Helena Paparizou – Mambo.mp3
Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


© bleuborzoi / flickr

Wzorzec FCI nr 238
MUDI
Kraj pochodzenia: Węgry
Data publikacji obowiązującego wzorca: 09.11.2004
Użytkowanie: Pies pasterski. Dzięki swej odwadze chętnie wykorzystywany przez pasterzy do pracy z trudnymi do prowadzenia zwierzętami. Nadaje się nawet do osaczania dzika. Jest doskonałym psem do
towarzystwa i stróżem, wykorzystywany jest też do wykrywania narkotyków. Łatwa w pielęgnacji sierść i duża zdolność przystosowania się do rozmaitych warunków czynią z niego niekłopotliwego psa domowego.
Klasyfikacja FCI:  Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY: Rasa powstała w XVIII i XIX wieku, najprawdopodobniej  drogą kojarzeń węgierskich psów pasterskich z najrozmaitszymi niemieckimi psami pasterskimi o stojących uszach.
WYGLĄD OGÓLNY: Średniej wielkości pies pasterski o głowie w kształcie klina i stojących uszach. Linia górna wyraźnie opadająca w kierunku zadu. Głowa i kończyny pokryte włosem krótkim i gładkim, na reszcie ciała włos dłuższy, mocno pofalowany albo lekko kędzierzawy. Występują rozmaite umaszczenia.
WAŻNE PROPORCJE: – długość tułowia mniej więcej taka sama, jak wysokość w kłębie, – głębokość klatki piersiowej nieco mniejsza, niż  połowa wysokości w kłębie, – długość kufy wynosi nieco mniej, niż połowa długości głowy.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Mudi uczy się bardzo szybko, jest pełen temperamentu, odważny, czujny i chętny do pracy.  Łatwo przystosowuje się do różnych warunków.

GŁOWA:
Najbardziej charakterystyczna dla mudi jest niewątpliwie głowa, klinowatego kształtu, zwężająca się ku nosowi. Wyraz jest bardzo czujny,pełen energii, inteligentny i przyjazny, bez śladu lękliwości czy agresji.
Mózgoczaszka: Czaszka  i czoło lekko wysklepione, guz potyliczny niewidoczny, łuki brwiowe mało wyraźne.
Stop: Ledwie widoczny.
Nos: Trufla wąska, od przodu zaokrąglona, o średnio szerokich nozdrzach. U psów maści czarnej, białej, płowej i niebieskiej marmurkowej musi być czarny, u innych harmonizuje z maścią, np. u psów czekoladowych jest czekoladowy, u szarych – szary. U psów czekoladowych pigmentacja nosa i oczu odpowiada maści.
Kufa: średnio mocna, grzbiet nosa prosty.
Wargi: ściśle przylegające do zębów, w kącikach lekko postrzępione. Pigmentacja warg odpowiada pigmentacji nosa.
Uzębienie:  kompletne zgodnie ze wzorem zębowym. Zęby średniej wielkości, równo rozmieszczone.
Oczy: wąskie, o ostrych kącikach, skośne, co daje im szelmowski, pełen energii wyraz, jak najciemniejsze. Jedynie u psów maści marmurkowej oczy mogą być porcelanowe lub niebieskie. Powieki
dobrze przylegające i pigmentowane.
Uszy: wysoko osadzone, stojące, w kształcie odwróconej litery V, obficie porośnięte włosem, wystającym poza krawędzie małżowiny, bardzo ruchliwe, jak radar wychwytujące wszelkie dźwięki. Pies może poruszać każdym uchem osobno. Długość ucha jest o 10-15% większa od jego szerokości u podstawy.
SZYJA: Trochę wysoko osadzona, pod kątem 50-55 stopni do poziomu, średniej długości, lekko łukowata i dobrze umięśniona. Bez podgardla ani wyraźnej grzywy – może być ona nieco bardziej zaznaczona u samców, ale nie aż tak, aby rzucała się w oczy.

TUŁÓW:

Linia górna: wyraźnie opadająca w kierunku zadu.
Kłąb: wyraźny, długi i dobrze umięśniony.
Grzebiet: prosty i krótki.
Lędźwie: średniej  długości, dobrze związane.
Zad: krótki, leciutko spadzisty, średnio szeroki, dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa:  przedpiersie trochę widoczne, klatka dość szeroka, żebra płaskie.
Linia dolna: trochę podkasana.
OGON: Osadzony średnio wysoko, w spoczynku zwisający, na ostatniej jednej trzeciej długości zawinięty niemal do poziomu. Przy pobudzeniu i w ruchu noszony szablasto powyżej linii grzbietu. Cięcie ogona niepożądane, ale nie wpływa na ocenę. Jeśli ogon jest obcięty, pozostawia się dwa lub trzy kręgi. Mudi rodzą się, choć rzadko, z ogonami szczątkowymi lub całkiem bez ogonów, co nie jest wadą. Ogon jest obficie owłosiony, na spodniej stronie długość sierści sięgać może 10-12 cm.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie:
Łopatki:  lekko skośne, dobrze umięśnione, przedpiersie zaokrąglone, z lekko wystającym ku przodowi mostkiem.
Ramiona:  średniej długości, ustawione pod kątem 45 stopni do linii poziomej.
Łokcie: dobrze przylegające do tułowia.
Nadgarstki: mocne, suche.
Śródręcza: pionowe.
Łapy:  okrągłe, z dobrze wysklepionymi palcami. Niewiele włosów między palcami. Opuszki sprężyste, pazury ciemnoszare i mocne.
Kończyny tylne: Lekko odstawione do tyłu.
Uda: długie, dobrze umięśnione.
Śródstopia: krótkie i pionowe.
Łapy: jak przednie. Wilcze pazury niepożądane.
CHODY: Charakterystyczny dla mudi jest krok krótki i szybki.

SKÓRA:
Przylegająca, nie tworzy fałd.
OKRYWA WŁOSOWA: Sierść:  głowa i przednie krawędzie nóg porośnięte włosem krótkim, prostym i przylegającym. Na pozostałych częściach ciała sierść równomiernie, bardzo mocno pofalowana, lub lekko kędzierzawa. Jest gęsta i lśniąca, długości 3 do 7 cm, gdzieniegdzie tworzy wicherki lub rośnie w przeciwnym kierunku. Sierść najdłuższa w okolicy łopatek i ramion, oraz na udach, gdzie tworzy wyraźne
portki. Maść: – płowa, – czarna, – niebieska marmurkowa:  czarne łatki, pręgi i cętki na błękitnoszarym,
jaśniejszym lub ciemniejszym tle, – barwa popiołu, – czekoladowa, Dopuszczalne, ale niepożądane przy wyżej wymienionych maściach są białe znaczenia: plamka na piersi o średnicy nie większej, jak 5 cm
i białe końce palców. – białe.

WZROST:
Wysokość w kłębie: pies 41 – 47 cm, najlepiej 43 – 45 cm, suka 38 – 44 cm, najlepiej 40 – 42 cm. Waga: pies 11 – 13 kg, suka 8 – 11 kg
WADY:  Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Każdy pies, wykazujący wyraźne wady budowy lub zaburzenia charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.
– Agresja lub wyraźna lękliwość.
– Nos cielistej lub czekoladowej barwy, albo plamisty u psów maści czarnej, białej, płowej, szarej lub niebieskiej marmurkowej. Barwy cielistej lub plamisty u psów czekoladowej.
– Braki zębowe: więcej niż dwa P1 lub każdy inny ( bez uwzględniania M3).
– Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki, odstęp między górnymi i dolnymi siekaczami, przekraczający 2 cm.
– Żółte oczy u psów czarnych.
– Wiszące uszy.
– Włos krótki, gładki i przylegający na całym ciele, długi włos na głowie, włos z tendencja do tworzenia kołtunów.
– Maść wilczasta lub czarna podpalana.
– Wysokość w kłębie więcej jak 47 cm lub mniej jak 38 cm.
– Albinizm.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa