.
  • Długość ciała: 62-70 cm, ogon 27-30 cm.
  • Wyróżnia się sześć podgatunków majkonga, różniących się wielkością i ubarwieniem. Cerdycyon thous aquilus (1898), Cerdycyon thous azarae (1824), Cerdycyon thous entrerianus (1861), Cerdycyon thous germanus (1923), Cerdycyon thous soudanicus (1903), Cerdycyon thous thous (1766).
  • Porozumiewają się za pomocą szczekania, warczenia i wycia, bardzo często wówczas, gdy para straciła ze sobą kontakt, nawołując się wzajemnie. Inne sposoby komunikacji to: machanie ogonem, przewracanie się na plecy, opuszczanie uszu. Podczas ponownego spotkania, dwa znające się osobniki podnoszą ogony i wzajemnie się obwąchują i oblizują.
  • Nie jest zagrożony wyginięciem, jednakże niektóre organizacje uznały jednak, iż występuje niebezpieczeństwo zagrożenia, ze względu na wybijanie go przez miejscowych.

© Załoga Chartykasa