Jordsyn Taylor – Everything taht matters.mp3
Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


© royal-canin.pl

Wzorzec FCI nr 232
WYŻEŁ NIEMIECKI OSTROWŁOSY (Deutsch Stichelhaar)
Kraj pochodzenia: Niemcy
Użytkowanie: wszechstronny pies myśliwski, łatwy do prowadzenia.
Klasyfikacja FCI:  Grupa 7 – Wyżły. Sekcja 1 – Wyżły kontynentalne. Typ kontynentalny. Próby pracy wymagane.

RYS HISTORYCZNY:  W roku 1888 niemiecki kynolog dr Hans von Kadich udowodnił, że Stichelhaar to odmiana wyżła szorstkowłosego pracującego na ptactwo porównywalnie do psa krótkowłosego. Niemiecki wyżeł ostrowłosy nie jest więc nowowyhodowaną rasą. W kraju pochodzenia powstał z  regionalnych odmian na zasadzie odpowiedniej selekcji. Już w 1892 założono „Club Stichelhaar”, który w roku 1976 przyjął nową nazwę „Verein Deutsch Stichelhaar”. Praca hodowlana opierała się od początku wyłącznie na hodowli czystej rasy i nie skorzystano z propozycji krzyżowań z rasami angielskimi.
WYGLĄD OGÓLNY: Pies wystawiający silnej budowy, średniej wielkości, posiadający twardą okrywą włosową,  z charakterystyczną średniej długości sierścią na brodzie i krzaczastymi brwiami, co nadaje mu specyficznego uroku. Psychika silna i zrównoważona.
WAŻNE PROPORCJE: Wysokość w kłębie i długość tułowia powinny być takie same. Dozwolone jest nieznaczne wydłużenie sylwetki.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Zrównoważony, spokojny, odważny, odporny, nieagresywny i niebojaźliwy.

GŁOWA: Proporcjonalna do wielkości ciała. Dopasowana do płci.
Czaszka wysklepiona, szeroka, patrząc z boku wyraźnie  owalna w części środkowej.
Przełom czołowo-nosowy (stop): niewyraźny, łagodny.
Nos: barwy jasnej do ciemnej, ale nigdy koloru mięsa lub czarny.
Kufa: długa, silna, średnio szeroka, prosta.
Fafle: zwisające, w kąciku wyraźna zmarszczka.
Uzębienie:
silna szczęka z regularnym zgryzem nożycowym. Wymagane pełne uzębienie.
Policzki: dobrze zaznaczone, głębokie, bardzo umięśnione.
Oczy: lekko owalne, nie za głęboko osadzone i niewyłupiaste. Brązowe, przy jasnym umaszczeniu mogą być jaśniejsze, ale nigdy żółte.
Uszy:  średniej długości, nie za szerokie, tępo zaokrąglone, osadzone wysoko. Nie wystają poza głowę, opadają płasko przylegając do głowy. Bez zakładek.
SZYJA: Umięśniona, średniej długości.

TUŁÓW:
Kłąb: wyraźnie zaznaczony i opadający nieznacznie w stronę zadu.
Grzbiet: silny i mocno umięśniony, prosty.
Lędźwie: silnie związane i umięśnione.
Zad: nie za krótki i nie ścięty.
Klatka piersiowa: głęboka, żebra zaokrąglone, nigdy płaskie; przedpiersie dobrze rozwinięte.
OGON: Kopiowany, średniej długości, prosty, może być nieznacznie uniesiony ponad linię grzbietu, przy nasadzie gruby.

KOŃCZYNY
:
Kończyny przednie: patrząc z przodu –  proste i równoległe, z boku – pionowe. Odległość od ziemi do łokcia nieco większa niż od łokcia do kłębu.
Barki:  o silnej muskulaturze widocznej w pozycji statycznej i podczas ruchu.
Ramiona: optymalnej długości, silnie umięśnione.
Łokcie: przylegające do tułowia, nie skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Przedramiona: nie za długie, mocno umięśnione.
Nadgarstki: silne.
Śródręcza: mocne, proste.
Łapy: okrągłe, zwarte, opuszki duże i twarde, pazury zaokrąglone.
Kończyny tylne:  widziane z tyłu są proste i równolegle ustawione, o mocnym kośćcu, dobrze umięśnione.
Uda: umięśnione, optymalnie długie i szerokie.
Stawy kolanowe: silne, dobrze kątowane.
Podudzia: optymalnie długie, umięśnione.
Stawy skokowe: silne i mocne.
Śródstopia: dobre kątowanie pomiędzy podudziem, a śródstopiem.
Łapy:  okrągłe lub owalne, palce zwarte, opuszki duże, silne i twarde, pazury zaokrąglone.
CHODY: Dumne, z dobrym wykrokiem i elegancją. Nigdy inochód.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra:
przylegająca, bez zmarszczek.
Sierść:  na całym ciele gęsta, twarda i szorstka, wyrastająca w jedną stronę. Długość ok. 4 cm, od łopatek ku tyłowi ciała włos jest nieco dłuższy i tworzy w dolnej linii na klatce i brzuchu prostą linię, tzw. „lekkie upierzenie”. Na całym ciele nie widać podszerstka. Na kufie wyraźna broda z szorstkim, niedługim włosem, na mózgoczaszce włos przylegający, krótki i twardy, na uchu nieco dłuższy niż u wyżła krótkowłosego i nie za szorstki. Brwi twarde i krzaczaste. Włos na przodzie przednich kończy jest krótki, twardy i przylegający, z tyłu kończyn nieco dłuższy i odstający. Tylne kończyny mają nieco krótszy włos z tyłu w porównaniu z przednimi. Między palcami włos krótki i miękki, ale nie odstający. Ogon gęsto i silnie owłosiony, sierść przylegająca, od spodu nieco dłuższa.
Umaszczenie: jednolicie brązowe, brązowe ze znaczeniem na przedpiersiu, brązowy deresz z łatami lub bez, jasny deresz brązowy z łatami lub bez.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy:   60 – 70 cm, suki:  58 – 68 cm
WADY: Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Poważne wady:
– Ogólna budowa stwarzająca wrażenie psa lekkiego lub ociężałego.
– Zbyt duża głowa.
– Mózgoczaszka klinowata, niezaokrąglona.
– Nos koloru mięsa lub czarny.
– Zbyt długie, zmarszczone lub z zakładkami uszy.
– Grzbiet łękowaty lub karpiowaty.
– Krzywe kończyny przednie.
– Odstawione łokcie.
– Płaskie lub wykręcone łapy.
– Przedziałka włosów na grzbiecie.
Wady dyskwalifikujące:
– Słaby charakter, bojaźliwość przy strzale lub przy zwierzynie.
– Agresja.
– Przodozgryz, tyłozgryz, zgryz cęgowy.
– Brak jakichkolwiek zębów, za wyjątkiem P1.
– Miękki i półmiękki włos, za wyjątkiem brody i brwi.
– Umaszczenie czarne, znaczenia żółte lub rdzawe.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa