Demi Lovato – Heart attack.mp3
 V grupa FCI

FCI 317/V.5  |  Japonia

Na pierwszy rzut oka kai nie różni się bardzo od reszty swych japońskich kuzynów, jednocześnie nie sposób go pomylić z „nowymi” rasami, gdyż wyraźnie widać w nim cechy psów pierwotnych. Odróżnić je można, gdy się przyjrzymy – pręgowana szata sprawia, że jednak trudno je pomylić z innymi. Co ciekawe, kaie rodzą się jednolicie czarne, pręgowanie pojawia się z wiekiem. Wyróżniamy dwa rodzaje: czerwone pręgowanie zwane aka-tora i czarne o nazwie kuro-tora. Pomiędzy tymi dwoma, Japończycy wyróżniają jeszcze Chu-torę, czyli po prostu pręgowana.

Jest to pies średniej wielkości, mocnej budowy, o silnych i umięśnionych nogach, charakterystycznych dla psów wywodzących się z rejonów górskich. Jego nazwa pochodzi prawdopodobnie od otoczonego górami rejonu Kai, znajdującego w prefekturze Yamanashi, gdzie powstał.

© maxcorp.deviantart.com

Pierwotnie kaie były tylko i wyłącznie sami myśliwskimi. Używano je do polowania na ptactwo, zające, borsuki, jelenie i dziki. Wciąż używa się je głównie do polowania na dziki i jelenie, chociaż można zauważyć, że w niektórych miejscach są także psami stróżującymi i domowymi pupilami. Mimo upływu lat, rasa zachowała czystość i nie zmieniła się za bardzo i przypuszcza się, że ma to związek z silną skłonnością do tworzenia przezeń sfor.

Kai ken jest psem trudnym, jeśli chodzi o życie z nim i wychowywanie. Nie poleca się go osobom, które nigdy nie miały do czynienia z psami i zaleca się, aby brały go tylko osoby doświadczone. Jest wielkim indywidualistą i nie daje się  tak łatwo wychować. Pod tym względem także bardzo przypomina rasy pierwotne, jest to bowiem jedna z ich charakterystycznych cech.

Psy te potrzebują dużej dawki ruchu, ale uwaga: nie można puszczać go luzem, jeśli w okolicy znajdują się inne zwierzęta, zwłaszcza, jeśli też biegają luzem. Można powiedzieć, że kaie nie cierpią innych zwierząt, w stosunku do nich jest ostrożny, ale jeśli ten drugi jest typem dominanta, może wszcząć bójkę. W stosunku do obcych ludzi także jest nieufny i nietolerancyjny. Nie jest to pies agresywny, ale zawsze gotowy do obrony, gdy coś mu się nie spodoba.

 

© sannas.deviantart.com

Kai, podobnie jak inne szpice myśliwskie ma silnie rozwinięty instynkt łowiecki, dlatego bardzo problematyczne jest trzymanie go z małymi zwierzętami. Jak najbardziej nadaje się do trzymania w domu, ale powinniśmy zapewnić mu przestrzeń. Jeśli nie jest to możliwe, najlepiej, jeśli jego właściciel jest osobą aktywną, uwielbiającą ruch i sport – dobrze się dogada z tym ruchliwym psem.

W domu jest to pies wręcz leniwy, dopiero na dworze widać, jak bardzo jest aktywny i szalony, dlatego trzeba go pilnować, aby przypadkiem nie zaczął za czymś gonić. Nie jest to jednak pies dobry dla dzieci. Co prawda w miarę się z nimi dogaduje, ale jest to ledwie tolerancja. On ich nie rozumie, nie rozumie ich żartów, tego, że są nieostrożne i mogą czasami przypadkowo zrobić krzywdę lub pociągnąć za ogon.

Generalnie są to psy zdrowe, rzadko chorujące. W pielęgnacji nie wymagające, jednakże w okresach linienia trzeba się uzbroić w cierpliwość, gdyż obficie i intensywnie linieją. Poza Japonią i USA bardzo ciężko je spotkać, właśnie w tych krajach są hodowane i tam są najliczniejsze. Co jeszcze ciekawe, Japonia uznała go w 1934 roku za „pomnik przyrody”.

© maxcorp.deviantart.com

Nazwy: Kai inu, kai, kai ken, koshua-tora, tora inu, tiger dog, tora dog, Kai tora-ken.
Przeznaczenie pierwotne:  polowanie na grubą zwierzynę.
Przeznaczenie obecne: pies do towarzystwa, myśliwski i stróżujący.
Wielkość i waga: 11-13 lat.
Długość życia: 16-18 lat, 46-58 cm.
Umaszczenie:  czarne, pręgowane, rude pręgowane.

© Załoga Chartykasa