Conor Maynard ft Anth – Just the way you are.mp3
 Historie ras

© tollerka.deviantart.com

Polowanie na kuropatwy i bekasy w Bretanii i Normandii stało się zwyczajem zamożnych angielskich myśliwych. Początkowo zabierano na nie psy wystawiające – setery i pointery. Pierwsze brittany, ze względu na walory użytkowe, były często kojarzone właśnie z miejscowymi psami myśliwskimi, potomkami dawnych ptaszników o starodawnym, celtyckim pochodzeniu, o których wspominał Oppian z Syrii w traktacie „Kynegetica w 211 r n.e.

Na początku XX wieku populacja była tak liczna i wyrównana, że można było mówić o jednolitej rasie. Były to psy łączące cechy spaniela ze stójką, wniesioną przez angielskie wyżły. Ich charakterystyczną cechą był skrócony ogon, a czasem nawet jego brak, przez co pierwotna nawa brzmiała epagneul breton a courte queque naturelle (coś w stylu: spaniel bretoński z naturalnie skróconym ogonem).

Pierwsze wystawiane psy pochodziły z hodowli hrabiego du Pontavice, który wcześniej znany był z doskonałych seterów i wyżłów. Cechowały się one wyrównaniem typu i wybitnymi zaletami użytkowymi w polowaniach na ptactwo wodne, a także w suchym polu. Wzbudziły ogromne zainteresowanie wśród francuskich myśliwych i wkrótce wielu z nich zajęło się hodowlą tej rasy.

Pierwszy klub rasy powstał w roku 1907. Tego samego roku powstał także pierwszy wzorzec rasy. Pierwszy zarejestrowany w księgach hodowlanych champion to czekoladowo-biały Maz de Callac, wpisany w 1910 roku, zaś pierwszym wybitnym reproduktorem był czarny tricolor, Ska de Saint Tugen, którego imię można znaleźć w rodowodach wielu dzisiejszych spanieli bretońskich.

Obecnie uważa się je za najpopularniejsze psy myśliwskie na świecie. Poza Francją są hodowane na dużą skale w USA. Poza Europą można je znaleźć także w Ameryce Południowej, Australii i RPA.

© Załoga Chartykasa