Enrique Iglesias – Somebody’s me.mp3
 Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

© Elektra96.deviantart.com

Wzorzec FCI nr 318
KISHU

POCHODZENIE: Japonia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 20.12.1994.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski oraz do towarzystwa.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 5 – Szpice i psy ras pierwotnych. Sekcja 5 – Szpice azjatyckie i rasy pokrewne. Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Rasa ta pochodzi od średniej wielkości psów, żyjących w dawnych czasach w Japonii. Rasa powstała w górskich rejonach w Kishu (prefektura Wakayama i Mie). Pierwotnie, szata tych psów często miała znaczenia w wyróżniających się kolorach, takich, jak rudy, sezamowy lub pręgowany. Jednakże od 1934 r. w rasie tej dopuszczano tylko jednolite kolory; szata o wyróżniających się znaczeniach zniknęła do 1945 r. i nie pojawiła się nigdy więcej. Obecnie zdarzają się psy tej rasy o białej szacie. Psy te używane są do polowania, obecnie głównie na dziki, ale niegdyś również na jelenie. Rasa przyjęła nazwę regionu, w którym została wyhodowana. W 1934 r. została uznana za „pomnik przyrody”.
WRAŻENIE OGÓLNE: Średniej wielkości pies, harmonijny, mocnej budowy, o dobrze rozwiniętych mięśniach. Pies ten ma stojące uszy i zwinięty lub sierpowato zagięty ogon. [Pies] Mocnej budowy, o mocnym kośćcu, zwarty.
ISTOTNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10:11.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Pies o wybitnej wytrzymałości, sprawiający wrażenie szlachetnego, dostojnego i prostodusznego. Temperament – wierny, pojętny i bardzo czujny.

GŁOWA:
OKOLICA MÓZGOCZASZKI:
Czaszka: Szerokie czoło.
Stop: Dosyć stromy, z delikatną bruzdą.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Czarny; cielisty dopuszczalny u białych psów. Grzbiet nosa prosty.
Kufa: Dosyć gruba, klinowata, zwężająca się.
Wargi: Przylegające.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Mocne; zgryz nożycowy.
Policzki: Dosyć dobrze rozwinięte.
Oczy: Stosunkowo małe, niemal trójkątne, szeroko rozstawione, ciemnobrązowego koloru.
Uszy: Małe, trójkątne, nieco pochylone do przodu, pewnie stojące.
SZYJA: Gruba i umięśniona.

TUŁÓW:
Kłąb: Wysoki.
Grzbiet: Prosty i krótki.
Lędźwie: Szerokie i umięśnione.
Klatka piersiowa: Głęboka; żebra umiarkowanie wysklepione.
Brzuch: Dobrze podciągnięty.
OGON: Wysoko osadzony, gruby, zdecydowanie zwinięty lub zagięty jak sierp nad grzbietem; gdy ogon jest opuszczony, jego koniec sięga niemal stawów skokowych.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatki: Umiarkowanie ukośne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Stawy barkowe umiarkowanie kątowane.
Łokcie: Przylegające do tułowia.
Przedramię: Proste.
Śródręcza: Nieco pochyłe.
KOŃCZYNY TYLNE:
Uda: Długie.
Podudzia: Krótkie.
Stawy skokowe: Żylaste i mocne.
ŁAPY: Palce dobrze wysklepione i zwarte. Opuszki grube i elastyczne. Pazury twarde, preferowane ciemnego koloru.
CHÓD/RUCH: Lekki i sprężysty.

SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy szorstki i prosty; podszycie miękkie i gęste. Włos na policzkach i ogonie – dosyć długi.
MAŚĆ: Biała, ruda i sezamowa (rudo-płowe włosy z czarnymi koniuszkami).

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: Psy: 52 cm. Suki: 46 cm. Tolerancja 3 cm powyżej i poniżej.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.
• Sucze psy / samcze suki.
• Długi włos.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Skrajny przodozgryz lub tyłozgryz.
• Nie stojące uszy.
• Wiszący ogon, krótki ogon.
• Płochliwość.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

© Załoga Chartykasa